Text & Translation

מידת־הדין

Harsh Judgment

David Bergelson

Translation by Sasha Senderovich and Harriet Murav

INTRODUCTION

By the time David Bergelson arrived in Berlin in 1921, he was highly regarded as a Yiddish modernist innovator. In Berlin, Bergelson was the coeditor of a short-lived Yiddish and Hebrew modern art journal: in Yiddish, Milgroym (The Pomegranate). He wrote for the New York Yiddish newspaper Forverts (The Forward) and authored dozens of short works, some set in Berlin and others set in the shtetlekh of Ukraine. These and other Berlin stories have been translated into English by Joachim Neugroschel. Bergelson frequently visited the Romanisches Café, patronized by artists, novelists, and poets.

In 1926, Bergelson publicly shifted his allegiance toward the Soviet Union. To signal this new commitment, he cut ties with Forverts and became a regular staff writer for Morgen-frayhayt, a communist daily; he also visited Moscow, wrote a penitential letter to the Moscow Yiddish newspaper Der emes (The Truth), and penned his critical essay “Dray tsentrn” (“Three Centers”). In “Three Centers,” Bergelson designated Moscow—not Warsaw or New York—as the wellspring of Yiddish literature. These career moves, however, should not reduce the meaning of Mides-hadin to an unequivocal endorsement of the new Bolshevik regime.

Mides hadin (Harsh Judgment, 1929) is one of Bergelson’s most innovative and experimental works, both stylistically and thematically. This novel was written after Bergelson’s earlier acclaimed works, such as Opgang (Descent) and Nokh alemen (The End of Everything) had earned him a reputation as one of Yiddish literature’s most important authors. Harsh Judgment unflinchingly confronts the death of the shtetl and the birth of a “new, harsher world” created by the Russian Revolution of 1917, by tracing the establishment of Bolshevik power in a place where people, goods, and counterrevolutionary literature are smuggled across the border. An aura of mystery infuses the opening chapter: the setting is a former monastery, now serving as a jail, interrogation center, and place of execution. It is presided over by Filipov, the new boss who suffers from a mysterious illness yet is feared by his deputies, Igumenko, Andreyev, and Zubok. Marfusha, the cleaning woman, seems unhinged, and the evening patrol seems more like a dream than reality. One note: none of the characters in the novel’s first chapter are Jewish, although Jewish protagonists do appear later in the novel.

קאַפּיטל איינס

אויף דער האַרמאָשקע האָט געשפּילט זובאָק, דער אַגענט פֿון קאַמינאָ־באַלקער באַזונדער־אָפּטיילונג. דער סליעדאָוואַטעל אַנדרייעוו, אַ לאַנגער, פֿוילבלעכער לעביונג, האָט, זיצנדיק אַקעגן, צוגעקלאַפּט מיט די אָפּצאַסן פֿון די לאַקירטע שטיוול, וואָס אויף זײַנע דאַרע, אויסגעצויגענע פֿיס. ער האָט געקלאַפּט גרינג, נאָר אויפֿן טישל לעבן דער הייסער אײַזערנער הרובע האָט זיך דאָך געזעצט דער קליינער ברענענדיקער לאָמפּ; ער האָט געפֿײַפֿט זייער הילכיק אין דער נאָז אַרײַן, פּונקט ווי עס פֿײַפֿט אַ גראַמאָפֿאָן. דאָס איז געווען זײַנס אַ באַזונדערע קענטעניש – נאָכמאַכן אַ גראַמאָפֿאָן.

דער דריטער מאַנסביל – דער קליינוווּקסיקער מאַטראָס איגומענקאָ האָט ניט גערוט: אַלע ווײַלע איז ער געלאָפֿן אין פֿאַרשנייטן פֿינצטערן הויף אַ קוק געבן, צי די אָנגעזאָטלטע פֿערד שטייען און צי די בײַנאַכטיקע זאַווערוכע האָט זיך געשטילט. איצט איז ער געזעסן שטיל אָן אַ זײַט. ער האָט געוויזן אויף אַ בענקל, ווי מען רײַט אויף אַ פֿערד, ער האָט געזויגן פֿון זײַן קורצער פֿײַקע און האָט געשמייכלט ניט מער, ווי מיט איינעם אַ קנייטש, וואָס אויף זײַן לינקער באַק; דער דאָזיקער קנייטש האָט געהאַט צו זאָגן:

– שוין געזען אַזעלכע זאַכן… איך ווער ניט נתפּעל.

און אין מיטן צימער האָט געטאַנצט מאַרפֿושאַ – אַ היימלאָזע שיקסע, וואָס רוימט אין קאַנצעלאַריע און וואָס תּמיד, אַז מ׳לאָזט זי אַרײַן אין אַ באַזונדער צימער, זי זאָל דאָרט באַזוכן און אַרומטאַפּן אַ נײַ אַרעסטירטע פֿרוי, קומט זי נאָך דעם אַרויס צוריק מיט אַ העליש רויט ברענענדיק פּנים און מיט שעמעוודיק פּינטלענדיקע אויגן, גלײַך ווי מיט דער פֿרעמדער פֿרוי אינעם באַזונדערן צימער האָט זי געטאָן אַ מאַנסבילשע און זייער ניט אָנשטענדיקע זאַך.

– ניין, – פֿאַרענטפֿערט זי זיך און קנייטשט שולדיק מיט די אַקסלען, – גאָרנישט ניט געפֿונען…

איצט האָט זי אונטער די קלאַנגען פֿון דער האַרמאָשקע געטאַנצט לאַנג און אָן אָטעם, ווי אין איר וואָלט געטאַנצט אַ דיבוק.

געוווּסט האָבן די אַרומיקע, אַז זי האָט אַ מאָדנע שוואַכקייט – זי וועט אַזוי טאַנצן ביז די לעצטע כּוחות, ביז זי וועט אומפֿאַלן. די דאָזיקע שוואַכקייט האָט אין איר אויפֿגעדעקט זובאָק, דער אַגענט, און באַשטאַנען איז זי דערין, וואָס די קלאַנגען פֿון איינעם אַ ניגון האָבן זי געצוווּנגען זיך טראָגן אין דער לופֿט, ווי דאָס קיצלען אונטער די פּאַכוועס צווינגט אַ מענטשן לאַכן.

אַלע ווײַלע האָט זובאָק מיט אַ פּאָר קורצע האַרמאָשקע־אַקאָרדן געגעבן צו וויסן, אַז ער האַקט דעם ניגון אָפּ. דענסטמאָל האָט מיט אַ פּאָר קורצע באַוועגונגען געזאָלט שטיין בלײַבן אויך מאַרפֿושאַ.

נאָר מיט אַ רגע שפּעטער האָט זובאָק שוין ווידער געשפּילט, און מאַרפֿושאַ האָט שוין ווײַטער געשפּרונגען און איבער אַ נײַס זיך געטראָגן איבערן צימער.

פּלוצעם איז מיט מאַרפֿושאַן עפּעס געשען. זי האָט אויפֿגעהערט צו טאַנצן. מיט פֿונאַנדערגעפֿאַלענע שיטערע האָר, מיט אַ וויגנדיקער ברוסט איז זי שטיין געבליבן אין מיטן צימער. אירע נאַסע, גלאַנציקע ליפּן האָבן געציטערט און אירע גלעזערנע אויגן האָבן געקוקט אַקעגן אויף דער וואַנט, געקוקט מיט טעמפּער שרעק, ווי די אויגן פֿון אַ חסר־דעה.

די האַרמאָשקע האָט אויפֿגעהערט צו שפּילן.

אַנדרייעוו האָט פֿאַרביסן די אונטערשטע ליפּ, גלײַך ער האָט עמעצן אומגערן אָנגעטראָטן אויפֿן פֿוס, זײַנע אויגן האָבן געפֿרעגט:

– וואָס איז?… שוין ווידער?

און דרײַ פּאָר אויגן האָבן אַ ווײַלע געקוקט אַקעגן צו דער וואַנט, וווּהין עס איז מיט שרעק געווען געווענדט מאַרפֿושאַס פּנים.

– שאַ. – האָט אַ הוסט געגעבן זובאָק – שאַ! הער! הער!

די וואַנט האָט אַרויסגעגעבן טויבע, טעמפּע און שווערע קלעפּ, די קלעפּ האָבן פֿון אָנהייב זיך געדאַכט ווײַטע, ווי זיי וואָלטן קומען טיף פֿון אונטער דער ערד. נאָר וואָס מער זיי האָבן זיך איבערגעחזרט, אַלץ נענטער האָט זיך געפֿילט די עקשנות, מיט וועלכער זיי פֿאַלן אין דער וואַנט, אַלץ קלאָרער איז געוואָרן, פֿון וואַנען זיי קומען – דאָס קלאַפּט אָן פֿון זײַן צימער דער קראַנק געוואָרענער נאַטשאַלניק און גיט צו וויסן, אַז עס איז שוין צען אַ זייגער אין אָוונט – צײַט איז, אַז זובאָק, אַנדרייעוו און איגומענקאָ זאָלן זיך אויפֿזעצן אויף די פֿערד און זאָלן אַוועקרײַטן צו דער גרענעץ היטן די פֿאַרשנייטע וועגן.

– אָן שלאָף, – האָט אַ זיפֿץ געגעבן מאַרפֿושאַ – אָ גאָספּאָדי…

אירע חסר־דעהדיקע אויגן האָבן נאָך אַלץ אַרויפֿגעקוקט צו דער וואַנט, ווי צו אַ הייליק בילד. אירע נאַסע ליפּן האָבן זיך געשאָקלט, ווי צו אַ געבעט, וואָס קומט פֿון שרעק:

– שוין די דריטע נאַכט…

נאָר איגומענקאָ דער מאַטראָס האָט שוין געהאַט בייזלעך אַרײַנגעצויגן דעם קאָפּ אין די אַקסלען.

– אָט אַ נבֿלה, – האָט ער אַ קלעם געגעבן די ציין, – אַ צוטשעפּעניש…

און ער האָט אומצופֿרידן אַוועקגעדרייט זײַן פּנים פֿון דער וואַנט.

דער נאַטשאַלניק איז געווען אַ נײַער, אַ יונג, אַ ריזיקער און אַ בייזער, מיט אַ באַנדאַזשירטן האַלדז, ווי פֿון אַ געשוויר, מיט אַ שווערער, הייזעריקלעכער שטימע פֿון אַ מענטשן, וואָס האָט זיך נאָר וואָס געלאָזט אויסרײַסן טיפֿע וואָרצלען פֿון אַ באַקצאָן. אַז מ׳האָט בײַ אים עפּעס געבעטן, האָט ער געשוויגן, ניט געקוקט אין פּנים אַרײַן, נאָר ווען עס האָט זיך אָנגעהויבן צו דוכטן, אַז מ׳האָט שוין בײַ אים געפּועלט, האָט ער פּלוצעם אויסגעפּלאַצט זייער שווער און אומצופֿרידן:

– טשטאָ ווי?… שוטיטע?

קיינער האָט ניט געוווּסט, פֿון וואַנען ער שטאַמט און מיט וואָס ער האָט זיך באַשעפֿטיקט פֿריִער. פֿון אָנהייב זענען אַוועק וועגן אים קלאַנגען, אַז ער איז אַ געוועזענער מאַגנאַט, געהאַט אייגענע שאַכטעס, געלעבט אין אַ פּאַלאַץ… דערנאָך האָט מען פֿון זײַן געוועזענער רײַכקייט זייער פֿיל און פּלוצעם אַראָפּגעלאָזט, כאָטש צו „שאַכטעס“, איז געבליבן, האָט ער ווירקלעך אַ שײַכות – ער איז אַלע זײַנע יאָרן געווען אַן אַרבעטער אין שאַכטעס – פֿון דאָרט, – פֿון די שלעכטע גאַזן, וואָס אונטער דער ערד, האָט ער באַקומען זײַן קרענק מיטן געשוויר אויפֿן באַנדאַזשירטן האַלדז. קיין קאַמינאָ־באַלקע פֿאַר נאַטשאַלניק האָט אים אַראָפּגעבראַכט די חבֿרטע סאַשאַ – אַ יונגע, אַ מאַנסבילש גרויסע, אַן אַרומפֿאָרערין, אַ באַפֿולמעכטיקטע (די זעלבע, וואָס האָט דאָ דעם אַלטן נאַטשאַלניק פֿאַר נאַכלאָזיקייט אַראָפּגעזעצט). זײַן אויסערלעכע שטומקייט, זײַן שווערע ריזיקע פֿיגור האָט זיך דאָ אויף אַלעמען אָנגעלייגט, זי האָט געוואָרגן, און די איינציקע האָפֿענונג איז געווען, וואָס פֿון נאָך זײַן יאָרן לאַנגער אַרבעט אין די שאַכטעס איז ער קראַנק מיט עפּעס אַ מאָדנער שווערער קרענק און וועט דאָ לאַנג ניט אַוועקציִען.

אַז ער האָט אַראָפּגענומען דעם באַנדאַזש פֿונעם פּנים, האָט זיך אַרויסגעוויזן, אַז דער האַרטער געשוויר אויף זײַן האַלדז און אויף זײַן נאַקן איז גאָר ניט אַזוי גרויס. נאָר אין מיטן בײַטאָג האָט געקענט טרעפֿן, אַז זײַן פּנים און זײַנע אויגן זאָלן זיך פּלוצעם אָנגיסן מיט געלקייט, ווי מע וואָלט אין אים דורך איינעם אַ מאכל אַרײַנגעטאָן אָן אַ שיעור זאַפֿרען. און דענסטמאָל הערט מען דאָ ניט זײַן קול, און אַלע אָטעמען פֿרײַ, יעדערער איז דאַן ווידער, ווי פֿאַרן אַלטן נאַטשאַלניק, פֿאַר זיך אַליין אַ פּריץ און קען טאָן, וואָס ער וויל.

נאָר אָט ווײַזט זיך אַרויס, אַז אויך אין די טעג פֿון זײַנע שווערע ספּאַזמעס הערט ער זיך צו צו אַלץ, וואָס אין קאַמינאָ־באַלקע טוט זיך, אויך דאַן הייבט ער אָן געבן צו פֿילן, אַז ער איז דער נײַער נאַטשאַלניק פֿיליפּאָוו – ער גיט אָפּ באַפֿעלן.

– איז וואָס? – האָט איגומענקאָ אַ פֿרעג געטאָן מיט גאַל. – איז גייען מיר, צי ניין?

מ׳האָט צום לעצטן מאָל פֿאַררייכערט און בײַם פֿאַררייכערן האָט מען אַרײַנגעבליקט איינער דעם אַנדערן אין די אויגן.

איין בליק האָט וועגן דעם נײַעם נאַטשאַלניק געזאָגט דעם צווייטן:

– אַ קראַנקער פּגר.

– קיין אַרעסטירטע פֿון דער גרענעץ ברענגען מיר ניט אַפֿילו איינעם.

– אַ מכּה אים אין גאָרגל.

– זאָל ער אַליין גיין היטן די גרענעץ.

– זאָל ער פֿוילן.

אַלע דרײַ האָבן מיט פֿאַרדראָס גענומען זיך אָנפּעלצן, פֿאַרבינדן מיט די קאַפּטערס די אויערן און זיך אַרויסרוקן איינער נאָכן צווייטן אין זאַווערוכעדיק קאַלטן, פֿינצטערן דרויסן.

פֿון יענער זײַט טיר זענען ביסלעכווײַז אָפּגעשטאָרבן אומצופֿרידענע, פֿיל מאָל איבערגעחזרטע קלאַנגען – דאָס האָט דער מאַטראָס איגומענקאָ בייז געשאָלטן פֿאַר אַלע דרײַ:

– ררראָם – טעררריבאָם!… ררראָם טעררריבאָם!…

Chapter One

Zubok, one of the agents in Kamino-Balke’s special section, was playing the accordion. Sitting across from him, the investigator Andreyev, a lady’s man, tall and fair-skinned, tapped the heels of the polished boots encasing his thin, outstretched legs. As he tapped lightly along to the rapid beat, the little lamp flickered from its place on the table next to the hot iron stove. He made loud hissing noises through his nose—sounding just like a gramophone. Imitating a gramophone was a special skill of his.

The third man—Igumenko, a sailor short in stature—was restless: the whole time he kept running out to the dark snow-covered courtyard to check whether the horses that had already been saddled were still there and whether the night’s storm had stopped. Now he sat quietly off to the side. Pretending that a bench was a horse, he demonstrated how one would ride it. He took a puff from his short-stemmed pipe and gave a hint of a smile using only a crease on his left cheek; and that crease had the following to say:

“I’ve seen things like that before… . You’ll have to do better if you want to impress me.”

And in the middle of the room danced Marfusha, the homeless shiksa who cleaned the office and who always—after they sent her out to a special room to search and examine each woman they arrested—returned with burning cheeks and eyes downcast in shame, as if she had done something indecent and masculine in that room.

“No,” she would answer, shrugging her shoulders apologetically, “I didn’t find anything … ”

Now she was dancing to the sounds of the accordion—dancing endlessly and almost without breathing, as if a dybbuk were dancing inside her.

Those assembled in the room knew that Marfusha had a strange weakness: she would dance like this until, sapped of strength, she would faint. Zubok, the agent, was the one who detected this weakness, which manifested itself whenever the melody set her in motion—much like tickling someone under the arms forces him to laugh.

Every now and again Zubok would play a few chords that signaled he was about to stop playing. With a couple of quick movements Marfusha made as if to stop dancing. But a moment later he continued, and Marfusha once again sprang to her feet and was carried across the room.

Suddenly something came over Marfusha. She stopped dancing. Her hair tousled, her bosom heaving, she remained standing in the middle of the room. Her wet, shiny lips began to tremble and her glazed eyes turned towards the other side of the room, fixing on the wall with mute horror; she had the eyes of a person who’s lost her mind.

The accordion stopped.

Andreyev bit his lower lip as if he had accidentally stepped on someone’s foot, his eyes asking:

“What? … Again, already? … ”

And three pairs of eyes turned to the wall, on which Marfusha’s gaze was fixed in fright.

“Shhh!” Zubok whispered. “Shhh! Listen! Listen!”

From the wall came a series of dull, hard thuds, which sounded distant at first, as if they came from deep inside the earth. But the longer they continued, the more persistently they landed on the wall and the more clearly their origin appeared; the boss, who had fallen ill, was signaling from his room that it was already ten o’clock—time for Zubok, Igumenko, and Andreyev to get on their horses and head out towards the border to patrol the snow-covered roads.

“He’s not asleep,” sighed Marfusha, “Oh, God … ”

Her madwoman’s eyes were still fixed on the wall, as if on a holy icon. Her moist lips quivered, fearfully, as if in supplication:

“It’s the third night already … ”

But, in exasperation, the sailor Igumenko had already sunk his head to his chest.

“What a pity,” he said, clenching his teeth, “what a nuisance.”

And he turned away from the wall, annoyed.

The boss was new, young, tall, and mean, with a bandage on his neck possibly indicating an infection, with a harsh, hoarse voice that suggested its owner just had a molar pulled out by the roots. If you tried to convince him of something, he would be silent and wouldn’t even look at you, but as soon as you thought you had him persuaded, he would suddenly explode, and with great annoyance and irritation say, “Chto vy? … Shutite? What? Are you joking?”

No one knew where he came from and how he used to make his living. From the beginning there were rumors that he was a former magnate who owned some mines and lived in a palace. Then suddenly the story about his former wealth was completely abandoned, but not the connection to the mines. He had been a worker in the mines all his life, people said now, and the toxic gases under the surface of the earth had made him ill with the infection on his bandaged neck. Comrade Sasha had brought him to Kamino-Balke to run things. She was young, as big as a man, widely respected, and held a high rank (she was the one who had the previous boss fired for negligence). The air of silence that surrounded the new boss and his heavy, immense figure weighed on everyone, stifling them, and the only hope was that after long years of work in the mines he had somehow become ill with a mysterious and serious disease and wouldn’t last long.

When he removed the bandage from his face, it turned out that the hard swelling on the side and back of his neck was not that large at all. But now and then in the middle of the day, his face and eyes would turn yellow, as if someone had prepared a dish full of saffron and fed it to him. And then he would lie in his room with the shades drawn and suffer excruciating pain. You wouldn’t hear a peep from him on these occasions, and everyone would breathe freely, like under the old boss, and each was his own master and could do as he liked.

But it became clear that even during the harshest spasms of pain, he was paying close attention to everything that was taking place at Kamino-Balke to make sure everyone understood that he, Filipov, was now in charge; he issued orders.

“Well?” Igumenko asked irritably. “Are we going or not?”

They had one last smoke and took a good look at each other.

One look said to the second on the subject of the new boss:

“A sick carcass.”

“We’re not going to make a single arrest at the border.”

“A pox on his throat.”

“Let him go patrol the border.”

“Screw him.”

The three of them, each filled with resentment, started to put on their coats, tie the ear flaps of their hats, and file out, one by one, into the stormy, cold weather.

From the other side of the door, little by little, the dissatisfied and endlessly rehearsed sounds began to die down. This was the sailor Igumenko cursing for all three of them:

“Rrrom … terribom … rrrom … terribom!”

***

אין פֿאַרשנייטן קאַמינאָ־באַלקער הויף (אַ קײַלעכדיקער הויף פֿון אַ געוועזענעם מאָנאַסטיר אין פּוסטן פֿעלד), אין מיטן די ביימער – אַ סלופּ מיט אַן אייביק אויסגעלאָשענעם לאַמטערן.

אַרום לאַמטערן דרייט זיך אַן אייביקער רוח – אַ ווינט; ער קלאַפּט מיט די געבליבענע שטיקער פֿון די געפּלאַצטע שויבן.

און אַרום סלופּ לײַדן דרײַ אָנגעזאָטלטע פֿערד פֿונעם בײַנאַכטיקן פֿעלדשטורעם.

קאַלטע דראָטן פּאַטשן און שטעכן זייערע לײַבער.

אַרום די פֿערד שטויבט און לופֿטערט זיך דער שניי; ער קומט פֿונעם ווינקל, וווּ אַ גרופּע אויסגעקרימטע קלויסטערשפּיצן מיט פֿאַרבראָכענע צלמים שטייט פֿאַרכמורעט און וויסט – אַ גרופּע צלמים, אַקעגן וועלכע קיינער צלמט זיך ניט מער.

דער שניי רייכערט זיך אונטער די פֿערדס בײַכער, ער פֿאַלט, ווי פֿון אונטער טויזנטער זיפּן, נאָר אין טונקעלער בײַנאַכטיקער בלאַסקייט איז שווער צו וויסן פֿון וואַנען פֿאַלט ער – פֿון אויבן צי פֿון אונטן.

– מיאוס, מיאוס אַרײַנגעפֿאַלן, – פֿאַרמעסט זיך דער סליעדאָוואַטעל אַנדרייעוו צו זײַן פֿערד נאָך פֿון ווײַטנס, – ראַז, דוואַ, טרי!

און מיט אַ שפּרונג פֿון אַ מענטשן, וואָס וואַרפֿט זיך אַרײַן אין קאַלט וואַסער, בלײַבט ער ליגן מיטן בויך אויפֿן זאָטל פֿון זײַן דאַרן שוואַרצן פֿערד, ער גיט זיך בריהש אַ דריי, געפֿינט מיט די פֿיס די סטרעמענעס און קנאַקט אָפּ אַ פּסוק:

– „בוריאַ מגלאָיו ניעבאָ קראָיעט, וויכרי סניעזשניע קרוטיאַ“.

– נו, וואָס, – פֿוילט ער זיך אומקוקן און שטרעקט אויס אַ האַנט אין אַ פֿוטערנער הענטשקע אויף צוריק – מע זיצט, אַ?

– ררראַם טעראַראַם, ררראַם טעראַראַם!

דאָס מוז איגומענקאָ דער מאַטראָס מאַכן אַ פּאָר געשווינדע הקפֿות, ביז ער כאַפּט זיך אַרויף אויף זײַן קליינעם משוגעוואַטן פֿערדל.

– אין אַלע מאַמעס אַרײַן, – ענטפֿערט ער אַ פֿאַרשפּעטיקטער, – מע זיצט, מע זיצט!

ער אָטעמט שווער:

– פֿיר, אַנדרייעוו.

– וווּהין?

– אַזש צום וועלדל.

– ביען!

איצט רײַט מען אַרויס פֿון הויף, ווי אין אַ סגול – דער שפּיץ פֿון סגול איז אַנדרייעוו.

ער מוז פֿריילעך ענדיקן זײַן פּסוק:

„טאָ קאַק זוויער אָנאַ זאַוואָיעט, טאָ זאַפּלאַטשעט, קאַק דיטיאַ“.

ער איז דער סאַמע ווייכער און געלאַסענער צווישן אָט דער קליינער חבֿרה.

זײַן כאַראַקטער:

אַן אָפּגעלאָזענער, אַ פֿוילער, נאָר אַ גרינגער און שפּילעוודיקער – אַ געבליבענע ירושה פֿון זײַן אַמאָליקן פּריצישן שטאַם. ערגעץ וווּ, טיף אין גאָרגל זיצן בײַ אים נאָך ביז איצט אייניקע קלאַנגען פֿון אַ יונגן געפּעסטעטן יונקער.

מיט די דאָזיקע קלאַנגען פֿאַרוווּנדערט ער אַרום זיך מענטשן, איבער הויפּט בײַ נאַכט, ווען מיט אַ שיסערײַ פֿון בראַונינגען קומט אויס אָפּשטעלן בײַ דער גרענעץ אַ גאַנצע שורה יאָגנדיקע פֿורן. אין אַזעלכע פֿאַלן האָבן זובאָק און איגומענקאָ שטאַרק געזידלט. מיט ווילדע קולות און מיט געשרײען האָבן זיי אויף די איבערגעשראָקענע פֿורן געמאַכט דעם אײַנדרוק, ווי עס זידלט זיך אַ גאַנצער פּאָלק. אויב זיי האָבן דאָרט בײַ די פּאַסאַזשירן געטרייסלט די טאַשן, האָבן זיי דאָס געטאָן ניט צוליב זיך און ניט צוליבן געזעץ, נאָר פּשוט צוליב דער פֿרייד, וואָס בײַ בורזשוּיען וועלן די טאַשן זײַן ליידיק.

דערפֿאַר האָט דאַן אַנדרייעוו געאַרבעט גאַנץ אָפּגעטיילט און אייגנאַרטיק. פֿאַר רײַך געפּעלצטע פֿרויען, וואָס הויקערן זיך אין די וואָגנס, מע זאָל זייער רײַכקייט ניט אַרויסזען, האָט ער זיך דאָרט זייער לײַטיש פֿאַרנייגט, ער האָט אַראָפּגענומען פֿאַר זיי זײַן היטל און האָט איידל געפֿרעגט:

– מאַדאַם, אַ או וואַס דיענגי יעסט?

און אַז מ׳האָט אים געלט געגעבן, האָט ער ניט געציילט און זיך ניט געדונגען. ער האָט זיך ווידער איידל פֿאַרנייגט און האָט געענטפֿערט ניט פּשוט „מערסי“, נאָר טיף פֿון גומען אַרויס, ווי אַ פֿראַנצויז:

– מעג־סי.

בכלל איז געווען זייער שווער, ער זאָל אויפֿגעבראַכט ווערן און זאָל אַרויס פֿון די כּלים.

און אָט, אַפֿילו איצט, אין אָט דער שטורעמדיקער ווינטערנאַכט – די בייזע אויפֿפֿירונג פֿון דעם נײַעם קראַנקן נאַטשאַלניק האָט אים ווייניק וואָס גערירט, דענסטמאָל, ווען די איבעריקע צוויי, איבער הויפּט איגומענקאָן, איז זי דערגאַנגען ביז דער לעבער.

איגומענקאָ האָט געזאָטן. ער האָט אויסגעלאָזט זײַן ביטער האַרץ צו זײַן קליינעם פֿערדל, וואָס האָט פֿריִער, בײַם אַרויספֿאָרן פֿון הויף, געמאַכט משוגענע שטיק, און האָט דעם געטאָן דאָס, וואָס ער וואָלט מיט גרויס פֿאַרגעניגן איצט געטאָן דעם נײַעם נאַטשאַלניק – ער האָט שטאַרק געשלאָגן מיט אַ פֿויסט איבער דעם פֿערדלס קאָפּ צווישן די אויערן, און זײַנע פֿיס האָבן דערבײַ אָן אויפֿהער געבויכקעט לויטן ריטעם פֿון אַ געוויסער קללה.

סוף־כּל־סוף איז מען אַזוי אין דרײַען אַרויס אויף פֿרײַען בײַנאַכטיקן ווינט.

אַרום איז געלעגן אַ גלײַך פֿעלד, געלעגן פֿאַרשאָטן און אומענדלעך, ווי אַ ווײַסער שניייִקער מידבר. דער שטורעם האָט זיך דאָ געטראָגן פֿון רעכטס אויף לינקס.

גרויסע פֿאַרהוילענע הענט האָבן פֿריילעך אויפֿגעהויבן גאַנצע הויפֿנס שניי און האָבן זיי אויך אַזוי פֿריילעך צוריק פֿון די זשמעניעס אַרויסגעלאָזט.

אַנדרייעוו האָט אויסגעפֿונען, אַז פֿוילן זיך איז אַ גאָלדענע זאַך, און אָט אַפֿילו איצט, ווען דער ווינט פּאַטשט אין פּנים אַרײַן און, אָטעמענדיק מיט אַ פֿײַף, קריכט זײַן שפּרינגענדיק פֿערד ביזן בויך אין שניי – בעסער איז דאַן, אַז מע בייגט אָן דעם קאָפּ און מע פֿאַרמאַכט די אויגן, און זאָל זײַן פֿערד טראָגן, וווּהין עס וויל.

– איך זע ניט גאָרנישט, – האָט ער צו די הינטן געבליבענע חבֿרים אָפּגעלאָזט אַ דעפּעש מיטן ווינט, – פֿאַרשאָטן אַלע וועגן.

– פֿיר, פֿיר, – האָט אים פֿון הינטן אָנגעיאָגט אַ שוואַכער ענטפֿער, – האַלט לינקס.

לינקס איז געווען ווייניקער שניי און מער ווינט. דער געלויף פֿון די דרײַ רײַטער איז דאָרט גלײַך איבערגעגאַנגען אין געשווינד הינקען.

און פֿון אויבן איז דער הימל באַשטאַנען פֿון געפּלאַצטע שטומע בערג – פֿון צווישן רויכיקע וואָלקנס האָט נאָכגעיאָגט די רײַטער אַ יונגע הינקענדיקע לבֿנה. די לבֿנה האָט צוגעהינקט ביז דעם אָנהייב פֿונעם פֿאַרווייעטן וועלדל, וווּ די רײַטער האָבן זיך אויסבאַהאַלטן פֿון בײַנאַכטיקן שטורעם און פֿון ווינט.

און ערגעץ ווײַט אין פֿעלד, בײַ דער שײַן פֿון דער זעלבער לבֿנה האָט זיך דער לופֿט געחלומט אַ גליטשערײַ פֿון פֿיל שליטנס, אַ ניסערײַ פֿון לויפֿנדיקע פֿערד.

איצט בײַ האַלבער נאַכט איז סאַמע געווען די צײַט דערויף – פּונקט איצט האָבן זיך גנבֿיש גערוקט גאַנצע שײַקעס פֿורן מיט די טיף פֿאַרשנייטע אויסבאַהאַלטענע וועגן, וואָס קעגן איבער דעם וואַלד, – מ׳איז דאָרט געפֿאָרן פֿונעם נאָענטן שטעטל גאָליכאָווקע צו דער גרענעץ, מ׳איז דאָרט אַזוי געפֿאָרן נאַכט בײַ נאַכט און זיך געוווּנדערט:

– מאָדנע… קיינער היט ניט… פֿראַנק און פֿרײַ…

***

In the snowy Kamino-Balke courtyard, surrounded by trees (the round courtyard of a former monastery out in the open)—stood a post with a lamp that was forever extinguished.

An eternal spirit—a wind—swirled around the post rattling the remaining pieces of the lamp’s broken glass.

Around the post were three horses, saddled and suffering from the night’s storm. The cold reins slapped and stung their flesh.

The snow flew around, dusting the horses; it came from the corner where a group of crooked church spires with broken crosses stood, gloomy and abandoned. No one crossed himself in their presence anymore.

The snow formed plumes under the horses’ bellies; it fell as if through a thousand sieves—only in the dark nighttime pallor, it was hard to know whether it was falling from above or below.

“A nasty, nasty snowstorm,” called out the investigator Andreyev to his horse even though he was still far away from it. “Raz, dva, tri! One, two, three! Raz, dva, tri!

Like a man flinging himself into cold water, he leapt into the air, landing with his belly on the saddle of his thin, black horse; he dexterously gave himself a shake, found the stirrups, and knocked out a verse:

Over the earth a storm is prowling,
Bringing whirling, blinding snow … 1 1 The first two lines of the Russian poet Alexander Pushkin’s poem “Winter Evening” (1825).

“Well, what,” he muttered, too lazy to look around, and stretching his hand, covered in a fur-lined glove, back behind him, “are we going or what?”

“Rrram tararam, rrram tararam!”

With that the sailor Igumenko marched around his little horse a few times—like a Jew circling the synagogue on Simchas Torah—until he finally threw himself on top of his addled horse.

“Screw you,” he said after a pause. “What are we waiting for?”

He took a breath with difficulty, “Lead on, Andreyev.”

“Where to?”

“All the way to the little wood.”

Bien!”

Now they rode out of the courtyard, three dots of the Hebrew vowel segol, and at the apex of the segol rode Andreyev.

Unable to resist finishing the verse, he cheerily added:

… Like a beast I hear it howling,
Like an infant wailing low …

He was mild-mannered and the most relaxed of the little group.

This was his character: careless, lazy, but also quick and restless—the legacy of his noble stock. Somewhere deep in his throat, there remained even now a few sounds of a young, pampered Junker. 2 2 Junker: a military rank for junior offices in prerevolutionary Russia’s armed forces; abolished with the creation of the Red Army in 1918.

With these sounds he astonished those around him; this would happen mostly at night, when with a round of shots from their Brownings they would hold up a whole row of horses and wagons at the border. Whenever this happened, Zubok and Igumenko would curse mightily. Shrieking, yelling wildly at the shocked wagon drivers, they created the impression that a whole regiment was cursing. If they happened to shake down the passengers, they did so not for themselves, and not for the law, but for the joy of it—the bourgeoisie would have to empty their pockets.

As for Andreyev, he would work separately and entirely on his own. With the women in their rich furs, who slunk low in the wagon so that their wealth would not be seen, he would very politely bow and remove his hat and ask in a genteel manner:

“Does madam have any money?”

And when he was given money, he did not count it and did not haggle. He would bow again nobly, and say “merci,” but in the manner of a real Frenchman, deep in his throat, “meg-si.”

As a rule it was very difficult to get him angry or get a rise out of him. And even now in the stormy winter night, it hardly bothered him that the new, sick boss issued angry orders. However, for the other two, especially Igumenko, it touched a nerve.

Igumenko was fuming. He unburdened his bitter heart to his little horse, which had earlier pulled all kinds of crazy stunts while they were riding out of the courtyard. He now did to his horse that which he would have rather enjoyed doing to the new boss: he punched the horse hard on the head, between its ears, and his feet unceasingly hammered out the rhythm of a certain curse on the horse’s belly.

Finally the three of them rode out into the nighttime wind.

Near them was a flat, level field, lost and endless, overshadowed by the snow, like a white desert. Here the storm flew in from right to left.

Large invisible hands merrily picked up whole heaps of snow and in a similarly merry way released them.

Andreyev realized that laziness was a beautiful thing even now, when the wind was hitting him right in the face, breathing down on him with a whistle, and burying his bounding horse in snow up to its belly—he understood that it was best to hunker down and to keep his eyes shut, and to let the horse carry him wherever it wanted.

“I don’t see a thing.” He let the wind carry his message to his companions who had fallen behind. “All the roads are hidden.”

“Lead, lead,” a weak answer hastened him from behind. “Keep to the left.”

To the left there was less snow but the wind was stronger. There, the gallop of the three riders changed into a fast-paced limp.

Over them was a broken, jagged sky, as if made from silent mountains; from the smoky clouds a young, limping moon hurried the riders along. The moon waddled towards the edge of the snow-covered forest where the riders took cover from the nighttime storm and wind.

And somewhere far off in the field, by the glimmer of the same moon, the air dreamed of the sleigh’s glide and the neighing of horses as they galloped.

Now, in the middle of the night, was the exact time—precisely then entire bands of carts would set out, thievishly, along the snowy hidden paths opposite the forest: there, travelers from the nearby town Golikhovke rode in the direction of the border night after night and wondered:

“How strange … no one is paying any attention … free as a bird.”

***

אָט אַזוי איז איינע פֿון יענע נעכט פֿאַרבליבן בײַ אַנדרייעוון, זובאָקן און איגומענקאָן אין זכּרון:

אַ נאַכט פֿון חלומות און פֿון פּוסטע גליקן.

אַז מ׳איז זיך נאָך דעם איבערגעשלאָפֿן, איז מען געווען, ווי חולהדיק – מ׳האָט אויפֿגעהערט צו גלייבן:

– געווען די נאַכט, צי ניין?

נאָכגעבאָמבלט האָבן זיך בלויז דער נאַכטס איינצלנע שטיקער. זיי האָבן געקיצלט דעם זכּרון.

פֿון אָנהייב:

די פֿולע לבֿנה – אַ מעשענע זאַך מיט אַ פּנים פֿון אַ פּגר – שווימט, שווימט. קיין אויגן האָט עס ניט, קוקן וויל עס דאָך.

אַ ביסל שפּעטער:

דער אָנהייב פֿון פֿאַרווייעטן וועלדל אין מיטן אַ שניייִקער קאַלטער נאַכט. אַז מ׳איז דאָרט אַראָפּ פֿון די פֿערד, האָט מען גלײַך דערפֿילט, ווי עס גריבלט אין האַרצן.

איצטיקס מאָל האָבן גאָליכאָווקער בעל־עגלות געפֿירט זייערע פּאַרשוינען צו דער גרענעץ מיט אַ פֿיל נענטערן וועג, ווי תּמיד: זיי זענען געפֿאָרן מיט דעם וואַלד.

נאָך שפּעטער:

– לעמעשקע אַנדרייעוו!…

איגומענקאָ האָט אים דאָרט מיט היץ אין די אויגן גלײַך אַרויסגעזאָגט זײַן מיינונג:

– ביסט ניט קיין סליעדאָוואַטעל, ביסט אַ… ררראַם טעראַיבאָם!

ווײַל אויב מ'האָט אָפּגערעדט ניט צו ברענגען דעם נײַעם נאַטשאַלניק קיין אַרעסטירטע פֿון דער גרענעץ, דאַרף עס בלײַבן אָפּגערעדט.

נאָר אַנדרייעוו, אויב ער איז ניט שיכּור און ניט פֿריילעך, איז ער בכלל אײַנגעשפּאַרט און פֿאַרעקשנט, אָט ווי לאַנג ער איז. רעדסטו צו אים, איז ווי צו דער וואַנט. אים גריבלט אין האַרצן מער, ווי איגומענקאָן און זובאָקן. נאָכן אויסגערייכערטן פּאַפּיראָס ציט ער דעריבער אַרײַן זײַן קאָפּ אין די אַקסלען און לאָזט אַרויס אַ גענעץ פֿון אַ געוועזענעם פּריץ, אַ הויכן מיט אַ קוויטשיקל. אים גלוסט זיך דאָך כאַפּן בײַ דער גרענעץ אַ פּאָר בעל־עגלות מיט פּאַסאַזשירן…

– ווייס איך וואָס! – זאָגט ער, – כאַפּט אים שמאָני, דעם נײַעם נאַטשאַלניק…

זובאָק דער אַגענט קוקט אויף אים מיט גדלות אין די ברעמען, ווי תּמיד בעת ער באַטראַכט מענטשן, וואָס זענען עובֿר דאָס געזעץ. נאָר אַנדרייעוון גייט דאָס ניט אָן. זײַנע אויגן – אויגן פֿון אַ ניט־דערקוילעטער שאָף – קוקן נאָכן גענעץ בוימלדיק און ענטפֿערן איגומענקאָן: – ביסטו אַ בהמה, ברודערקע! – שוין צײַט דיר וויסן: לאַנגווײַליק ווערט אין מיטן דער נאַכט אַ סליעדאָוואַטעל פֿון קאַמינאָ־באַלקע בעת ער דערמאָנט זיך, אַז ער איז אַ מאָל געווען אַ יונקער… ער מוז עפּעס טאָן…

ער הייבט אָן אַוועקשפּאַצירן צווישן די ביימער אין אָנהייב וועלדל און מאַכט אַן אויסזען, גלײַך ער האָט עפּעס פֿאַרלוירן. ער פֿאַרשווינדט און קומט באַלד צוריק מיט אַ נײַס:

– נו, פֿאַרשטענדלעך. אַ וועג אָט דאָ באַלד צווישן די ביימער – פֿרישע שפּורן פֿון אַ שליטן.

– וווּ, אַ וועג?

– נו, מיט איין וואָרט…

גאָר, גאָר שפּעטער:

אַ וועג אַ גנבֿ. ער ציט זיך אין אָנהייב וועלדל שמאָל, פֿאַרטײַעט און נײַ. ער איז פֿול מיט עזות.

עס פֿאַרדריסט דער אײַנפֿאַל צו פֿאָרן צו דער גרענעץ דווקא דאָ נאָענט, בײַ קאַמינאָ־באַלקע אונטער דער נאָז – אַן אײַנפֿאַל פֿון גאָליכאָווקער גנבֿים בעל־עגלות.

איגומענקאָ זיצט שוין אויפֿן פֿערד און יאָגט דער ערשטער אַוועק מיט דעם וועג:

– איז וואַרט זשע, – שרײַט ער – ררראַם טעראַיבאָם…

אין יענער נאַכט האָט מען געפּאַקט אַ פֿורל, וואָס האָט אין מיטן וואַלד אַראָפּגענייגט פֿון וועג, אַראָפּגענייגט אַזוי פֿויל, גלײַך עס איז נאָר אויסן געווען אָפּצוטרעטן די דרײַ רײַטער דעם פֿרײַען דורכפֿאָר.

נאָך דעם ערשטן געשריי, וואָס מ׳האָט אויפֿן פֿורל געגעבן, האָט זיך עס אָפּגעשטעלט מאָדנע שווײַגנדיק, אונטערטעניק, גלײַך עס וויל זאָגן: – נו, אָט… גאָט צו דאַנקען – ניט אומזיסט געפֿלאַטערט דעם גאַנצן וועג… געגלייבט די גאַנצע נאַכט, אַז אַזוי וועט טרעפֿן.

דענסטמאָל איז מען צוגעריטן גאָר נאָענט צום פֿורל און גענומען עס באַטראַכטן:

אַ בידנע פֿורל פֿון נאָענטן שטעטל גאָליכאָווקע – אַ פּשוט בעל־עגלהש פֿורל מיט אַ דרײַצן־יאָריק ייִנגל – אַ שמײַסערל און מיט אַ יונגער רײַך געפּעלצטער פֿרוי, וואָס האַלט אַ צוויי־יאָריק שלאָפֿנדיק קינד אויפֿן שויס און איז גלײַך אין אַלץ זיך מודה.

מע פֿרעגט זי:

– צו דער גרענעץ?

זי ענטפֿערט זייער שטיל. זי שאָקלט קוים מיט די ליפּן:

– צו דער גרענעץ.

אָקאָרשט נאָך דעם הייבט זיך אויף איר קאָפּ און טוט אַ קוק אויף די רײַטער מיט די אויגן – מאָדנע אויגן, גלײַך יעדער אויג האָט טיף אין זיך נאָך אַ פֿרוי, און בײַ יעדער פֿרוי הענגט דאָרט אַ צלמל אויף דער ברוסט.

זי איז אַ קריסטלעכע…

זי זיפֿצט:

– ניין. טײַערינקע, – זאָגט זי, – קיין שלעכטס וועט איר מיר ניט טאָן… איך ווייס: קיין קאַמינאָ־באַלקע וועט איר מיך ניט פֿירן. איך קאָן אַזעלכע, ווי איר, איך האָב זיי ליב…

***

And this is how Andreyev, Zubok, and Igumenko remembered one of these nights: a night of dreams and not much luck.

When they slept it off afterwards, it was as if they had fallen sick. They couldn’t tell:

“Did the night happen at all or not?”

All that remained of the night were bits and pieces that buzzed around their brains, dazzling their memories.

From the beginning:

The full brass moon with the face of a cadaver—it was swimming and floating above them. It had no eyes but wanted to see.

A little later:

The edge of the buried forest in the middle of a snowy, cold night. As soon as you get down from your horse, you feel you have to take stock of yourself.

This time the coach drivers from Golikhovke took their passengers to the border by a much closer road than usual: they rode through the forest.

But later:

“Andreyev, you milksop!”

Igumenko, all fired up, told it like it was:

“What kind of an investigator are you, you … rrrom-terribom?”

Since they had agreed not to bring anybody they stopped at the border to the new boss, this agreement had to hold.

Only Andreyev—provided he wasn’t drunk and too merry—was completely obstinate and stubborn as usual. When you talked to him it was as if you were talking to a wall. Things got to him more than to Igumenko or Zubok. After smoking a cigarette, he pulled in his head and his shoulders and let out the yawn of a man who used to be rich, a loud yawn—with a quiver. He still felt like catching a couple of coach drivers together with their passengers at the border.

“You know what,” he said, “may the devil take him, the new boss!”

Agent Zubok looked at him with haughty, arched eyebrows, as he always did while assessing lawbreakers. Only it didn’t matter to Andreyev one bit. His eyes—the eyes of a half-slaughtered ram—looked oily after the yawn and answered Igumenko:

“What a swine you are, brother! It’s time you learned this already: an investigator from Kamino-Balke gets bored in the middle of the night and when he remembers that he used to be a Junker… he feels like he has to do something…”

He started promenading among the trees at the edge of the little forest to make it look as if he had lost something. He disappeared and came back immediately with the news:

“Well, one thing is clear: there is certainly a path here between the trees—there are fresh tracks from a sled.”

“A path? Where?”

“So, in a word … ”

Much, much later:

A road appeared, a wily road—it had quite a nerve. It started out at the edge of the forest: it was narrow and hidden—no one had seen it before.

It was annoying that the thieving wagon drivers from Golikhovke came up with the idea to make it to the border precisely here, right under Kamino-Balke’s nose.

Igumenko was already in his saddle and pursuing the first of them along this road:

“Oh, you’ll see” he hollered, “rrom—terribom.”

That night they caught a wagon that strayed from the road, wandering along so lazily that it seemed to want to yield to the three riders and let them pass.

A strange, docile silence fell after the first holler to stop—as if the wagon were saying:

“So, here goes … Thank God it wasn’t for nothing that I spent all this time shuffling around out here … The whole night I was certain it was going to happen exactly like this.”

Then the riders forced their way quite close to the little wagon and started looking at it and thinking it over:

A wretched little wagon from the nearby shtetl of Golikhovke—a simple wagon with a thirteen-year-old boy for a coachman and, inside, a young woman in furs holding a sleeping two-year-old child in her lap—a young woman who immediately confessed to everything.

They asked her:

“To the border?”

She answered very quietly, her lips quivering just barely:

“To the border.”

Just then her head tilted upward and her eyes cast a look at the riders—strange eyes, each one of them with another woman deep inside, and each of those women with a little crucifix hanging on her chest.

She was a Christian.

She whispered:

“No, my dears,” she said, “you won’t do anything bad to me … I know: you won’t bring me to Kamino-Balke. I know your type and I like it.”

***

אויף מאָרגן נאָך אַ שפּעטן שלאָף אויפֿן טאָג איז מען געווען בייז, ווי נאָך אַ בשותּפֿותדיקער עבֿירה.

מ׳האָט געלופֿטערט די פֿאַרטשאַדעטע נשמות אין קאַמינאָ־באַלקער פֿאַרשנייטן הויף – זיך געלופֿטערט פֿון דעם שפּיצל, וואָס מ׳האָט בײַ נאַכט אָפּגעטאָן דעם נײַעם קראַנקן נאַטשאַלניק – אים אויף צו להכעיס האָט מען די פֿרוי ניט פֿאַרהאַלטן. מ׳האָט זיך נאָר אַ גאַנצע נאַכט געדרייט אַרום איר אין וואַלד – איר נאָכגעריטן, ווי אַ קליינע טיטשקע הינט נאָך אַ צויג, און זי אומגעקערט פֿון גרענעץ, זי אָפּגעלאָזט צוריק אין נאָענטן שטעטל אַרײַן.

איצט איז מען אַלע דרײַ געווען ניט מער, ווי אַ חלום, וואָס געדענקט זיך פֿון בײַ נאַכט, ווי דער פֿרויס אויגן – אויגן מיט צלמלעך אין די שוואַרצאַפּל – זיי קוקן מיט בעטלערישן חן און גיבן אַרויס יצר־הרעדיקע וועקסלען. זאָגן צו אַל דאָס גוטס.

– אָט באַלד, טײַערינקע…

– אָט באַלד…

זי האָט זיי דאָרט גענאַרט אַ גאַנצע נאַכט… און סוף־כּל־סוף האָט זי זיי דאָרט אַלע אָפּגעשווינדלט און מיט גרויען טאָגליכט זיך אַרויסגענאַרט מיט גאָרנישט פֿון זייערע הענט.

איצט האָט זי דעריבער נאָך אַלץ בײַ אַלע דרײַ פֿאַרפֿולט דעם זכּרון. מ׳האָט געדענקט די צוויי גרויסע שווערע קערב, וואָס זי האָט מיט זיך געפֿירט, מ׳האָט געדענקט דאָס פֿײַנע נקבֿה־לײַב, וואָס האָט זיך באַהאַלטן אינעם רײַכן פּעלץ – געדענקט מיט קלעמעניש, מיט חרטה און געהאַט פֿאַרדראָס:

– אָט אַ שטיק זכרטע!

– אָט ווען זי וועט זיך פּאַקן נאָך אַ מאָל… רראַם טעריבאָם.

***

The following morning, after sleeping in, they were in a bad mood, as if they had committed a sin together. Souls covered in soot needed to be aired out in the snowed-in courtyard at Kamino-Balke—aired out after the prank played the night before at the expense of the new, sickly boss: to spite him, the woman was not arrested. She had a tail on her the whole night, she got followed around like a bitch pursued by a small pack of dogs—and so she was made to turn back from the border to the small shtetl nearby.

And now to all three this was no more than a dream recalled from the night before, a dream like the woman’s eyes—eyes with little crucifixes in their pupils: they stare with a beggar’s charm and issue sinful promises.

They promised the best of luck.

“Just a little longer, my dears… Just a little bit longer…”

She kept leading them all over the forest the whole night through. And finally she ended up tricking them, and in the gray morning light easily slipped out of their hands.

Now she once more clouded the memories of each of the three of them. The two large chests that she had with her in the wagon and her fine woman’s body wrapped in expensive furs—these things could be recalled with a pang of regret and resentment:

“What a bitch!”

“But whenever she comes packing again … Rrrom—terribom.”

MLA STYLE
Bergelson, David. “Harsh Judgment.” In geveb, August 2015: Trans. Sasha Senderovich and Harriet Murav. https://ingeveb.org/texts-and-translations/harsh-judgment.
CHICAGO STYLE
Bergelson, David. “Harsh Judgment.” Translated by Sasha Senderovich and Harriet Murav. In geveb (August 2015): Accessed Jan 21, 2019.

ABOUT THE AUTHOR

David Bergelson

ABOUT THE TRANSLATORS

Sasha Senderovich

Sasha Senderovich is Assistant Professor of Russian and Jewish Studies at the University of Colorado, Boulder.

Harriet Murav

Harriet Murav is Professor of Slavic Languages and Literatures and Comparative and World Literatures at the University of Illinois Urbana-Champaign and serves as editor of Slavic Review.