Text & Translation

שרעק

Fear

Chana Blankshteyn

Translation by Anita Norich

INTRODUCTION

Chana Blankshteyn (1860?–1939) published a collection of nine Yiddish short stories in July 1939. The appearance of such a book in Vilna just before the Second World War, with a short introduction by Max Weinreich, is remarkable. Even more so are the modern stories contained in that book.

Almost entirely forgotten now, Blankshteyn was a well-known figure in Vilna between the two World Wars. She was an activist, committed to women’s causes and vocational training for women. As a publisher, editor, and journalist, Blankshteyn defended women’s rights to social, sexual, and political equality. She adhered to the beliefs of the Folkspartey to which she belonged, asserting that Jews were an ethnic minority with a distinct, secular linguistic and cultural identity that should be acknowledged and cultivated.

Blankshteyn clearly knew Freud’s writings, which she could have read in German and, perhaps, in the Yiddish translations by Weinreich and others. Her stories may remind one of the modernist tales of Dovid Bergelson or, more simply, of nightmares. “Fear” is full of ellipses, run-on sentences, sentence fragments. No one is identified by name. Speech is set off from thoughts, descriptions, and narration by dashes and not by quotation marks.

There is an entry about Blankshteyn in der leksikon fun der nayer yidisher literature. The only consideration of her in English appears in an excellent article written by Ellen Kellman: Ellen Kellman, “Feminism and Fiction: Khane Blankshteyn’s Role in Inter-War Vilna,” Polin, Vol. 18, 2005 (Oxford: Littman Library of Jewish Civilization), pp. 221-239.

Click here to download a PDF of this text and its translation

די לעצטע סטאַנציע — האָט עמעצער געזאָגט אין שמאָלן קאָרידאָר, װאָס ציט זיך דורך דעם װאַגאָן. האָט זיך אָפּגערופֿן אַ פֿאַרשלאָפֿענער קול:— אַ בופֿעט איז דאָ אױך פֿאַראַן. — די װערטער האָט פֿאַרשלונגען אַ געשמאַקער גענעץ.

דער רײַזנדער, װאָס איז געלעגן אין קופּע בײַם פֿענצטער, האָט אָפּגעטרײסלט פֿון זיך דעם דרעמל, אױסגעצױגן אַן אָרעם, גענומען פֿון טישל דעם װעגװײַזער, אױפֿגעמישט אַ זײַטל און געפֿונען די סטאַנציע. — דער צוג שטײט פֿופֿצן מינוט. האָט ער באַרעכנט, אַז ס׳איז כּדאַי טאַקע דאָ אױף דער סטאַנציע צו טרינקען טײ, װעט ער פֿאַרשפּאָרן זיך שפּעטער צו פֿאַרדרײען מיטן פֿרישטיק. די װאַליזע זײַנע לאָזן אױפֿן װאָקזאַל און תּיכּף בײַם אָנקומען זיך אַ לאָז טאָן אין שטאָט אַרײַן. אױף אַזאַ אופֿן װעט ער קענען אָפּפּטרן װאָס גיכער אַלע זײַנע ענינים: זען זיך מיטן פֿאַבריקאַנט, ניט פֿאַרזאַמען די לײַט פֿון די צװײ בענק, אין װעלכע ער האָט צו דערלײדיקן אַ פּאָר דרינגענדיקע זאַכן.

— װער װײס, אפֿשר געלינגט מיר נאָך הײַנט אין אָװנט צו פֿאָרן אַהײם — האָט ער אַן אױפֿגעמונטערטער געטראַכט און איז אַרױס אין קאָרידאָר.

דער צוג האָט זיך דערנעענטערט צו דער סטאַנציע. פֿון דער װײַטן האָט זיך שױן געזען דער נידעריקער לאַנגער סטאַנציע־בנין. דער רײַזנדער איז אַראָפּ אויף דער פּלאַטפֿאָרמע. ס׳איז געװען אין מאַרץ. אַ קאַלטער פֿרימאָרגן. פֿון די זאַמדפֿלאַכן אַרום סטאַנציע האָט אַ שאַרפֿער װינט, אָנגעבלאָזן פֿון נאָענטן ים, צעװײט דעם שנײ, האָט דאָס פֿאַראַיאָריקע שטעכיקע קורצע גראָז אױסגעזען װי באַשאָטן מיט ברודיקע זאַלץ.

דער רײַזנדער האָט אױפֿגעשטעלט דעם קאָלנער פֿונעם רעקל און זשעדנע אײַנגעאָטעמט די קרעפֿטנדיקע לופֿט. ער איז גיך אַריבער עטלעכע פּאָר רעלסן און אַרײַן אין װאָקזאַל־בופֿעט. דער גרױסער זאַל איז געװען לײדיק. נאָר אָן אַ זײַט בײַ אַ טישל האָבן צװײ באַן־באַאַמטע געטרונקען ביר, קענטיק שױן אַ לענגערע צײַט דאָ פֿאַרבראַכט. פֿאַרן בופֿעט האָט געדרעמלט אַן עלטערע פֿרױ, דעם קאָפּ אין אַ װײַסן ציפּיק אַראָפּגעלאָזן אױפֿן הױכן אײַנגעשנורעװעטן בוזעם.

דער רײַזנדער האָט אַ קוק געטאָן אױף די טעלער מיט אָנגעשניטענע פֿאַרטריקנטע בולקעס באַלײגט מיט װוּרשט אָדער קעז, האָט ער זיך אַ ביסל פֿאַרקרימט און געפֿרעגט װעגן טײ. — אַזױ פֿרי איז נאָך טײ ניט פֿאַרטיק, אָבער קאַװע? — קאַװע? אַדרבא גיט, זײַט מוחל, אַ גלעזל קאַװע — האָט זיך דער אורח געריבן די קאַלטע הענט. די פֿרױ האָט זיך אַ רגע געפּאָרעט אַרום אַ גרױסער קאַן אונטער אַ געשטעפּטן קאַפּטור און דערלאַנגט אַ גלאָז זודיק־הײסע קאַװע, צוגערוקט אַ טעצל לענגלעכע בײגל.

פֿאַרבײַ דער טיר האָבן זיך דערהערט אײַליקע טריט. דער רײַזנדער האָט אַװעקגעשטעלט די לײדיקע גלאָז, זיך צוגעאײַלט, אומגעדולדיק געװאַרט ביז די פֿרױ האָט פֿון טישקעסטל אַרױסגענומען רעשטע, געשװינד אַרױס פֿון זאַל, דורכגעלאָפֿן די רעלסן, אָפּגעהאַלטן זיך אַ ווײַלע צוליב אַ לאָקאָמאָטיוו, וואָס האָט געהאַלטן אין מאַנעװרירן, און אַרױף אױף זײַן פּלאַטפֿאָרמע. דער צוג האָט זיך גענומען רירן, די רעדער האָבן זיך פֿױל אַ קײַקל געטאָן. זײַן קופּע איז געװען גאָר פֿאָרנט. איז ער אַרױפֿגעשפּרונגען אױפֿן טרעפּל פֿון נאָענטסטן װאַגאָן, אָנגעכאַפּט זיך פֿאַרן הענטל און אַ צי געטאָן. דאָס הענטל האָט זיך ניט גערירט. האָט ער אָנגעשפּאַרט דעם אַקסל אָן טיר, אַ שטאַרקן צי געטאָן. די טיר האָט ניט נאָכגעגעבן. זי איז געװען פֿאַרמאַכט.

The last stop before the final station, said someone in the narrow corridor that ran through the railroad car. A sleepy voice responded: There’s a place to eat here. These words were swallowed up in a great big yawn.

The traveler, who lay near the window in the compartment, shook off his nap, stretched out an arm, took the train’s itinerary from the table, turned the pages, and found the station. The train stays at this stop for fifteen minutes before heading off. So he figured that it really was worth it to drink some tea here. That way, he wouldn’t have to worry about getting his breakfast later. He’d leave his suitcase at the depot and as soon as he arrived, he’d go into town. He’d be able to get all his business done quickly: see the factory owner and the people in the two banks where he had to settle a few pressing matters.

Who knows, maybe I’ll manage to go back home today? he thought cheerfully and went out into the corridor.

The train drew closer to the station. From afar, the low, long station appeared. The traveler went down to the platform. It was March. A cold early morning. From the sandy plains around the station a sharp wind, blown by the nearby sea, blew the snow around so that last year’s short, spiky grass seemed to be covered in dirty salt.

The traveler put his collar up and greedily breathed in the bracing air. He went quickly over some rails and into the station’s buffet. The large room was empty except for two train clerks who were sitting at a table drinking beer. Clearly, they had been there a long time. Near the buffet, an older woman in a white bonnet leaned her head on her high, laced-up bosom.

The traveler, looking at the plates of sliced, dried rolls covered in sausage or cheese, frowned and asked about tea.

—This early there’s no tea prepared. But coffee?
—Coffee? Sure, please give me a glass of coffee.

The guest rubbed his cold hands together. The woman fussed over a large kettle under a stitched cover and handed over a glass of boiling hot coffee, sliding over a plate with oblong bagels.

Rushing footsteps were heard going past the door. The traveler put down his empty glass, hurried, waited impatiently for the woman to take change out of the register, ran quickly from the room, past the rails, stopping for a moment as a locomotive went by, and returned to his platform. The train started moving, the wheels turning sluggishly. His compartment was at the front. He sprang up on the steps of the nearest car, grabbed onto its handle and pulled. The handle didn’t move. So he leaned his shoulder against the door, pulling with all his might. The door did not budge. It was locked.


דערװײַל האָבן זיך די רעדער צעיאָגט, אַזױ װי מיט יעדן דרײ װאָלטן זײ אָנגעקליבן כּוחות. דער מאַן פֿאַרן פֿאַרמאַכטן װאַגאָן האָט פֿעסט צונױפֿגעפּרעסט די פֿױסט אַרום מעשענעם גריף און מיט דער פֿרײַער האַנט אָנגעהױבן קלאַפּן אין פֿענצטער. געקלאַפּט און גערופֿן. געחידושט זיך, געבײזערט אױפֿן אײַנפֿאַל אין מיטן װעג אַ װאַגאָן צו פֿאַרשליסן
— נאַ דיר אַ מעשׂה!
דער װינט האָט זיך געשטאַרקט, געהױבן די האָר אױף זײַן בלױזן קאָפּ, פֿאַרקליבן זיך, װי אַ גנבֿ אין אַ שלעכט פֿאַרמאַכטער דירה, הינטער זײַן קאָלנער, אַלץ טיפֿער צום רוקן אַראָפּ. אַ קאַלטער שװײס האָט אים באַדעקט דעם שטערן, צעפֿלאָסן זיך איבער די באַקן. אים האָט זיך געדוכט, אַז אָט פֿאַרפֿרירן די שװערע טראָפּנס, באַדעקן זײַן פּנים מיט אַן אײַזיקער קאָרע.
— עפֿנט, עפֿנט זשע! הערט איר ניט? דאָס קלאַפּט אַ רײַזנדער! אַ פֿאַרבליבענער רײַ־זנ־דער!

דער צוג האָט זיך געטראָגן איבער דער װיסטער, נאָך װינטערדיקער געגנט. די װאַגאָנעס זײַנען שױן געװען אין פֿולן לױף.
— לאָזט מיך אַרײַן! עפֿנט! װאָס טראַכט איר זיך? כ׳קען זיך מער ניט האַלטן! עפֿנט! — פּלוצעם האָט אין זײַן מוח אױפֿגעבליצט אַ געדאַנק אַ װילדער: אפֿשר איז דער װאַגאָן גאָר אַ לײדיקער און קײנער הערט אים ניט? ער שרײַט אומזיסט, אומזיסט שרײַט ער
— ער שטײט פֿאַר אַ פֿאַרמאַכטן לײדיקן װאַגאָן!

די קני זײַנען אים מאָדנע שװאַך געװאָרן. אַ דריבנער עקלדיקער ציטער איז אים אַרײַן אין די פֿיס. די שרעק האָט פֿאַרגליװערט זײַנע אבֿרים. מיט גרױס מאַטערניש האָט ער אײַנגעבױגן די פּלײצעס און צוגעפֿאַלן מיטן פּנים צום פֿענצטער. אין שמאָלן אַרײַנגאַנג האָט זיך קײן זאַך ניט געזען. פּוסט. נאָר די שמאָלע שױב, אַ פֿאַרהילטע פֿון מאָרגן־נעפּל, האָט טעמפּ אָפּגעשפּיגלט זײַנע פֿאַרלאָשענע אױגן, די האָר, װאָס װינט און שרעק האָבן אױפֿגעשטעלט אױף זײַן שטערן. און גלײַכצײַטיק האָט זיך אין פֿענצטער באַװיזן אַ קאָפּ. אַ קײַלעכדיקער, נאָך גאָר אַ קינדערשער פּנים, אַרומגענומען מיט אַ זעלנערישן קראַגן, האָט געקוקט אױף אים. — עפֿנט, עפֿנט! ראַטעװעט!... האָט דער רײַזנדער אױף דאָס נײַ גענומען שרײַען. דער זעלנער האָט זיך דערשראָקן, אָפּגעטראָטן אױף צוריק, אױפֿגעהױבן די ביקס, אָנגעשטעלט אױפֿן מענטשן פֿאַרן פֿענצטער די שטאָלענע רער.

װי צעיושעטע חיות האָבן זיך די װאַגאָנעס געװאָרפֿן פֿון אײן זײַט אױף דער צװײטער, געקלאַפּט, געװויעט, אױסגעקלאַפּט מיט די רעדער אַ ניגון טאַר־טאַר־אַראַ־ראַ... און אפֿשר האָט עס ער, דער מענטש פֿאַר דער פֿאַרשלאָסענער טיר, כּסדר געהאַמערט מיט דער פֿױסט אין טיר? די קלאַנגען האָבן געעקבערט זײַן מוח, זיך אַרײַנגעשרױפֿט אין מאַרך, געהוזשעט אין די אױערן, פֿול געמאַכט די לופֿט. טאַר־טאַר־טאַ...

טריט בײַ טריט, דאָס געװער אָנגעשטעלט אױפֿן פֿענצטער, האָט זיך דער זעלנער דערװײַטערט, נעלם געװאָרן.

דער רײַזנדער האָט זיך אַ כאַפּ געטאָן, דערשפּירט אַ מוראדיקע קעלט אין דער האַנט אַרום דער קליאַמקע. דאָס אײַזן האָט זיך אײַנגעגעסן אין דער הױט. די האַנטפֿלאַכן האָבן געשמאַרצט און געברענט. די פֿינגער זײַנען אים אָפּגעשטאָרבן. דער אָרעם, די האַנט זײַנען געוואָרן גלידער פֿאַר זיך, האָבן אױפֿגעהערט צו פֿאָלגן, פֿאַרלאָרן דעם צוזאַמענהאַנג מיטן גאַנצן קערפּער. די האַנט האָט מער ניט געקאָנט פֿאַרבינדן דעם גוף מיטן אײַזערנעם גריף, פֿאַר װעלכן דער גוף האָט זיך געהאַלטן. די האַנט האָט זיך אָפּגעזאָגט צו פֿאַרטראָגן דאָס ברענען פֿון אָנגעפֿראָרענעם מעטאַל. אָט רײַסט זי זיך אָפּ פֿון טיר, די האַנט, אָט פֿאַלט דער מענטש אַראָפּ...

דעם מאַן אױפֿן טרעפּל פֿון פֿאַרשלאָסענעם װאַגאָן האָט אַרומגענומען אַ ייִאוש. דער ייִאוש איז געקומען פֿון ערגעץ טיף, גאָר טיף. דער מאַן האָט פֿאַרשטאַנען, אַז ניט נאָר דער מוראדיק בײזער װינט הײבט אים די האָר פֿון קאָפּ, נאָר די שרעק טוט עס. דער בלינדער, װילדער פּחד פֿאַרן אומקומען, פֿאַרן ניט זײַן... מיט אַ מאָדנער דײַטלעכקײט האָט ער דערזען פֿאַר זײַנע אױגן זײַנע נאָענטסטע, די טײַערסטע. װי אַ בילד אין נאַטירלעכער גרײס זײַנען זײ פֿאַר אים געשטאַנען און לעבן זײ האָט ער דערזען זיך, דעם פֿעסט געבױטן, דעם ענערגישן. אַ װײגעשרײ האָט זיך אַרױסגעריסן פֿון זײַן ברוסט: דערמאָנט זיך — ער האָט עס ערגעץ געלײענט — אַז נאָר אין דער גרעסטער סכּנה זעט דער מענטש מיט אַזאַ קלאָרקײט דאָס, װאָס איז אים דאָס טײַערסטע אױף דער װעלט... האָט ער פֿאַרשטאַנען — דאָס יאָמערט אין אים די נשמה, װעלכע פֿילט זײַן מפּלה. דאָס גײט אױס דאָס האַרץ.

צום פֿענצטער איז צוגעגאַנגען אַ זעלנער מיט שליפֿן אױף די אַקסלען. הינטער אים — דער יונגער מיטן קינדערשן פּנים, די ביקס בײַ דער זײַט. דעם סערזשאַנטס ערנסט־שטרענגער בליק האָט אַרומגענומען די בלױלעכע, פֿון װינט צעשמיסענע באַקן, פֿון פּחד אױסגעגלאָצטע אױגן, דעם אָפֿענעם מױל, װאָס שרײַט, בעט זיך
— עפֿנט!
דער סערזשאַנט האָט זיך אײַנגעבױגן צום פֿענצטער, געפֿאָרשט, אױב עס שטײט ניט װער לעבן דעם מאַן, װאָס שרײַט פֿאַר דער טיר. אַ שאַרפֿער קורצער בליק, און די האַנט, װאָס איז געלעגן אױפֿן אָפֿענעם שײד פֿון נאַגאַן, האָט אָפּגעריגלט די טיר, אָנגעכאַפּט דעם מאַנס אַקסל, אים אַ שלעפּ אַרײַן געטאָן. דער רײַזנדער האָט זיך אומבאַהאָלפֿן אָנגעשטױסן מיטן קני אָן פּאָדלאָגע, זיך אױפֿגעשטעלט, צוגעפֿאַלן מיטן רוקן צו דער װאַנט, פֿאַרמאַכט די אױגן.

— װאָס רײַסט איר זיך אין אַ װאַגאָן פֿאַר אַרעסטאַנטן? װעמען זוכט איר דאָ?
דער רײַזנדער האָט דערקלערט, קױם אַרױסגעשטופּט די װערטער, ניט געקענט בײַקומען דעם ציטער פֿון זײַנע ליפּן.
— װײַזט אײַער פּאַס, אײַערע פּאַפּירן!
— אין װאַגאָן, אין דער װאַליזע!
— קומט!

די פֿינגער, װאָס האָבן אים נאָך אַלץ געהאַלטן, האָבן זיך װי אַ צװאַנג אײַנגעגעסן אין זײַן אָרעם, אים אַ שטופּ געטאָן. זײ איז נאָכגעגאַנגען דער זעלנער מיט דער ביקס. אין װאַגאָן האָבן זיך געשטופּט די צערודערטע אַרעסטירטע, דערפֿון אַ פּאָר אינטעליגענטן, אַ באַברילטער מאַן מיט אַ שמאָל פֿאַרריסן בערדל, אַנדערע, אַלע בלײך פֿאַר אױפֿרעגונג, אַלעמענס אױגן פֿול נײַגער, האָפֿענונג, אַנטױשונג...

דורכגעגאַנגען אַ פּאָר װאַגאָנעס, אַרײַן אין קופּע. דער סערזשאַנט האָט אױסגעפֿאָרשט דעם פּאַס, אַרומגעקוקט זיך, אַ שמײכל געטאָן. — אײַער גליק, װאָס דער — געװיזן מיטן קאָפּ אױפֿן יונגן זעלנער — האָט אײַך ניט דערשאָסן. געמײנט אַן אָנפֿאַל. אַגבֿ האָבן מיר אַלע געהאַלטן, אַז דאָס גרײט זיך אַן אָנפֿאַל אױפֿן װאַגאָן צו באַפֿרײַען אַ פּאָר אַרעסטירטע. — אַרױסגעגאַנגען, זיך שטאַרק געאײַלט.

אין קופּע איז קײנער ניט געװען. דער רײַזנדער האָט זיך אַראָפּגעלאָזט אױף זײַן אָרט, אָנגעשפּאַרט זיך אָן װענטל. אין קאָפּ האָט אים געהוזשעט, געהאַמערט אין די שלײפֿן.

פֿון דעם רױשן האָט זיך אַלץ בולטער אױסגעשײלט, איז געװאַקסן דאָס באַװוּסטזײַן פֿון דער גװאַלדיקער מאַכט פֿון לעבן. מיט אַלע זײַנע אבֿרים און אַלע זײַנע חושים האָט ער באַנומען דעם װערט, דעם גרױסן אײנציקן װערט פֿון זײַן, פֿון נאַקעטן זײַן...

Meanwhile the wheels went faster, as if gaining strength with every rotation. At the closed car, the man pressed his fist around the brass knob and started banging on the window with his free hand. Banged and called out. Wondered why a car had been locked up in the middle of the journey. Got mad.

—Have you ever heard such a thing!?

The wind grew stronger, raised the hair on his bare head, hiding like a thief in a poorly secured apartment, behind his collar, further and further down his spine. A cold sweat covered his forehead, pouring over his cheeks. It felt as though the heavy drops were about to freeze, covering his face in an icy bark.

—Open, open already! Don’t you hear? A traveler is knocking! A tra-ve-ler left behind!

The train was carried over the desolate, still wintry area. The cars were running apace.

—Let me in! Open up! What are you thinking? I can’t hold on anymore! Open!

Suddenly, a wild thought came into his head: maybe the car is empty and no one can hear him? He’s screaming for nothing. For nothing, he’s screaming. He’s in front of a closed, empty car!

His knees became oddly weak. A disgusted shudder went up his leg. Fear froze his limbs. With great effort, he bent his shoulders and fell with his face against the window. In the narrow entryway there was nothing to be seen. Empty. But the narrow windowpane, clouded in morning dew, reflected his dimmed eyes and his hair, which wind and fear had made stand on his forehead. And at the same time a face appeared in the window. A round, quite childlike face above a soldier’s collar was looking at him.

—Open, Open! Help! … the traveler started yelling again.

The soldier was startled, stepped backwards, picked up his rifle, and aimed the steel barrel at the person at the window.

Like wild beasts, the train cars threw themselves from side to side, banged, whined, their wheels beating out a tune: tar-tar-ara-ra … And maybe it was he, the person at the locked door, continuously hammering with his fist on the door? The sounds drilled into his brain, screwed themselves into the marrow of his bones, roared in his ears, filled the air. Tar-tar-ara-ra …

Step by step, weapon pointed toward the window, the soldier retreated. Disappeared.

The traveler startled, felt a terrible coldness in the hand holding onto the doorhandle. The iron bit into his skin. The palms hurt and burned. The fingers died. The arm, the hand became limbs unto themselves, stopped obeying, lost their connection to the rest of the body. The hand could no longer connect the body to the iron grip in front of him. The hand could not tolerate the burning of the frozen metal. In just a minute it would tear itself away from the door, the man would fall … .

Despair took hold of the man on the step of the locked car. The despair came from somewhere deep, deep within. The man understood that it was not only the frighteningly harsh wind that raised the hair on his head. It was also fear. The blind, wild terror of dying, of not being … . With strange clarity, he saw before his eyes his nearest and dearest. Like a picture, in full measure, they stood before him, and near them he saw himself, strong, energetic. A cry of woe tore out of his breast: remembering—he had read it somewhere—that only in the greatest danger does a person see with such clarity that which is dearest to him in the world … . He understood—it was his soul, sensing its defeat, that was crying within him. His heart was dying.

A soldier with stripes on his shoulders approached the window. Behind him—the young man with the childlike face, rifle at his side. The sergeant’s serious, severe glance took in the cheeks, made blue by the wind, the wide open eyes, the open mouth, screaming, begging

—Open!

The sergeant bent closer to the window to see if there was anyone else near the man screaming at the door. A quick glance, and the hand that lay on the open holster of the pistol unlatched the door, grabbed the man’s shoulders, yanked him inside. The traveler fell helplessly to the floor, landed on his knees, stood up, fell back against the wall, closed his eyes.

—Why are you trying so hard to get into a car with prisoners? Who are you looking for here?

The traveler explained, barely getting the words out, couldn’t stop the shivering of his lips.

—Show your passport, your papers!

—In the other car, in my suitcase!

—Come!

The fingers, which were still gripping him, biting into his arm like pliers, pushed him. The soldier with the rifle followed them. In the car, the agitated prisoners pushed one another: some intellectuals, a man in glasses with a small, pointed beard, others, all pale, everyone’s eyes full of curiosity, hope, disappointment… .

They passed through a few cars, into the compartment. The sergeant searched for the passport, looked around, smiled.

-–You’re lucky that this one—pointing with his head at the young soldier—didn’t shoot you. Thought it was an attack. Actually, we all thought that there would be an attack on the car in order to free a few prisoners.

He left hurriedly.

No one was in the compartment. The traveler sat down and leaned back in his seat. His head buzzed, his temples hammered.

Out of the noise, clarity emerged, the consciousness of the awesome power of life grew. With every limb and all his senses he understood the value, the enormous, singular value of being, of naked being… .

MLA STYLE
Chana Blankshteyn. “Fear.” In geveb, March 2020: Trans. Anita Norich . https://ingeveb.org/texts-and-translations/fear.
CHICAGO STYLE
Chana Blankshteyn. “Fear.” Translated by Anita Norich . In geveb (March 2020): Accessed Aug 06, 2020.

ABOUT THE AUTHOR

Chana Blankshteyn

ABOUT THE TRANSLATOR

Anita Norich

Anita Norich is Tikva Frymer-Kensky Collegiate Professor Emerita of English and Judaic Studies at the University of Michigan.