Text & Translation

לידער פֿון טאָגבוך

Three poems from Poems from my Diary

Abraham Sutzkever

Translation by Maia Evrona

INTRODUCTION

Translator’s note

These three poems are taken from the expanded edition of Abraham Sutzkever’s collection Poems from My Diary/Lider fun togbukh. With the exception of “The Sea Tosses Its Drowned Silence Onto the Shore,” they loosely follow the four-quatrain form of most of the Diary/Togbukh poems.

The extra fifth line in “Memory of the Well by My Cottage Near the Viliya” is, of course, why I use the word “loosely.” This poem evokes the Lite of Sutzkever’s early life, not simply because of the stated location—the cottage by the Viliya River—but because of the inclusion of the “dove-trapper.” This term will probably sound strange to the average North American reader, particular those from urban areas, but bird trapping was once—and is still in some places in the world—a common practice, much like fishing. In the Eastern Europe that was Sutzkever’s home, bird trapping was a small-time occupation, often practiced by young men of questionable character.

Reading the poem again, I wonder why this particular dove-trapper chooses to descend into a well shunned by birds. Reading all three poems together, I notice the inclusion of some form of water in each: well water, sea, the midnight rain. Each poem also features a particular receptacle—a mailbox, a well, an ocean—and each of those receptacles has life inside of it. I am conflicted about whether it is my job as a translator to share these observations, so I will allow readers their own thoughts from here, and invite them to come to their own conclusions.

—Maia Evrona

Click here to download a PDF of this text and its translation.


דער ים װאַרפֿט אַרױס אױפֿן ברעג זײַן דערטרונקענע שטילקײט
און קלענערט זיך אײַן מיט אַ שױם אױף די ליפּן
צוריק.

באָרװעסער װאַנדערלינג,
אײדער עס װאָלקנט זיך אױס אױפֿן ים־ברעג
די גלאַטע געזאַלצענע פֿײַכטקײט,
פֿאַרשרײַב מיט אַ ריטל אױף דעם דײַן צװאה:
אַזױ און אַזױ און אַזױ.
אײַנשלינגען זי װעט אַ כװאַליע מיט פּערלנע פֿליגל
און ברענגען צום קײַקלער פֿון כװאַליעס
און ער װעט זי לײענען.
לײענען, בענטשן: זאָל זײַן װי דער װאַנדערלינג װינטשט זיך.
און טחית־המתים װעט אױפֿגײן פֿון זאַמד
אַ פֿאַרזונקענער אײנציקער שמײכל.

דער ים װאַרפֿט אַרױס אױפֿן ברעג זײַן דערטרונקענע שטילקײט.

The Sea Tosses Its Drowned Silence onto the Shore

The sea tosses its drowned silence onto the shore
and shrinks back with froth on its lips
into itself.

Barefoot little wanderer,
before the smooth salty moisture
clouds it over, engrave your will
with a twig on the seashore:
Thus and thus and thus.
A wave with pearl wings will swallow it
and carry it to the roller of waves
and he will read it.
Read it, bless it: Let it be as the little wanderer wishes.
And a rapt, singular smile
will emerge from the sand, resurrected.

The sea tosses its drowned silence onto the shore.


דערמאָנונג װעגן ברונעם בײַ מײַן כאַטע לעבן װיליִע:
בשעת אַ דינסטמױד האָט אים זיס געפּליעסקעט מיט איר שפּרינגען,
אַרומגעאָרעמט האָט ער זי מיט זײַנע שטײַפֿע רינגען
און אױסגעלאָשן האָט זיך ניט אין ברונעם־תּהום די שקיעה.

אַרײַנגעשפּרונגען איז די מײדל מיטן בױך אין אײנעם.
פֿון יעמאָלט האָט געזשאַװערט סײַ די קײט און סײַ דער עמער
און אױפֿגעהערט פֿון אים צו שעפּן װאַסער האָבן שכנים
און אױסגעמיטן האָט אים אױך דער פֿויגל און זײַן זמר.

אַ טױבן־כאַפּער בלױז, װאָס האָט געזױגן אינעם װיגל
פֿון טױבנשלאַק, האָט אױף דער קײט פֿון זשאַװערדיקע פֿונקען
אַראָפּגעלאָזן זיך בײַ נאַכט אין ברונעם, צו זײַן שפּיגל,
װוּ יענע פֿולע דינסטמױד האָט זיך זיבן מאָל דערטרונקען.

באַגינען — זיך אַרױפֿגעהױבן גרין און געל און שיכּור
פֿון בראַנפֿן װאָס האָט אָנגעקװאַלט בײַ נאַכט אין אַלטן ברונעם.
דער טײַװל װײס אַלמאַי פֿאַרנעם איך איצטער די ניגונים
פֿון טויבן־כאַפּערמ ווען איך קער זיך אום צוריק־צוריקער
אַהײם? אַלמאַי איך טרינק װי ער דעם סם פֿון אַלטן ברונעם?

Memory of the Well By My Cottage Near the Viliya

Memory of the well by my cottage near the Viliya:
when a servant girl sweetly splashed through it with her dives,
it embraced her with its firm rings
and the sunset was not extinguished in the well’s abyss.

The girl jumped in along with her belly, since then
both the bucket and chain have been covered in rust
and neighbors have ceased to draw water from there
and the well has also been shunned the bird and its song.

A dove-trapper only, who was nursed in the dovecote’s
cradle, has descended down that chain of rusted sparks
into the well at night, to its mirror,
where that full servant girl drowned herself seven times.

Sunrise—rising green and yellow and tipsy
from the brandy gushing up in this old well at night.
The devil knows why I now hear the dove-trapper’s
melodies, when I go back further and further
towards home? Why do I, like him, drink the old well’s poison?


איך זאָג צו מײַנע פֿיס: װאָס האָט איר מורא פֿאַרן רעגן
אין האַלבנאַכט? בלײַבט געדולדיק שטײן בײַם פּאָסטקעסטל אין דרױסן.
אַזױ פֿיל סודות אינעװײניק. צולײגן אַן אױער
פֿאַרבאָט ניט קײנער. ס׳איז דאָך ניט קײן לײענען, חלילה.

און לײענען אַ בליץ אױף פּאַרמעטענעם װאָלקן, טאָר מען?
און הערן װאָס אַ רעגן לױשפּערט צו די מתים, טאָר מען?
אַלמאַי זאָל איר ניט צולײגן צום פּאָסטקעסטל אַן אױער
און הערן װי אין בריװן־בינשטאָק װעקט זיך אױף די מלכּה?

איך זאָג צו מײַנע פֿיס: די רעגן־שנורן זענען קײטן,
איר זײַט געשמידט! ס׳װעט אײַך ניט קאָנען פֿרײַ לאָזן קײן דונער.
כ׳װעל שטײן בײַם בריװן־בינשטאָק אַ באַנומענער און הערן
דאָס ניט־דערזאָגטע שװײַגן פֿון צעשײדטע צװײ חבֿרים.

זאָל אײַנזאַפּן ביז גאָר מײַן דאָרשטיק לײַב דעם פֿרישן רעגן
און זאָל מײַן אױער אײַנזאַפּן אַצינד מוזיק פֿון סודות.
פֿונאַנדערסודען װעלן זײ זיך מאָרגן איבער לענדער,
צעװאַקלען שטילע װױנונגען און אונטערצינדן בעטן.

I Say To My Feet

I say to my feet: why does the rain at midnight give you fear?
Stand still, be patient, at the mailbox outside. So many secrets
inside. No one will stop you from lending an ear.
It’s clearly not reading, heaven forbid!

And to read a flash of lightning on the parchment of clouds, could one dare?
And to hear what the rain whispers to the dead, could one dare?
Why should I not lend an ear to the mailbox and hear
the queen awaken in the beehive of letters?

I say to my feet: the strings of the rain are chains,
you are shackled! No clap of thunder can set you free.
I will stand at the letter-hive like one possessed and listen
to the silence of the unsaid between two divided friends.

May my thirsty body soak up every last bit of this fresh rain
and may my ear absorb now this music of secrets.
Tomorrow they will suddenly begin whispering over countries,
rattling quiet dwellings and setting fire to their beds.

MLA STYLE
Sutzkever, Abraham. “Three poems from Poems from my Diary.” In geveb, December 2016: Trans. Maia Evrona. https://ingeveb.org/texts-and-translations/three-poems-from-poems-from-my-diary.
CHICAGO STYLE
Sutzkever, Abraham. “Three poems from Poems from my Diary.” Translated by Maia Evrona. In geveb (December 2016): Accessed Dec 15, 2018.

ABOUT THE AUTHOR

Abraham Sutzkever

ABOUT THE TRANSLATOR

Maia Evrona

Maia Evrona is a poet and translator.