Text & Translation

דער מאַרש צו די גױים

The March to the Goyim

Jacob Glatstein

Translation by Saul Noam Zaritt

INTRODUCTION

By the mid-1930s Jewish writers in the US experienced a new surge in popularity. Not only were Jewish writers in English like Mary Antin, Anzia Yezierska, Edna Ferber, Fannie Hurst, and Abraham Cahan gaining notoriety, but increasingly many Yiddish writers were becoming known in translation. In this period I.J. Singer’s The Brothers Ashkenazi and Sholem Asch’s Salvation became popular bestsellers and Asch was even nominated for a Nobel Prize. Several Yiddish writers attempted to follow their footsteps into (short-lived) glory, in search of financial gain but also out of a sense that Yiddish-speaking audiences were disappearing and that translation and the institutions of world literature could offer some sort of salvation. In response to these trends, the writer and critic Jacob Glatstein penned the following essay, printed in the prominent Yiddish modernist journal In zikh in 1935. Glatstein was a leading figure among the self-proclaimed “introspectivists” of Yiddish literature, a movement modeled on various forms of transnational modernism yet especially devoted to the often untranslatable particularities of Yiddish. Glatstein pulls no punches in his vicious critique of those writers who attempt to “save themselves from their Jewishness” (rateven zikh fun yidishkayt) by running off to translators and publishers. Asch in particular gets blasted for stooping to the lifeless Esperanto of translation; Glatstein finds Asch’s popular novels to be at best a sentimentalized and nostalgic portrayal of Jewish life for acculturated audiences, or at worst dishonest rootless writing. Taking this argument to its extreme, Glatstein believed that such bland universalism actually produced fascism. And yet, in this essay Glatstein still imagines an alternative form of world literature that would, paradoxically, reject translation. Glatstein argues that when translation remains an impossible problem, rather than a constitutive element in the writing and reading of a text, then one is closer to a truly valuable and worldly literary object. Glatstein’s proposal, couched in a bitter critic’s artful parody, seems to present an impossible utopia. But in light of pressing contemporary discussions of globalization and the rise of world literature theory and translation studies in the academy, Glatstein’s messianic vision of world writing become all the more relevant as a potential model for a world literature to-come.

You can watch a discussion of this essay in Saul Zaritt’s lecture, “Yiddish, Translation, and a World Literature To-Come.”

Click here to download a PDF of this text and its translation.

די ערשטע, אָדער כּמעט די ערשטע פֿראַגע, װאָס בערגעלסאָן האָט מיר געשטעלט, אײדער ער האָט נאָך צײַט געהאַט זיך צו באַקענען מיט מיר אָפֿיציעל, איז געװען: „מען זאָגט אױף אײַך, אַז איר זײַט יאַקבי באַקאַנט מיט די ענגלישע ביכלעך, װי אַזױ קען מען אַרױסגעבן „מידת־הדין“ אין ענגליש?“

און ס׳איז אַװעק אַ געשפּרעך װעגן ענגלישן פֿאַרלאַג־װעזן, איבערזעצונגען, „סאַקסעס“, „בעסט־סעלערס“, צוטריט, אױפֿגעפּראַלטע טירן צו אַ גרױסער װעלט.

איז דאָס נישט קײן עװלה. אַ שרײַבער מעג טראַכטן װעגן אַ גרױסער אױדיטאָריע, װאָס קומט טרינקען פֿון זײַן קרעניצע. אמת, איך האָב געמײנט, אַז אַזעלכע זאַכן דאַרפֿן געטאָן װערן צניעותדיקער, איך האָב זיך אױסגעמשלט אַ גרױסן ייִדישן שרײַבער ערגעץ אין מינסק, אין פּינסק, אין לאָדזש, לובלין, אָדער כעלם און אַ גרױסן װעלט־מבֿין און װעלט־איבערזעצער, אױף דעם סאַמע קראַטער פֿון פּאָפּאָקאַטעפּעטל. צװישן די בײדע איז נישטאָ קײן קאָנטאַקט, אױסער „האַרץ־װיבראַציעס“, און פּלוצלינג קלאַפּט דער װעלט־איבערזעצער אָן זײַן פֿאַרגױעשטע איבער־זעקס־פֿוס פֿיגור, נעמט אַרונטער דעם צילינדער און פֿאַלט צו די פֿיס: גרױסער אַלערגרעסטעסטער איזראַעליטישער שריפֿטשטעלער! די װעלט װאַרט אױף דײַן ייִדיש װאָרט! — טרערן פֿון גליק, דער שרײַבער פֿאַלט דעם װעלט־איבערזעצער אין די אָרעמס און בײדע זינגען עוד לא אָבֿדה תּקװתנו.

אָבער, װי עס װײַזט אױס, דאַרף דאָס געטאָן װערן אַ ביסל אַנדערש. װײַל װאַרטנדיק אױף דעם װעלט־איבערזעצער, האָט די ייִדישע ליטעראַטור, ביז דעם הײַנטיקן טאָג, געשענקט דער װעלט בלױז אײן שלום אַש. (כאָטש דאָ מוז מען אַרונטעררעכענען די איצטיקע מאַשינאָװע און אױטאָמאַטישע איבערגיסונגען פֿון „גוטשטײענדיקע“ ייִדישע שרײַבער אין רוסיש, רױט־רוסיש און װײַס-רוסיש) שלום־עליכם איז טאַקע שטאַרק פּאָפּולער אין סאָװעט־רוסלאַנד, אָבער מנחם מענדל איז נאָך אַלץ נישט געװאָרן קײן װעלט־באַגריף און כאָטש מען זאָגט, אַז מאָריס ראָזנפֿעלד איז איבערגעזעצט געװאָרן אַפֿילו אױף יאַפּאַניש, האָט מיר נאָך קײן מאָל נישט געטראָפֿן, אַז אַ יאַפּאַנער זאָל מיט זײַן — אָ האַיאָ גאָזײַמאַס, (גוט מאָרגן) אָדער מיט זײַן קאָמבאַן װאַ (גוטן אָװנט) מיר גלײַך פֿאַלן אױפֿן האַלדז און זיך צעקושן מיט מיר, צוליב אונדזער „געמײנשאַפֿטלעכן“ מאָריס ראָזענפֿלעד.

און װאָס שײך שלום אַשן אַלײן, זאָגט מען אױך, אַז ער האָט קײן מאָל נישט געװױנט אַזױ װײַט פֿון זײַן איבערזעצער, װי װײַט עס איז קוטנע פֿון אַדיס אַבאַבאַ. װיפֿל „פּראָטעקציע“ עס איז נייטיק געװען פֿאַר דעם יונגן אַש, ביז גאָרקי האָט אים געקלאַפּט אױף דער פּלײצע און געזאָגט שלום אַש, לאָז איך איבער פֿאַר זײַנע ביאָגראַפֿן. דאָס איז שױן אָבער געשיכטע און אַש איז איצט אַש, דער אײן־און־איינציקער, דער געקרױנטער. אין דער ייִדישער פֿאַרזענער ליטעראַטור דרײען זיך אַרום אַ סך אַשעלעך, װאָס חלשן מען זאָל דערצײלן דער װעלט אַז זײ זענען אױך דאָ. איך װײס אַפֿילו פֿון שרײַבער, װאָס שיקן זײערע ביכער צו אַשן — אפֿשר װעט ער זיך מרחם זײַן און דערצײלן די גױים, אַז זײ זענען בפֿירוש אױך דאָ, אָבער אַש קען מאַכן אַ שװײַג, ער קאָן האַלטן אַ סוד, אים איז גוט אַרונטערצוקוקן אױף זײַן ליב, אָבער טאַלאַנטן־אָרעם פֿאָלק ישׂראל.

װען די געפֿילן פֿון „קראַנקן ייִנגל“ האָבן זיך אױסגעלעבט אין די דלתּ אַמות פֿון אײגענער לעכצניש, װען די דיכטערישע הערצער האָבן געקלאַפּט פֿאַר זיך, איז עס נאָך אַלץ נישט געװען קײנעמס דאגה. אָבער מיט אַ מאָל, װי איבערנאַכט, איז דאָס געװאָרן אַן עפּידעמיע, אַ פּאַניק, אַ בהלה, אַ װעלן ראַטעװען זיך פֿון ייִדישקײט. עס איז געװאָרן אַ מאַסנבאַװעגונג און דערפֿאַר מוז מען עס שױן פֿאַרצײכענען — זאָלן די פּראָפֿעסיאָנעלע ייִדישע פּסיכאָלאָגן, סאָציאָלאָגן, קריטיקאָלאָגן ציִען זײערע שלוסן. עס האָט זיך אָנגעהױבן אַ „פּחד“ — מען גײט נעבעך אױף דעם אָרעמען אַש. װי אַ מאָל די ייִדישע אַקטיאָרן, גײן איצט די ייִדישע שרײַבער מאַסנװײַז צו די גױים.

The first question, or almost the first question, that Bergelson asked me, before he had time to get to know me officially, was: “They tell me that you know your way around English books. So how can I get Mides hadin translated into English?” 1 1 David Bergelson was a central innovator in Yiddish fiction at the turn of the century. This anecdote likely refers to the period in which Bergelson was writing Mides hadin (1929), which was one of Bergelson’s first attempts to write more in a Soviet mode (though still in keeping with his idiosyncratic style) following an earlier period in his career often described as impressionist. Bergelson visited America, where he met with Glatstein, from November 1928 to May 1929, just as his novel was appearing in Yiddish in Kiev. Much of Bergelson’s work remains untranslated, in particular works from his Soviet period, though Mides hadin will shortly appear (September 2017) with Northwestern University Press as translated by Sasha Senderovich and Harriet Murav.

We then had a conversation about the English press, translation, success, bestsellers, accessibility, and the wide-open doors to the big world.

This is no sin. A writer is allowed to think about the huge audiences that could come to drink from his fountain. Truthfully though, I thought that such things should be done in a more modest manner. I imagine a great Yiddish writer somewhere in Minsk, Pinsk, Lodz, Lublin, or Chelm, and a great world-sage and world-translator in the middle of the crater of the Popocatépetl. 2 2 Popocatépetl is an active volcano in Mexico. Between the two there would be no contact save for “heart vibrations,” and suddenly the world-translator would knock on the lowly door of the lonely writer, bow his gentile, over-six-feet-tall figure, take off his top hat and fall to the writer’s feet: “Oh, greatest of great Israelite authors! The world awaits your Yiddish word!” With tears of joy the writer would fall into the arms of the world-translator and they would both sing “Oyd loy ovdo tikvoseynu,” our hope is not yet lost. 3 3 These are words from the Hatikva, which would become the Israeli national anthem. In 1935 the poem was already the Zionist anthem.

But it appears that such a thing must actually happen in a somewhat different manner, since while waiting for the world-translator, Yiddish literature, to this day, has only given the world Sholem Asch. 4 4 Sholem Asch was the first world-renowned Yiddish author. While beginning as a disciple of Peretz in Warsaw at the turn of the century, he quickly had his work translated into Russian and German to much fanfare. By the 1930s, a new novel of his was published annually in English and German and several became bestsellers. He was consistently nominated for the Nobel Prize in literature in the 1930s but was never awarded the prize. (Though here one should add to the equation current machine-made and automatic transpositions into Russian, Red-Russian and White-Russian of Yiddish writers “in good standing.”) Sholem Aleichem is quite popular in Soviet Russia but Menachem-Mendl has not yet become a concept that is known the world over; and even though it is said that Morris Rosenfeld has been translated into Japanese, I have yet to meet a Japanese person who would with his “Ohayou gozaimasu” (good morning in Japanese) or with his “komban va” (good evening) fall upon my neck with kisses because of our “shared” Morris Rosenfeld. 5 5 The work of Morris Rosenfeld, the socialist Yiddish poet who became very popular among the Jewish working class of New York in the late nineteenth and early twentieth century, was translated into German in the 1890s, and into English (Songs of the Ghetto) as early as 1900. His poems and songs were popular in socialist and radical circles.

As for Sholem Asch, I’ve heard tell that he never lived very far from his translator, certainly nothing compared to the distance between Kutno 6 6 Kutno, Poland (Kutne in Yiddish) is where Sholem Asch was born. and Addis Ababa. How many contacts, how many back doors, how many favors did the young Asch need to procure before Gorky patted him on the shoulder saying, “Sholem Asch, I leave the rest for your biographers.” 7 7 Maxim Gorky, the Soviet-Russian writer, was a great supporter of Asch’s work. All of this is already history though, and Asch is now Asch, the one and only, the anointed one. In the overlooked literature of Yiddish there are many little Asches wandering about that would die for someone to let the world know they exist. I even know of some writers who send their books to Asch thinking that maybe he will have pity on them and tell the goyim that they actually exist. But Asch also knows how to keep quiet, he can keep a secret; and it makes him feel just fine to look down upon his beloved but talentless people of Israel.

When the feelings of the “sick child” derived pleasure from the small world of their own longing, when poetic hearts beat of their own accord, this whole matter was no one’s concern. But suddenly, almost overnight, the desire to be saved from the Yiddish world has spread like an epidemic—there is total panic and alarm. The phenomenon has become a mass movement and therefore it has to be analyzed—the professional Yiddish psychologists, sociologists, criticologists must come to a conclusion. A “campaign” has started; we make pilgrimage to poor Asch. Just as Yiddish actors once did, so too do Yiddish writers go en masse to the gentiles.

גיט אַ קראַץ אַ ייִדן און עס שפּרינגט אַרױס אַ װוּלגאַרער אַסימילאַטאָר. ער איז גרײט אױפֿצוגעבן זײַן האַק און פּאַק, זײַן בוך, זײַן צײַטונג, זײַן שפּראַך צוליב טאָטעריש, אַלבאַניש, בולגאַריש, אָדער, להבֿדיל, לשון־קודש. אַ ייִדישער שרײַבער איז אַחוץ דעם אײַנגעבױרנעם אַסימילאַטאָר, נאָך אױך אַ נערװעזער גײער. רק ער האַלט אין אײן גײן. ער גײט צו די העברייער, ער גײט צו די קאָמוניסטן, ער גײט צו דעם איקאָר, אָדער ער גײט גאָר אַװעק צו די גױים.

װילן מיר דאָ קודם כּל אַרױסלאָזן אַ סטראַשוניק צום ייִדישן לעזער: איר װילט נישט קױפֿן קײן ייִדישע ביכער? איז — אַ מיצווה אױף אײַך, מען װעט אײַך אין גאַנצן איבערלאָזן אָן גײַסטיקע פֿיטערער. װײַנפּער האָט שױן איבערגעזעצט זײַנס אַ בוך לידער אין ענגליש, תּלוש האָט שױן איבערגעזעצט זײַנס אַ ראָמאַן אין ענגליש און מיר קאַװירן אַז עס קומען נאָך און נאָך און נאָך, װאָס װעלן אַװעקמאַרשירן צו דעם „יאָנג־איזראַעל“ – גױ, אָדער צו אַנדערע „ענגליש־שפּרעכנדיקע“ עלעמענטן.

פֿאַר אונדזערע אױגן קומט פֿאָר אַ גרױסע, אױב נישט קײן היסטאָרישע, איז לכל־הפּחות, אַ היסטערישע באַװעגונג זיך צו ראַטעװען פֿון ייִדיש און פֿון ייִדישן לעזער (?) און אַװעק װוּ דער שװאַרצער פֿעפֿער װאַקסט, אָדער װוּ די ציטראָנען בליִען.

און אױב אַשס ערשטע קאַדרילן אַרום זײַנע איבערזעצער זענען שױן געשיכטע, זעען מיר איצט מיט אונדזערע אײגענע אױגן, װי טאַנדעטנע דאָס װערט געמאַכט. מיר זעען, נישט װי מען זעצט איבער, נאָר װי מען כאָװעט אױס, מען ניאַנטשעט אױס אַן איבערזעצער און מען לאָזט זיך איבערזעצן. מיר זעען װי מען האַמערט די הינטערטירן צו די גרױסע ליטעראַטורן: ראַטױטיע! פּאָזשאַר! אָטװאָריטיע! העלפּ! עפֿן זיך, סעזאַמע!

מיר זעען, װי עס װאַקסט אַ גאַנצע אינדוסטריע. אַלע עבֿודה־זרות דאַרף אַ ייִדישער שרײַבער דינען. ער מוז זיך פֿאַרזאָרגן מיט אַ ייִדישער רעפּוטאַציע אין ביראָבידזשאַן און מיט אַ גױעשקער אין װאַשינגטאָן הײַטס.

איך האָב צו װײַנפּערן די פֿרײַנדלעכסטע געפֿילן. איך באַװוּנדער זײַן אומעטומיקײט, זײַן נאָך און נאָך אַמביציע, זײַן פֿלײַס, זײַן באַװוּסטזיניקן שפּאַן, זײַן פּראַקטישן און ניכטערן קוק אױף דער ליטעראַטור, זײַן פֿילאָסאָפֿיע, אַז אױב מען כאַפּט נישט אַרײַן, איצט בײַם לעבן, אַ ביסל עולם־הזה, איז נאַפּליװאַט אױף עולם־הבא, אױב מען װערט נישט גרױס בײַם לעבן, איז מען אַן אַריה מת נאָכן טױט. דערפֿאַר זײַן שעפֿערישע שרײַב־אינדוסטריע, לידער־ביכער, פּאָרטרעטן פֿון שרײַבער אַרום װײַנפּערן, נישט קײן ליד איבער ארץ־ישׂראל, נאָר אַ גאַנץ בוך, נישט קײן לידל איבער ביראָבידזשאַן, נאָר אַ בוך. איך בין מקנא אַזאַ מעטאָדישקײט און איך װאַרף מײַן היטל און שרײַ „אָך“ דרײַ מאָל.

איך װיל אָבער איצט רעדן נישט װעגן דעם ייִדישן װײַנפּער, נאָר װעגן דעם נײַעם ענגלישן פּאָעט „מר. זײַאָן װײַנפּער“, װעלכער האָט געקראָגן אַ באַנקעט לכּבֿוד דעם דערשײַנען פֿון זײַן בוך לידער אין ענגליש. עס איז געװען שױן אײן מאָל אַ באַנקעט! זײַנע ייִדישע אונטערפֿירער צום „טױף“ האָבן זיך געװוּנטשן, אײנער דעם אַנדערן: „ אם־ירצה־השם בײַ אײַך!“

זאָלן דאָ די היסטאָרישע אונטערפֿירער דערמאָנט װערן, װי זײ װערן אױסגערעכנט אין צעטל פֿון דעם אַראַנזשיר־קאָמיטעט: דר. א. אײַסען, ב. י. ביאַלאָסטאָצקי, יוסף אָפּאַטאָשו, דר. ש. מאַרגאָשעס, דר. א. קאָראַלניק, די אַנדערע נעמען קען איך נישט -– זײ זענען מסתּמא גרױסע ענגלישע שריפֿטשטעלערס, פֿון װעלכע איך האָב, בײַ מײַן עם־הארצות, לײַדער קײן מאָל נישט געהערט.

אַ שאָד, װאָס איך בין דאָרט נישט געווען צוצוזען מיט די אײגענע אױגן די גרױסע שׂימחה װי „זײַן טאַלאַנט װערט אַנערקענט“, לױט דעם לשון אין דער אײַנלאַדונג. ליבער װײַנפּער, אַ שאָד װאָס איך האָב דיר פּערזענלעך נישט געקענט אױסדריקן דעם דאַנק פֿאַר נעמען אױף זיך די שװערע מיסיע צו זײַן דער װעג־ברעכער צו די גױים פֿאַר אונדז אַלעמען. פֿאַרשטײט זיך, אַז אין דײַן גרױסער באַשײדנקײט, האָסטו אָנגעפֿאַנגען מיט דײַנס אַן אײגן בוך לידער.

אָבער איצט אַז מיר האָבן שױן דעם פּאַניק, דעם עקזאָדוס, דעם װילן אײַנצונעמען נײַע קאָנטינענטן, װאָס קענען מיר טאָן דערמיט? װי אַזױ קען מען דעם בורלעסק רעדוצירן צו אַן ערנסט? איז, װי געזאָגט: די ייִדישע סאָציאָלאָגן, קרימינאָלאָגן, אַרכעאָלאָגן, און קריטיקאָלאָגן װעלן שױן ציִען זײערע שלוסן. זײ װעלן רעדן װעגן דער נײַער מאַסע פֿון אַ ייִדיש־ענגליש לעזנדיקן פּובליקום, װאָס װיל גײַסטיקע ייִדישע שפּײַז, דװקא אױף דער שפּראַך פֿון דער מדינה, װאָס שטעלט זיך מיט דעם רוקן צו קאַלמאַנאָװיטשעס בראָנקסער פּיִעסן און קומט דװקא צו קליפֿאָרד אָדעטסן אױף בראָדװײ. אַ פּובליקום װאָס זיצט אין אַ יאַרמלקע, זינגט זמירות, און װיל אַז מען זאָל פֿאַר אים שױן איבערגיסן דאָס גאַנצע ביסל ייִדישקײט אין ענגליש. אַזאַ פּובליקום מוז בײַ צײַטן געסאַרװערט װערן און ס׳האָבן זיך שױן אַ לאָז געטאָן אױף דעם װעג געניטע געשעפֿטלײַט און ליטעראַרישע גאָלדשפּינער, צו זען װאָס מען קען טאָן מיט דעם נײַעם שפּראַכלעכן הערמאַפֿראָדיט – אַזױ װעלן שרײַבן די שלוסנציִער.

אױב ס׳איז טאַקע דאָ אַ דראַנג, אין דער װעלט־ליטעראַטור בכלל, און אין דער ענגלישער ליטעראַטור בפֿרט, פֿאַר אַ ייִדיש װאָרט, האָבן מײַנע טױבע אױערן דעם דראַנג נישט פֿאַרנומען.

מיר אָבער, װאָס זענען נישט קײן שלוסנציִער, נאָר עס איז אונדז גלאַט דערװידער דער טרױעריקער ספּעקטאַקל פֿון אַ לעזער, װאָס אַנטלױפֿט צו די גױים און פֿון אַ שרײַבער, װאָס לױפֿט אים נאָך און כאַפּט אים בײַ דער פּאָלע מיט תּחנונים: מיסטער, מיר קענען ענגליש אױך – מיר װילן דאָ רעדן װעגן צװײ שיטות אין דער ליטעראַטור. אײן װעג איז דער װעג פֿון די מזלדיקע האָזן. זײ װײסן גלײַך אױף װאָס פֿאַר אַ װעג מען דאַרף זיך פֿאַרנעמען.

ויאמר – האָט געזאָגט – ה׳ – אַדוישם – אל – צו – משה – מױשע – דבר – דבר – אל – צו – ישׂראל – ייִסראָעל –

װי לײַכט עס לאָזט זיך איבערזעצן. זײ האָבן גלײַך מיט דער מאַמעס ברוסט אַרײַנגעזױגן: לײַכטע שפּראַך און נישט מינער פֿון גאַנצן װעלטהאַרץ. דאָס האַרץ פֿון דער װעלט קלאַפּט אױף עספּעראַנטאָ. מען איז אײפֿערזיכטיק אױף עספּעראַנטיש, מען ליבט זיך אױף עספּעראַנטיש און מען שטאַרבט זיך אױף עספּעראַנטיש. אַזעלכע אינטערנאַציאָנאַלע עמאָציִעס פּלוס אַ פֿאַבולע, אַ מאַסע צו דערצײלן און פּלוס אַ לײַכטע שפּראַך איז דער װעג דירעקט צו דערפֿאָלג. דער װעלט־שרײַבער שרײַבט גלײַך אינטערנאַציאָנאַליש, ער שרײַבט אױף זײַן שפּראַך, אָבער די גאַנצע צײַט מיט אַן אױג צו אַלע שפּראַכן פֿון דער װעלט – צום בבֿל, ער שרײַבט מיט דעם „בלוט פֿון זײַן האַרצן“ און בלוט איז אױך אַ שטיק עספּעראַנטאָ, װאָס איז פֿאַרשטענדלעך פֿאַר אַ קאַניבאַל, װי פֿאַר אַ היטלעריסט.

Scratch any Jew and out leaps a vulgar assimilator. He is ready to give up everything he owns, his book, his newspaper, his language, all for the sake of Tatar, Albanian, Bulgarian, or with due distinction, the Holy Tongue. Apart from being a born assimilator, the Yiddish writer is also a nervous perambulator; he never stops moving. He goes over to the Hebraists, to the Communists, to ICOR, 8 8 An acronym for the Organization for Jewish Colonization in Russia (Yidishe kolonizatsie organizatsie in Rusland), a communist-sponsored group that supported settlement in Birobidzhan. or else he goes right over to the gentiles.

We want, above all, to threaten the Yiddish reader: So you don’t want to buy Yiddish books? Then, damn you, you’ll be left without spiritual sustenance. Vaynper has already translated his book of poems into English, 9 9 Zishe Vaynper, published in English as Zion Weinper, was a Yiddish poet associated with the Proletpen group, a collection of left-wing Yiddish writers. His book of poems, translated into English as At the Rich Man’s Gate: Poems, was published in 1935. Talush has already translated his novel into English, 10 10 Iser Muselevich was widely known as a Yiddish novelist and short story writer who used the pen name Talush. His novel The New Bethlehem was translated into English and published in 1935. Sackler has already written a novel on his own in English, 11 11 Hirsh Sekler, known in English as Harry Sackler, wrote in Yiddish, Hebrew and English in a variety of genres, and gained popularity as a playwright. His novel Festival at Meron appeared in English in 1935. and they guarantee me that more are on their way, marching off to the “young Israel” goy or to other “English-speaking” types.

Right before our eyes a great—if not historical (or at the very least hysterical)—movement is taking place to save ourselves from Yiddish and from the Yiddish reader (?), to flee to where black pepper grows and citruses bloom.

And if Asch’s first quadrilles around his translators are already history then we’re seeing now with our own eyes how sloppy it has become. We see not how the translation is done but how one coddles and babies a translator. We see how one hammers on the backdoors of great literatures: Save us! Fire! Open up! Help! Open sesame!

We see how a whole industry is growing. A Yiddish writer has to practice all forms of idol worship. He has to be sure to have a Yiddish reputation in Birobidzhan and a gentile one in Washington Heights.

I have the friendliest of feelings towards Vaynper. I marvel at his ubiquitousness, his (over)ambition, his diligence, his self-conscious stride, his practical and sober view of literature, his philosophical claim that if one doesn’t have a good time in this world then who cares about the next world; if you’re not going to be great in life then you’re going to be a dead lion when you’re dead. 12 12 A reference to Kohelet 9:4: “For to him that is joined to all the living there is hope: for a living dog is better than a dead lion.” That is why he’s created his own amazingly productive writing industry: poetry books and portraits of writers associated with Vaynper; not just a single poem about the Land of Israel but a whole book; not just a single poem about Birobidzhan but a whole book. I am jealous of such industriousness and I take off my hat and call out three cheers.

But now I don’t want to talk about the Yiddish Vaynper but about the new English poet, “Mr. Zion Weinper,” who was honored with a banquet for the publication of his book of poems in English. And what a banquet! His Yiddish escorts to the “baptism” blessed each other: “God willing it should happen to you too!”

These escorts should be listed here for historical purposes, just as they appeared on the invitation from the organizing committee: Dr. A. Eysen, 13 13 A. Eysen was a Yiddish poet who translated frequently from English into Yiddish, including well-known translations of Shakespeare, Byron, Tennyson, and Longfellow. A book of translations of Walt Whitman, entitled Valt Vitman: finf un tsvantsik lider, was published in 1934. B.Y. Byalostotski, 14 14 B.Y. Bialostotski was a Yiddish poet and essayist. Yosef Opatoshu, 15 15 Yosef Opatoshu was a central figure in the New York Yiddish literary community, a founding member of Di yunge and then later his own left-wing offshoot. He was primarily a writer of naturalist fiction. His monumental work of historical fiction, In poylisher velder (1922), would be translated into English as “In Polish Woods” in 1938. Dr. S. Margoshes, 16 16 Samuel Margoshes was a journalist and editor of the Yiddish newspaper Der tog. He also served as a member of the American Jewish Congress, and was a prominent Labor Zionist. He would go on to edit an important anthology of Holocaust literature in English with Glatstein in 1962. Dr. A. Karolnik. 17 17 Abraham Coralnik (as his name was spelled in English) was originally an editor of Theodore Herzl’s newspaper Die Welt, was a senior minister in the short-lived first Soviet government, and then finally a columnist for the New York Yiddish daily Der tog. I didn’t recognize the other names—they were presumably great English authors of whom, in my ignorance, I have never heard.

It’s too bad that I wasn’t there to observe the happy occasion with my own eyes, how his “talent was recognized,” as the invitation claims. Dear Vaynper, it’s too bad that I wasn’t able to personally express my gratitude to you for taking on the difficult mission of being the pathbreaker to the gentiles for all of us. Of course, out of great modesty, you began this mission with a book of your own poetry.

But now that we have this panic, this exodus, this desire to conquer new continents, what can we do with it? How can we reduce this burlesque into something honest? Of course, as we’ve already said, the Yiddish sociologists, criminologists, archeologists, and criticologists will soon come to their conclusions. They will speak about a new mass of Yiddish-English readers that want spiritual Jewish nourishment, and they want it in nothing less than the language of the country that stands with its back to Kalmanovitsh’s Bronx plays 18 18 Harry Kalmanovitch was a Yiddish playwright who became popular in the 1920s and 1930s. He was also a prolific translator of popular theater from English into Yiddish. and with its face toward Clifford Odets on Broadway. 19 19 Clifford Odets was an American, English-language playwright born to Yiddish speaking parents, who became well-known in the 1930s when writing plays for the New York based theater collective The Group Theater. His first well-known works, Waiting for Lefty and Awake and Sing! were performed in 1935. An audience that sits with yarmulkes, sings Sabbath melodies, and wants all of Jewishness to be poured out before it in English. Such an audience must be served in a timely manner; skilled professionals and literary gold-spinners have already taken a look into the matter to see what can be done with this new linguistic hermaphrodite—this is what the criticologists will write.

If there really is a desire for a Yiddish word, in World Literature in general and in English literature in particular, then my deaf ears have not yet caught it.

But we who are not criticologists, who are simply opposed to the tragic spectacle of a reader who runs to the gentiles and a writer who chases after him, grabbing him by the coattails pleading: “Mister, we know English too”—we want to speak here about two systems of literature. One is the way of the lucky rabbits. They know exactly which road to take.

Vayoymer—he said—Adoyshem—God—el—to—Moyshe—Moyshe—daber—speak—el—to—Yisroel—Israel— 20 20 Glatstein mimics here the process of traditional rote learning in the cheder, called taytsh, where each word was translated literally by the teacher from biblical Hebrew into the Germanic stratum of Yiddish .

Look how easy it is to translate. They went right to suckling from their mother’s breast: an easy language with a range no smaller than the whole world’s heart. The world’s heart beats in Esperanto. One is jealous in Esperanto, one is revived in Esperanto, one dies in Esperanto. International emotions plus a fabula, a story to tell plus simple language—this is the direct path to success. The world-writer writes plain internationalisms; he writes in his language but with his eye always on all the other languages of the world. He writes toward Babel with the “blood of his heart”—and blood too is a kind of Esperanto, understood by cannibal and Hitlerite alike.

לעצטנס רעדט מען שטאַרק װעגן „בײסיק אינגליש“. אַ תּמצית־ענגליש פֿון בלױז 800 װערטער אין לײַכטע קינדערשע אומבאַהאָלפֿענע זאַצן, כּדי יעדער אױסלענדער זאָל זיך גלײַך אָן שװעריקײטן קענען אױסלעכן און זיך פֿאַרשטענדיקן מיט אַן אַמעריקאַנער, מען װיל אַפֿילו פֿון דעם בײסיק־ענגליש מאַכן אַן אינטערנאַציאָנאַלע שפּראַך, אַ נײַעם עספּעראַנטאָ.

אַש, דער אײנציקער ברײט־איבערגעזעצטער ייִד האָט דערפֿונדן דעם סוד פֿון בײסיק־ייִדיש: אַרום 800 װערטער און לײַכט קינדערשע אומבאַהאָלפֿענע זאַצן, אַזױ אַז די מאַסע לאָזט זיך גלײַך איבערזעצן װי וידבר – האָט גערעדט – משה.

פֿאַראַן אַ צװײטע שיטה. פֿאַראַן אַזעלכע שרײַבער, װאָס פֿרעסן זיך אײַן דירעקט אין דער שפּראַך, אױף װעלכער זײ שרײַבן. זײער אײגן לשון איז פֿאַר זיי אַ כּסדרדיקער װוּנדער, זײ האַלטן אין אײן אױפֿפּראַלן געהײמען אין דער שפּראַך, זײ נאָגן אױס ביז צום לעצטן טראָפּן דעם מעדיום אַלײן — װי פֿאַרב אַלײן װערט אַן עניין בײַם מאָלער, אַזױ װערט שפּראַך, שרײַבערישע פֿאַרב, אָדער שרײַבערשער לײם אַן עניין בײַם שרײַבער, װאָס פֿאַרגעסט אין גרױסן שפּיל דעם חלום פֿון אַ ברײטװעלטלעכקײט. אַזאַ שרײַבער איז אָפֿט שװערער איבערצוזעצן, ער איז צופֿיל פֿאַרװעבט אין יעדן װאָרט זײַנס, רײַסט אים אָפּ פֿון זײַן שפּראַך און איר מוזט נוצן אינסטרומענטן, עס איז נישט קײן איבערזעצונג, נאָר אַ שטיק אָבסטעטריק, מען מוז אים אַרױסרײַסן פֿון דער מאַמעס בױך. צו אַזעלכע שרײַבער פֿאַלט די װעלט נישט צו, װײַל מען מוז פֿריִער אַרײַנשפּרײַזן אין אַ פֿרעמדער װעלט, אַ װעלט װוּ װאָרט און אינהאַלט זענען מאַגיש פֿאַרקניפּט, אַן אײגנטימלעכע װעלט, װאָס אָטעמט אױף זיך מיט אַ פֿרעמדן עפּאָס און מיט פֿרעמדע װיגלידער פֿון אַ פֿרעמדער מוטערשפּראַך. אַזאַ שרײַבער קען נישט אַרונטערקראַצן דאָס מעלאָדראַמאַטישע פֿון לעבן און עס דערלאַנגען מיט אַ טרער אױף אַ גילדענער טאַץ, ער גראָבט טיפֿער, ער איז דער קילער מײַסטער און דערפֿאַר מוז ער פֿאַר דעם פֿרעמדן, אױף דעם ערשטן אױגנבליק, אױסקוקן ביזאַר, און װער װיל עס צוטרעטן נענטער צו ביזאַרער ליטעראַטור, באַקעמפֿנדיק אין זיך אַלע פֿאָראורטיילן צו פֿרעמדקײט בכלל.

אױב איר װילט איז די צװײטע שיטה נאַציאָנאַלע קונסט. אױב איר װילט איז דאָס פּרוסט, דזשױס, פּושקין, גאָגאָל, שלום־עליכם, ביאַליק. די װעלט האָט אפֿשר געהערט אױסקלינגען זײערע נעמען צוליב דער אָדער אַן אַנדערער אורזאַך, אָבער קײן מזל צו דער װעלט האָבן זײ נישט, װײַל װי גרױסע קינסטלער, האָבן זײ געזוכט די גרױסע פֿרײַהײט אין דער ענגסטער דיסציפּלין פֿון דעם אײגענעם לשון, זײ האָבן עס געװױגן װי אָפּטייקער, זיי האָבן געאַרבעט מיט ווערטער און זיי האָבן זיך באַגרענעצט מיט די מעגלעכקײטן, אָדער באַגרענעצונגען פֿון דער אײגענער שפּראַך. און װאָס פֿאַר אַ נפֿקא־מינה איז עס, אױב פּושקין, ביאַליק אָדער דזשױס, קענען זיך נישט אַזױ לײַכט אַריבערגיסן אין פֿרעמדע שפּראַכן, פֿון יעדן באַזונדערן װאָרט? װעמען אַרט אױב אַ גרױסער אַלבאַנישער, אָדער אַ גרױסער רומענישער דיכטער, איז נישט באַקאַנט אין אַלאַסקע? װאָס מײנען בכלל װעלט־אידעאַלן, געגעבן דורך ליטעראַטור, אין ליכט פֿון אַ װעלט־ליטעראַטור, װאָס האָט געאײדלט און ענדלעך דערפֿירט צום היטלעריזם אָדער מוסאָליניזם? דער װעלט־שרײַבער, װאָס קוקט גלײַך אַרױס אױף אַ װעלט־קליענטעל מוז װערן זײַן אײגענער ערשטער איבערזעצער, ער מוז שױן, אױפֿן אָרט, נעמען שװערקײטן און זײ פֿאַרלײַכטערן, ער מוז נעמען טיפֿקײטן און זײ פֿאַרפֿלאַכן, כּדי עס זאָל קענען קומען דער צװײטער איבערזעצער און ער זאָל גלײַך קענען אַרױסקומען מיט דער שפּראַך: זע נאָר, זע, װי עס קריסטלט זיך, אַזױ ייִדלט זיך!

עס איז אָבער נישט אמת, עס זענען דאָ גרונטאָוונע אונטערשײדן, װאָס לױנען זיך אָבער נישט פֿאַר דער קאָמערץ.

װעלכער איז דער װעג — דזשױס, אָדער טאָמאַס מאַן? װערפֿעל, אָדער פּרוסט? אַש, אָדער שלום־עליכם? װער װײסט?

עס איז בלױז פּריקרע צו זען, װי צענדליקער טױזנטער בלײכע הענט ציִען זיך צום נאָבעל־פּרײַז, עס איז װידערװיליק צו זען, װי פֿון יעדער שורה שרײַט אַרױס דראַנג נאָך װעלט־אָנערקענונג, און ס׳איז בלױז לעכערלעך צו זען, װי בײַ אונדז אױף דער אײגענער גאַס, האָט מען זיך שױן אױך אָנגעהױבן מאַסנװײַז איבערצוזעצן אױף װעלט־שפּראַכן, אַזױ אימפּעטיק, װי ס׳װאָלט געהאַלטן בײַ נעילה מיט ייִדיש, און אפֿשר האַלט עס טאַקע בײַ נעילה און זײ מיט זײער שאַרפֿן געשעפֿטלעך־ליטעראַרישן חוש האָבן עס דערשנאַפּט.

און צום שלוס: איך האָב אַ מאָל געזען „עמנואל נח“, אַ דראַמע פֿון ה. סעקלער. מיר איז זײער געפֿעלן דער דיאַלאָג — װעלטלעך־קלוג, דאַמען און מענער רעדן און ס׳איז זײ גוט צו הערן; נישטאָ קײן אָנשטעל פֿון װעלטלעכקײט, נאָר טאַקע געשפּרעך פֿון מענטשן, װאָס זענען הײמיש מיט שעקספּירן און האָבן הנאה פֿון הײַנעס שאַרפֿע לידער. די דראַמע האָט געהאַט אַ קורץ לעבן און מיך האָט עס פֿאַרדראָסן. איך האָב עס אַ סך מאָל געזאָגט סעקלערן אַלײן, אױסדריקנדיק מײַן באַדױערן.

און איך האָב אָפֿט געטראַכט װעגן סעקלערס דראַמעס בכלל. װעגן זײַן „אַשמדאַי“, װעגן „עמנואל נח“, װעגן זײַן פֿײַנעם קאַמער־מוזיק אײנאַקטער „דער זעער זעט זײַן כּלה“. װאָס פֿעלט אָט די דראַמעס צו עכטקײט? װאָס פֿעלט זײ צו גרױסקײט?

איצט איז מיר אַ ביסל קלאָרער געװאָרן, װען איך האָב געלײענט אַז סעקלער האָט שױן אָנגעשריבן אַן ענגלישן ראָמאַן. איך האָב באַשלאָסן, אַז צװישן סעקלערן און גרױסקײט, שטײט זײַן פּאָליגלאָטישע פּען, װאָס גײט איבער לײַכט און פֿיפֿיק, פֿון העברעיִש צו ייִדיש, פֿון ייִדיש צוריק צו העברעיִש, פֿון בײדע צו ענגליש. די פֿילסשפּראַכיקע צונג קען נישט האָבן קײן צו שטאַרקע צוגעבונדנקײט צום װאָרט, װײַל עס פֿעלט די אײַנגעװאָרצלטקײט. זי שפּרינגט פֿון לשון צו לשון אָן װאַרעמקײט פֿאַר דעם װאָרט, נאָר מיט דער לײַכטער און פּראַקטישער פֿילאָסאָפֿיע, אַז נישט דאָס רײדעלע, נאָר דער עיקר איז דאָס „דאָברע מײנעלע.“

װוּ בײַ װעלכע אומות האָבן גרױסע קינסטלער געשאַפֿן אױף דרײַ שפּראַכן, בײַ װעלכע פֿעלקער האָבן קינסטלער אַרױסגעװיזן אַזױ פֿיל שפּראַך־נערװעזיטעט, בײַ װעלכע ליטעראַטורן האָבן די שריפֿטשטעלער כּסדר געהאַלטן אין אײן װעלן כאַפּן דאָס גאָלדענע פֿישעלע פֿון װעלט־אָנערקענונג?

פּושקין האָט אַלס קינד געפֿלירטעװעט מיט פֿראַנצייזיש, אָבער ער איז פֿאַרפֿאַלן געװאָרן אין רוסיש און געװאָרן דער רוסישער נאַציאָנאַלער פּאָעט. אַ סך שרײַבער, הױפּטזאַכלעך דיכטער, האָבן געפֿלירטעװעט פֿון צײַט צו צײַט מיט אַן אַנדער לשון, אָבער נישט מער װי געפֿלירטעװעט, עס איז אַלע מאָל געװען דאָס אײגענע װאָרט, װאָס איז געװען טאַטע־מאַמע און הײם, עס איז געװען געדולד צו װאַרטן אױף פּאָרציעס אײביקײט.

קיטס, דער פֿאַרפּײַניקטסטער פֿון אַלע דיכטער, האָט זיך נישט געזוכט צו ראַטעװען מיט פֿראַנצייזיש אָדער טערקיש, װען ער האָט געהאַט קנאַפּ לעזער און װען די קריטיקער האָבן אים פֿאַרצאַפּט דאָס בלוט. די פּזיזהדיקײט פֿון ייִדישן געמיט (אױב סעקלער װעט מיר דערלױבן אַזאַ פֿאַרייִדישט גמרא־װאָרט) האָט הונדערט מאָל אָפּגעהאַקט דעם נאַטירלעכן גאַנג פֿון דער ייִדישער ליטעראַטור. פֿון אליהו־בחור אָן ביז דעם הײַנטיקן טאָג, איז דער פֿלוס פֿון ייִדיש פֿופֿצנהונדערט מאָל פֿאַרקערעװעט געװאָרן אין פֿאַרשײדענע קאַנאַלכלעך,צוליב פֿאַרשײדענערלײ אױסטערלישע אױסגעטראַכטע אַסימילאַטאָרישע אױסרײדן און שמד־שטיקלעך.

דערפֿאַר האַלטן מיר נאָך אַלץ אין ליטעראַטור־אָפּשאַצונג בײַ קמץ־אַלף — אָ און דערפֿאַר אפֿשר דאַרפֿן מיר אַלע שטײן און סאַלוטירן מר. זײַאָן װײַנפּערס ענגליש בוך לידער „עט די ריטש מענס גייט“ װינטשנדיק זיך מיט טרערן אין די אױגן –

אם־ירצה־השם בײַ אונדז אױף ענגלישע שׂימחות!

Lately there has been a lot of talk about “Basic English.” A compact English of about 800 words in simple, childish, and clumsy sentences so that foreigners can quickly and without difficulties make themselves intelligible to Americans; there is even a push to make Basic English an international language, a new Esperanto.

Asch, the only widely translated Jew, has discovered this secret of Basic English: a vocabulary of about 800 words in simple, childish, uncomplicated sentences, so that the story can be translated word for word, like Vayedaber—he said—Moyshe—Moyshe.

There is however a second system. There are those writers who chew themselves directly into the language in which they write. Their own language is a constant wonder to them, they continue to discover secrets in the language, they gnaw at the very last drops of the medium itself. Just as paint becomes a painter’s subject so too language becomes a writer’s paint or clay, and the writer soon forgets the dream of worldliness while caught up in the game of language. Such a writer is often harder to translate, he is too enmeshed in his own words; you need strange instruments to tear him out of his language, and you are left not with a translation but a kind of obstetrics—he must be torn from his mother’s stomach. The world does not bow down to such writers because one would need to first take a stroll in a foreign world, a world where a word and its meaning are magically tied together, a unique world that breathes on you with a strange kind of epic and with strange lullabies from a strange mother tongue. Such a writer cannot scratch out a melodramatic life and deliver it with a tear on a golden plate; he digs deeper, he is the cold master and therefore he must seem bizarre to the foreigner when he first comes upon him; and who wants to take that step closer to a bizarre literature and struggle with all the prejudices of foreignness.

If you will, this second kind of art is national art. If you will, it is Proust, Joyce, Pushkin, Gogol, Sholem Aleichem, Bialik. The world has perhaps heard their names for some reason or another, but they have had no great luck in the world because as great writers they have sought their freedom in the narrowest discipline of their own language, measuring out words like pharmacists, working within the possibilities or limits of their own tongue. And what difference does it make if Pushkin, Bialik or Joyce cannot be easily transposed into foreign languages where it is impossible to capture the evaporating original scent of each word? Who cares if a great Albanian or a great Romanian poet remains unknown in Alaska? After all, what meaning can one claim for international ideals transmitted through literature in the light of a world literature that kept refining itself more and more until it produced Hitlerism and Mussolinism? The world-writer who anticipates a world-clientele has to be his own first translator, he has to simplify difficulties on the spot, he has to flatten profundities so that the second translator can come and say the magic words: “Look, it is as much Jewish as it is Christian!”

But it is not true—there are fundamental differences that aren’t worth the pay.

Which is the right path: Joyce 21 21 Glatstein was the author of the parody “If Joyce Wrote in Yiddish” [Ven dzoys volt geshribn yidish] Inzikh 5 (July 1928): 68-70. or Thomas Mann? 22 22 Thomas Mann received the Nobel prize in 1929, primarily based on the “world masterpieces” of Buddenbrooks and The Magic Mountain, both translated into English in the late 1920s. The Magic Mountain was translated into Yiddish by Isaac Bashevis Singer in 1930. Werfel 23 23 Franz Werfel was an Austrian-Bohemian novelist, most famous among Jewish circles (across the globe) for his novel The Forty Days of Musa Dagh, which appeared in English translation the same year it appeared in German in 1933. The novel describes the Armenian Genocide during WWI but also includes clear references to the suffering of the Jews in Europe. The novel would go on to have a large influence on Jewish resistance groups during WWII and on armed groups in Palestine during the British mandate. The novel was translated into Hebrew in 1934. or Proust? Asch or Sholem Aleichem? Who knows?

It’s so appalling to watch tens of thousands of pale hands grabbing at the Nobel Prize; it is disgusting to see how each line bawls out to be known the world over; it is ridiculous to see how even on our Jewish streets people rush en masse to translate everything into the world’s languages, as if Yiddish were in its last hours. And maybe it is the last hours for Yiddish and they have sensed it with their economically sharp literary senses.

And to conclude: I once saw Emanuel Noyekh, 24 24 Glatstein is likely referring here to Sackler’s play “Mayor Noyekh” [Major Noah], staged by Maurice Schwartz in New York in 1929. a play by H. Sackler. I really enjoyed the dialogue; worldly and smart—ladies and gentlemen speaking and it was good to hear them. No pretense to worldliness, just the speech of men who are at home with Shakespeare and take pleasure in Heine’s fine poetry. The play had a short run and that saddened me. I said as much to Sackler many times, expressing my sorrow.

And I have thought often of Sackler’s dramatic works in general. About his Ashmadai, Emanuel Noyekh, about his fine chamber music one-act “The Seer Looks at his Bride.” What is missing from these plays that prevents them from achieving some truth or attaining greatness?

It has become a bit clearer to me now after having read that Sackler has written an English novel. I have decided that what stands between Sackler and greatness is his polyglot pen that goes so easily from Hebrew to Yiddish, from Yiddish back to Hebrew, and from both to English. The multilingual tongue cannot have a strong connection to the word since it lacks rootedness. It jumps from language to language without warmth for the word itself but instead with an easy and practical philosophy in which the most important thing is not speech but the general meaning. 25 25 Here Glatstein flips the meaning of the Yiddish saying, “Reydele yak reydele, abi dobre meynele.” The phrase is roughly equivalent to the English phrase “It’s the thought that counts” more than what is actually said. Here Glatstein claims that it is precisely the concentration on the generalized thought and not on the words themselves that prevents Sackler’s work from achieving universal value.

What nation has produced artists in three languages? What people has experienced so many language-anxieties? What literature has writers who constantly try to catch the golden fish of world recognition?

As a child, Pushkin flirted with French but he fell into the hole of Russian and became the national Russian poet. Many writers, mainly poets, have flirted from time to time with other languages. But it is never more than a flirtation; his own word always returns as his mother and father, as his home, and he finds the patience to wait for his portion of eternity.

Keats, who suffered more than any other poet, did not look to save himself with French or Turkish when he had no readers and when the critics sucked his blood. The impetuousness of the Jewish mentality (if Sackler permits me such a Yiddishized Gemara-word) 26 26 Glatstein uses here the word “pezizedikayt” from the Aramaic pezize, meaning impetuous and rash. has severed the natural process of Yiddish literature hundreds of times. From Elye Bokher to this very day, the flow of Yiddish has been directed down so many channels because of so many external, invented, assimilated, and false explanations and chicaneries.

Therefore we remain at the end of the day still stuck on the ABC’s of literary worth and so perhaps we need to stand and salute Mr. Z. Weinper’s English book of poems At the Rich Man’s Gate, wishing with tears in our eyes:

“God willing, we too will live to see such happy English occasions!”

MLA STYLE
Glatstein, Jacob. “The March to the Goyim.” In geveb, January 2017: Trans. Saul Noam Zaritt. https://ingeveb.org/texts-and-translations/the-march-to-the-goyim.
CHICAGO STYLE
Glatstein, Jacob. “The March to the Goyim.” Translated by Saul Noam Zaritt. In geveb (January 2017): Accessed Nov 20, 2017.

ABOUT THE TRANSLATOR

Saul Noam Zaritt

Saul Noam Zaritt is an assistant professor of Yiddish Literature at Harvard University. He is currently a senior editor at In geveb and one of the site's founding editors.