Texts & Translation

די ווילדע צילקע: טייל 5

Tsilke the Wild: part 5

Zusman Segalovitsh

Translation by Daniel Kennedy

INTRODUCTION

Chap­ter Three: Sasha Lurie (part 1 of 2)

Down­load a pdf of this of this text and its trans­la­tion here

אַ שטיפֿער איז ער געװען אין זײַן קינדהײט. אַ שטאָלצער ייִנגל, װעמען עס האָט זיך שטענדיק אױסגעדוכט, אַז אַלץ קומט אים, אַז אים, סאַשען, טאָר מען אין קײן זאַך נישט אָפּזאָגן. אין שולע זענען די לערער מיט אים זיך װײכער באַגאַנגען. זײַן רײַכן ייִחוס האָבן אַלע געװוּסט, ער איז געװען אַ פֿעיִקער און אַ פֿױלער, האָט שטענדיק געװאָלט, אַז אַלץ זאָל אַלײן קומען אין מױל אַרײַן.

און שטאָלץ איז ער פֿון שטענדיק אָן געװען. לערנען האָט ער נישט געװאָלט, נאָר אַז אַ שילער זאָל אים איבעריאָגן, באַקומען אַ בעסערן „באַל“ פֿאַר אים, דאָס האָט ער נישט געדולדעט.

אין אַלצדינג אַזױ:

האָט ער געקליבן אַ קאָלעקציע מאַרקעס, האָט זײַן קאָלעקציע געמוזט זײַן די בעסטע. זײַנע ליזשװעס צום גליטשן זיך – די בעסטע. זײַנע ביכער – אין די בעסטע באַנדן.

ער איז דאָך לוריעס אַ זון, אים האָט מען דאָך פֿון ערשטן טאָג זײַנעם געקעכלט.

די לוריעס...

מיט אַ גרױס דרך־ארץ פֿלעגט מען דערמאָנען זייער נאָמען. זײ זענען געװען יחסנים, רײַכע מענטשן און דערצו מיט גוטע כאַראַקטערן, זײ פֿלעגן אַלעמען העלפֿן.

זײ האָבן געהאַט אַ קאָטש מיט צװײ שװאַרצע פֿערד. די אײנציקע ייִדישע קאָטש אין שטאָט. צום גימנאַזיום פֿלעגט די קאָטש צופֿאָרן און סאַשקעלע מיט די ביכער פֿלעגט, װי אַ יונגער פּרינצל, אַהיימפֿאָרן.

די גאַנצע גאַס פֿלעגט נאָכקוקן: זעט נאָר! אַזאַ ייִנגל נאָך און פֿאַר אים שפּאַנט מען עס אײַן אַזעלכע צװײ שײנע פֿערד. אין אַ קאָטש פֿאָרט ער מיט גומענע רעדער... מען האָט מקנא געװען און מען האָט באַװוּנדערט זייער רײַכקײט.

די לוריעס...

זײ האָבן געשעפֿטן מיט אױסלאַנד, דער גובערנאַטאָר קומט צו גאַסט צו זײ און דאָך זענען זײ נישט קײן שטאָלצע מענטשן, פֿירן זיך ייִדישלעך – אױף װיפֿל אַזעלכע גבֿירים קאָנען זיך פֿירן.

סאַשע איז געװען זייער האָפֿענונג, סאַשען האָט מען זײער ליב געהאַט.

און דאָס רונדע גימנאַזיסטל האָט געהאַט די בעסטע חבֿרים. אַלע האָבן זיך מיט אים געחבֿרט.

דערנאָך, װען פֿון ייִנגל איז אַ בחורל געװאָרן, האָט ער זיך פֿאַרליבט אין אַ גימנאַזיסטין. די שענסטע פֿון שטאָט איז זי געװען. אַלע גראָדנער האָבן פֿון איר שײנקײט גערעדט, אַלע – אַפֿילו אָפֿיצירן – האָבן שטאַרקער צוגעקלאַפּט מיט די שפּאָרן, װען יענע פֿלעגט פֿאַרבײַגײן די סאָבאָרנע גאַס. און אפֿשר דערפֿאַר װײַל אַלע האָבן גערעדט פֿון איר האָט זיך סאַשע אין איר פֿאַרליבט.

זי איז געװען פֿון אָרעמע עלטערן און ער פֿון די לוריעס, נאָר װי אַזױ עס איז געשען – דאָס מײדל האָט פֿון אים נישט געװאָלט װיסן:

— דער „בוץ“ געפֿעלט מיר נישט. – סאַשע איז געװען אַ דיקער, אַ רונדער, כאָטש מיט זײער אַ סימפּאַטישער װייכער שטים און מיט גלאַנציק־שװאַרצע אױגן.

„בוץ“ האָבן אים גערופֿן זײַנע שׂונאים און די גרעסטע באַלײדיקונג איז דאָס געװען פֿאַר אים, װען ער פֿלעגט עס הערן. ער פֿלעגט דאַן אַרײַן אין כּעס און טופּען מיט די פֿיס און שרײַען.

– דער „בוץ“ געפֿעלט מיר נישט, – האָט די גימנאַזיסטקע געזאָגט און אַרומגעשפּאַצירט מיט אַנדערע בחורים און אַפֿילו מיט אָפֿיצירן.

מיט אַלעמען, נאָר נישט מיט לוריעס זונדל.

דאָס איז געװען אין זײַן לעבן די ערשטע מפּלה.

פֿאַר דעם נײַנצן־יעריקן בחור איז דאָס געװען גענוג, ער זאָל װערן אױף אַ לענגערער צײַט מרה־שחורהדיק און געענדיקט האָט זיך דאָס מיט אַ גרױסער דאָזע מישיאַק, פֿון װעלכער מען האָט אים קױם אָפּגעראַטעװעט.

אַ לאַנגע צײַט נאָך דעם האָט ער נאָך אַלץ גערעדט, אַז ער װעט זיך דאָס לעבן נעמען, מען האָט אַפֿילו בײַ אים שױן געפֿונען אַ רעװאָלװער, נאָר קײן קױלן האָט ער צו אים נישט געהאַט.

פֿון די אַלע איבערלעבענישן איז פֿון „בוץ“ געװאָרן אַ תּל. ער איז געװאָרן דאַר און שװײַגנדיק, האָט אױפֿגעהערט צו לערנען, איז אַנטלאָפֿן פֿון זײַנע אַלע חבֿרים.

שפּעטער איז מען מיט אים אַװעקגעפֿאָרן קײן אױסלאַנד, אַרומגעפֿירט אים פֿון בערלין קײן פּאַריז, פֿון פּאַריז קײן ציריך, דאָרט האָט ער זיך אַ לענגערע צײַט פֿאַרהאַלטן, האָט זיך באַרויִקט און גענומען װײַטער שטודירן.

אין ציריך און אין אַנדערע שטעט פֿון דער שװײץ האָט ער פֿיל באַקאַנטע און פֿרײַנד געהאַט. עס איז געװען אַ צײַט, װען די גאַנצע יוגנט האָט געברענט מיט בלוטיקן האַס צום צאַריזם. עס האָבן זיך גרופּירט אַלץ נײַע פּאַרטײען, די רוסישע עמיגראַנטן און צװישן זײ טױזנטער ייִדישע יונגע־לײַט האָבן געהאַט אײן חלום, אײן שטרעבונג – פּטור צו װערן פֿון דעספּאָטיזם, אָרגאַניזירן די אַרבעטער. יעדן טאָג – מיטינגען, פֿאָרלעזונגען, רעפֿעראַטן. סאַשע לוריע האָט זיך אױך געפּלאָנטערט אין דעם דאָזיקן עולם, נאָר ער איז צו קײנעם נישט צוגעשטאַנען.

ער פֿלעגט פֿון צײַט צו צײַט העלפֿן מיט באַדײַטנדיקע סומען געלט דעם און יענעם פֿון די רעװאָלוציאָנערן.

עס האָבן שױן פֿיל געמײנט, אַז ער װערט זייערער. נײן, אױף מאָרגן פֿלעגט ער גאָר אַװעקפֿאָרן אין די בערג מיט אַ נײַער „באַקאַנטשאַפֿט“. פֿרױען האָבן אים ליב געהאַט און געלט האָט ער געהאַט מער פֿאַר אַלעמען. פֿון גראָדנע פֿלעגט מען שיקן איבערגענוג.

ער האָט געלערנט און זיך געגרײט צו אַ דיסערטאַציע. ער איז אױסגעװאַקסן און זײַן פּנים האָט זיך אױסגעאײדלט. אין די בערג פֿלעגן אים די טוריסטן אָננעמען פֿאַר אַ מיזרח־טיפּ, ער פֿלעגט אָפּשטעלן מיט זײַן אױסזען און פֿלעגט זיך רויִק שפּרײַזן מיט זײַנע בערישע און זיכערע טריט. ער פֿלעגט זעלטן װען פֿון עפּעס זיך אָנצינדן, זעלטן װען אױסערלעך רעאַגירן אױף פֿיל געשעענישן דאַן, בעת אַנדערע פֿלעגן זײַן איבערראַשט.

אַ װעלט פֿאַר זיך איז ער געװען. אַזאַ אײנער, װאָס האָט מיט זײַן אױסערלעכער רויִקײט און אָפּגעזונדערטקײט געצװוּנגען צו אױפֿמערקזאַמקײט.

אױף פֿאַרזאַמלונגען, װוּ ער פֿלעגט קומען פֿון לאַנגװײַליקײט, פֿלעגט ער זיך צוהערן און אָפּקומען מיט אַ לאַקאָנישער פֿראַזע.

נישט אײן מאָל האָט מען פֿון אים געהאַט אַזעלכע פֿראַזן:

– צו פֿיל מענטשן זענען פֿאַראַן אױף דער װעלט, צו פֿיל... מען װעט זיך נישט אײַנטיילן מיט גאָטס גאָב, מען װעט זיך אײביק רײַסן און זאָל מען זיך רײַסן, אַ מאָל איז עס גאַנץ אינטערעסאַנט.

– אָבער סאַשע, אײנער אַרבעט פֿאַר דעם צװײטן, אײנער פֿאַר אַלעמען, אַלע פֿאַר אײנעם...

פֿלעגט ער באַמערקן, אַז מען װיל אים אַרײַנפֿירן אין אַ דיסקוסיע און דאָס האָט ער זײער נישט ליב געהאַט, כאַפּט ער זיך און רעדט שאַרף אַרױס זײַן שטענדיקן פֿעסטן: „נאַפּליעװאַט“ און רוקט זיך אָפּ פֿון עולם.

און דאָך האָבן פֿיל גערעדט, אַז װען ער װאָלט װעלן – אַ גרױסאַרטיקער אָראַטאָר װאָלט ער געװען – אַ טוער, אַ מענטש װעלכן אַלע װאָלטן געפֿאָלגט. פֿאַרשידענע גרופּן האָבן אים גערופֿן צו זיך. ער פֿלעגט שמײכלען:

– אַ מאָל געפֿעלט מיר די װעלט, אָט אַזױ װי זי איז זיך מיט אַלע אירע פֿרײדן און לײדן און דאַן װען זי געפֿעלט מיר נישט, געפֿעלט זי מיר נישט מיט אײַך אַלעמען, מיט די אַלע, װאָס װילן זי איבערמאַכן, און גײט זיך געזונטערהײט!

קײנער פֿלעגט זיך אױף אים פֿאַר זײַנע שאַרפֿע ענטפֿערן נישט באַלײדיקן, נאָר עס פֿלעגט פֿאַרדריסן: אַ שאָד, אַזאַ יונגער און באַגאַבטער מענטש און לעבט אָן אַ ציל.

אָפֿט, אַז ער פֿלעגט באַקומען פֿון דער הײם אַ גרעסערע סומע געלט, פֿלעגט ער אַװעקפֿאָרן אין מאָנטע־קאַרלאָ און פּטרן די פּאָר גראָשן און קומען צוריק אַ פֿרײלעכער, אַ מונטערער.

– אַ מחיה געװען, אין אײן שעה געװען אַ מיליאָנער און װידער אױס. דער קאָפּ האָט געברענט, די נערװן האָבן געציטערט, אַ װעלט מיט איבערלעבונגען דאָרט אין מאָנטע־קאַרלאָ, אין גיהנום פֿון גאָלד.

מען פֿלעגט אױף אים קוקן מיט אַ לײַכטער פֿאַראַכטונג פֿאַר אַזעלכע מעשׂים, פֿאָרט אַ קינד פֿון דער בורזשואַזיע. ער װעט שױן אַנדערש נישט װערן.

און דאָך אַזױ נישט לערנענדיק, האָט ער אַ סך דערגרייכט און האָט געענדיקט דעם פֿאַקולטעט בעסער פֿאַר אַלעמען. ער האָט שטענדיק געלאַכט פֿון ביכער און פֿון די מענטשן און דאָך האָט ער זיך אַזױ, נישט װילנדיק, איבערגעלײענט כּמעט אַלע קלאַסיקער, האָט זיך אינטערעסירט מיט באָטאַניק און אַסטראָנאָמיע און דאָס, װאָס אים איז שױן אַרײַן אין קאָפּ איז שױן צוריק נישט אַרױס. און פֿלעגט ער דיספּוטירן, איז ער געװען אַן אָפּאָנענט, מיט װעלכן מען האָט זיך שטענדיק גערעכנט.

נאָר קײן זאַך איז נישט געװען בײַ אים דער עיקר, נישט דאָס לערנען און נישט מאָנטע־קאַרלאָ און נישט אַװאַנטורעס מיט די פֿרױען.

– צוליב װאָס לעבסטו? – פֿלעגט מען אים פֿרעגן.

– אַ מאָדנע פֿראַגע, – פֿלעגט ער ענטפֿערן.

– יעדערער האָט אַ ציל.

– און װאָס האָט מען פֿון ציל?

– אײַ, מען קאָן מיט דיר נישט רעדן, סאַשאַ!

– טאָ רעד נישט...

און זײַן אױסגעקעכלטער קערפּער פֿלעגט זיך שטײַף אױסציִען, ער פֿלעגט אין אַזעלכע רגעס קוקן אָן דער זײַט מיט אַ פֿאַרדרוס פֿון אַ פּרינץ, װאָס מען האָט עפּעס מיט אַ נאַרישקײט געשטערט.

אײן מאָל האָט ער זיך פֿאַרפּלאָנטערט אין אַ געשיכטע מיט אַ פֿרױ און צוליב דער דאָזיקער היסטאָריע האָט אים אַ קריסטלעכער סטודענט באַלײדיקט מיט אַ גראָב װאָרט. דער גראָדנער לוריע האָט אױפֿגעהױבן זײַן פֿעסטע האַנט און געפּאַטשט.

איז געװאָרן אַ טומל אין דער קאָלאָניע. אַ דועל, עס װעט זײַן אַ דועל.

מען האָט סאַשען אַרױסגערופֿן זיך שלאָגן אױף שפּאַגעס.

האָט ער זיך קאַטעגאָריש אַנטזאָגט:

– איך האָב פֿײַנט די קינדערשע קונצן. איך װעל אים אַ קראַץ טאָן אָדער ער – מיר. איך האַלט נישט פֿון די נאַרישקײטן.

זענען צו אים פֿיל צוגעשטאַנען:

– עס װעט פֿאַלן אַ פֿלעק אױף אונדז, ייִדן זענען פּחדנים – װעט מען זאָגן. – עס האָט געקאָכט און גערודערט און סאַשע האָט זיך געלאָזט איבעררעדן.

– גוט, איך װעל זיך מיט אים שלאָגן, נאָר נישט אױף שפּאַגעס, איך װיל פֿון דעם קײן שפּאַס נישט מאַכן... אױף רעװאָלװערן.

האָבן זיך בײדע צדדים דערשראָקן: עס קאָן זיך ענדיקן מיט טױט. נאָר סאַשע לוריע האָט זיך געהאַלטן בײַ זײַנס. און ער האָט אױסגעפֿירט.

מען האָט אױסגעאַרבעט תּקנות. די סעקונדאַנטן האָבן זיך געסטאַרעט, װאָס לײַכטער זײ צו מאַכן.

און אין אַ העלן פֿאַרטאָג איז עפּעס אַ פֿרעמדער „פּריץ“ פֿון באַװאַריע מיט אַ פֿרעמדן סאַשאַ לוריע פֿון גראָדנע געשטאַנען אײנער אַנטקעגן צװײטן מיט רעװאָלװערן.

דער ערשטער האָט געשאָסן דער געפּאַטשטער און נישט געטראָפֿן. לוריע איז געװען זײער רויִק, ער האָט שװער פֿאַרװוּנדעט זײַן קעגנער. ער האָט נאָך לאַנג געהאַט צו טאָן דאַן מיט דער פּאָליצײ פֿון שװײצאַריע.

ער איז געװאָרן אַ העלד בײַ אַ סך. נאָר ער האָט עס געהאַלטן פֿאַר דאָס נאַרישסטע, װאָס ער האָט אין זײַן לעבן אָפּגעטאָן. דאָס אײנציקע, װאָס אים האָט געטרײסט איז געװען דאָס, װאָס אין יענעם פֿרימאָרגן בעת ער האָט געשאָסן איז געװען אַ זעלטן שײנער זונאױפֿגאַנג און די בערג זענען געװען װוּנדערבאַר באַלױכטן.

עס האָט זיך בײַ אים אין האַרצן אײַנגעבאַקן יענער פֿרימאָרגן.

אַ לאַנגע צײַט האָט ער זיך נישט געקאָנט מוחל זײַן, װאָס מענטשן האָבן אים געצװוּנגען נאָכצוטאָן זײערע נאַרישקײטן.

נאָך דעם צופֿאַל מיטן שיסן זיך האָט ער לאַנג גערײַזט איבער איטאַליע. אײנער אַלײן איז ער אַרומגעקראָכן אין די בערג, בײַם ברעג ים. און ליבער פֿאַר אַלץ האָט ער געהאַט זיך פֿאַרפּלאָנטערן אין די רויִנען פֿון אַלטע אײַנגעפֿאַלענע שלעסער. ער האָט מיט נײַגעריקײט געקוקט אױף דאָס חרובֿ געװאָרענע און האָט אַלײן נישט פֿאַרשטאַנען, פֿאַר װאָס עס טוט אים שטאַרק הנאה, בעת ער זעט, אַז אַלץ װערט חרובֿ.

נאָך דער רײַזע האָט ער זיך אַװעקגעלאָזן צוריק אַהײם.

אַװעקגעפֿאָרן איז ער אַ יונג בחורל מיט רונדע פּלײצעס. אַנטלאָפֿן פֿון זײַן ערשטער מפּלה אין לעבן, פֿון דער נישט־אײַנגעגעבענער ליבע, און צוריקגעקומען קײן גראָדנע שױן אַן עלטערער בחור מיט אַ דיפּלאָם, װעלכן ער האָט גאָר נישט געפּרוּװט אױסנוצן צו עפּעס.

ער איז געקומען צום רײַכן טאַטן און זיך בײַ אים אַװעקגעזעצט.

נאָך די בערג, נאָך דעם אױסלענדישן טומל האָט אים איצט גראָדנע אױסגעזען װי אַ דערפֿל, אַלץ – אַלע מענטשן, אַלע הײַזער. אַלץ, אַפֿילו זײַן אַמאָליקע ליבע. װי אַזױ האָט ער זיך דאָס געקאָנט פֿאַרליבן און זיפֿצן פֿון ליבע און סמען זיך געװאָלט צוליב ליבע? נײן, דעמלט איז געװען אַן אַנדער סאַשע.

װאָס האָט ער געבראַכט פֿון אױסלאַנד?

אַװדאי איז ער איצט געװען אַ געבילדעטער מענטש, נאָר קײנעם האָט זײַן בילדונג קײן נוצן נישט געבראַכט און אים אַלײן אױך נישט.

ער האָט גאָרנישט געטאָן.

מיט אַ סקעפּטישער גוטמוטיקײט פֿלעגט ער באַגריסן מענטשן און גײן צו זײ.

אמת, נישט אָפֿט, דער גרעסטער טײל פֿון זײַן צײַט איז אַריבער אױף דעם טאַטנס װייכע קאַנאַפּקעלעך, ער פֿלעגט אַ סך שלאָפֿן, אַ סך עסן.

אַ מאָל אַרױסשלעפּן עפּעס אַ בוך און האַלטן זיך מיט אים אַ ביסל צײַט. און װידער זיך פֿאַרקלערן.

װער װײס פֿון װאָס.

אַ לאַנדשאַפֿט פֿון דער שװײץ, אַ פֿאַרנאַכט, אַ באַגעגעניש פֿלעגט פֿאַרבײַשװעבן און... מען דאַרף גײן שפּאַצירן אױף דער סאָבאָרנע.

אַזעלכע לאַנגװײַליקע טעג און אַזאַ לאַנגװײַליקע גאַס די סאָבאָרנע מיט די גימנאַזיסטלעך, װעלכע קוקן אױף אים מיט דרך־ארץ, אַ קלײניקײט! ער האָט אַזױ פֿיל יאָר אין אױסלאַנד שטודירט, ער איז אַזאַ געבילדעטער!

זעלטן האָט זיך אים אײַנגעגעבן צו געפֿינען מיט װעמען צו פֿאַרברענגען, רעדן, שיפֿלען זיך אױף דעם רויִקן ניעמען.

אַ סך מאָל פֿלעגט מען אים זען אײנזאַם זיצן אױף אַ באַנק אין גאָרטן, שטענדיק אין נײַע קלײדער, נאָר אײביק און אומעטום אין דעם זעלבן אָפּגעקראָכענעם גראָען קאַפּעליוש, װאָס ער האָט געבראַכט פֿון אױסלאַנד.

אַלץ האָבן מענטשן פֿאַרשטאַנען:

לוריעס קדיש איז געפֿאָרן קײן אױסלאַנד זיך לערנען, װער דען זאָל פֿאָרן לערנען אין אױסלאַנד אױב נישט אַזאַ גבֿירס אַ זון? לוריעס זונדל איז צוריקגעקומען פֿון אױסלאַנד אַן אױסגעבילדעטער און טוט גאָרנישט... איז װאָס? נאָר די רײַכע קאָנען זיך דאָס דערלױבן.

לוריעס זונדל שפּילט אין קאָרטן אין קלוב מיט די אָפֿיצירן און אַ מאָל שיכּורט ער אױך מיט זײ. מענטשן האָבן דאָס אַלץ פֿאַרשטאַנען.

נאָר אײנס האָבן זײ נישט געקאָנט פֿאַרשטײן, פֿאַר װאָס אַזאַ סאַשקע לוריע טראָגט אױף זיך אַזאַ אַלטן אָפּגעקראָכענעם קאַפּעליוש? און דער סאַשקע טוט זײ אַלעמען צו להכעיס. אומעטום און שטענדיק מיט דעם זעלבן גראָען קאַפּעליוש.

די מײדלעך פֿלעגן אים שױן פֿון דער װײַטנס דערקענען צוליב זײַן גראָען הוט...

צום מײנסטנס פֿלעגט ער שפּאַצירן אַלײן אױף די שמאָלע גראָדנער טראָטואַרן. אין די באַשײדענע קרעמלעך האָט מען געהאַנדלט, מאַמעס האָבן געקלערט װעגן חתנים פֿאַר זייערע טעכטער און די פּראָװינציעלע מײדלעך האָבן זיך געפֿירט זייערע ליבעס מיט די פֿאַרליבענישן.

אַ מאָל אַ לװיה...

אַ מאָל אַ חתונה...

אַ מאָל אַ שׂרפֿהלע, אַ באַנקראָטל!...

מיט װאָס לעבט אַזאַ שטאָט?

נאָר דער דיקער יונגער־מאַן מיט זײַן אײביקן קאַפּעליוש, מיט זײַן בליק, װעלכער האָט, דאַכט זיך, אױף קײנעם און אױף גאָרנישט געקוקט, לוריעס זון האָט עפּעס אַ נײַ פֿאַרב צוגעגעבן צום גראָען לעבן פֿון דער שטאָט.

און אַז װעלכע עס איז פֿון די פֿרייַלינס פֿלעגט אַ מאָל פֿאַרבײַשפּאַצירן מיט אים, פֿלעגט עס אַרױסרופֿן אַ װוּנדער, אַ נײַגעריקײט:

– האַ, האַ! זי שפּאַצירט שױן מיטן גראָען קאַפּעליוש...

– זי שדכנט זיך צו זײַן טאַטנס מיליאָנען.

מען האָט שױן אַזאַ מקנא געװען. נאָר סאַשע לוריע האָט נישט געטראַכט פֿון קײן שידוכים און די גאַנצע שטאָט מיט אַלע אירע זאָרגן און טומלענישן איז אים זײער װײניק אָנגעגאַנגען.

עס האָט אױסגעדוכט, אַז ער איז פֿון ערגעץ אַראָפּגעפֿאַלן אין אַ טאָל אַרײַן און קאָן זיך פֿון דאַנעט נישט אַרױסקריגן. עס האָט אױסגעדוכט, אַז ער קומט דאָ אָפּ גלות.

פֿון אױסלאַנד פֿלעגט ער באַקומען פֿיל דײַטשע און פֿראַנצייזישע זשורנאַלן. אײן מאָל אין חודש פֿלעגט ער זיך צוכאַפּן צו דעם – בלעטערן, בלעטערן און אַװעקװאַרפֿן...

לאַנגװײַליק איז אים פֿיל מאָל געװען און די לאַנגװײַליקײט פֿלעגט אָפּסמען זײַן גאַנצן װילן, צונעמען בײַ אים דעם מוט אַװעקצופֿאָרן פֿון דאַנעט – זאָל עס גײן, װי עס גײט.

און ברענגען פֿלעגט עס צו מאָדנע אײַנפֿאַלן:

סאַשע לוריע האָט זיך פֿאַרליבט אין הינט.

מאָפּסן, בערנאַרדן, יאַגדהינט. דאָס איז געװען אַ לאַנגע לײַדנשאַפֿט בײַ אים.

ער האָט אָנגעהױבן קױפֿן הינט, זוכן בײַ אַלע יעגערס די בעסטע מינים. פֿלעגט אים אײן „נפֿש“ דערעסן איז באַלד דאָ אַ צװײטער.

דער לײדיק־גײער האָט זיך געװײַלט מיט די כּלבֿים.

די שכנים האָבן געלאַכט און טאַטע־מאַמע האָבן עס געדולדיק איבערגעטראָגן. בײַ זײ איז ער נאָך אַלץ געװען דער קלײנער סאַשעלע, װעמען מען באַדאַרף אַלץ נאָכגעבן.

אין יענע טעג האָט מען סאַשען אַלײן קײן מאָל נישט געזען: יעדעס מאָל האָט אים באַגלײט אַ פֿירפֿיסיקער חבֿר.

אַז מענטשן האָבן אַזאַ רײַכקײט‏‬.

אַז קײן זאָרגן זענען נישטאָ.

חבֿרט מען זיך מיט כּלבֿים. פֿאַרפֿאַלן! הינט באַדאַרפֿן אױך לעבן און זײ פֿילן זיך גאָר נישט שלעכט, װען זײ פֿאַלן אַרײַן אין אַזעלכע הענט.

װיפֿל מאָל פֿלעגט זיך בײַ די לוריעס עפֿענען די טיר און „עפּעס“ אַן אָפּגעריסענער מענטש פֿרעגט:

– איר ט׳קױפֿן אַ הונט, אַן עכטע ראַסע...

– נישט איך, – פֿלעגט זיך דער אַלטער לוריע װיצלען, – איך האַנדל מיט װאַלד, דאָס איז מײַן זונס מיסחר. – און עס פֿלעגט זיך דערהערן אַ קול:

– סאַשע, קום אַרײַן, מען האָט דיר געבראַכט סחורה.

און סאַשע פֿלעגט די סחורה באַטראַכטן און גלעטן...

אָבער אַלץ ביז אַ צײַט. דאָס האָט אים אױך דערעסן און די בערנאַרדן מיט די כאַרטן זענען נעלם געװאָרן פֿון האָריזאָנט. ער איז װידער געבליבן בײַם גראָען אָפּגעקראָכענעם קאַפּעליוש...

אַ מאָל מיט די ביכער.

אַ מאָל אין קלוב מיט די אָפֿיצירן אין קאָרטן.

די שטאָט האָט אים פֿון מױל נישט אַרױסגעלאָזט:

– װען אַזאַ װאָלט װעלן, װאָלט ער דעם בעסטן שידוך געטאָן.

– און געשעפֿטן... דער טאַטע זײַנער װערט אַלט. פֿרעמדע מענטשן קירעװען מיט דעם טאַטנס װעלדער און זעגמילן.

– אַזאַ לײדיק־גײער.

– אַזאַ אוממענטש...

און דאָך, קײן כּעס האָט קײנער אױף אים נישט געהאַט.

און רופֿן פֿלעגט מען אים נישט אַנדערש װי „סאַשקע“, כאָטש נישט אַלע האָבן אים פּערזענלעך געקענט און ער האָט זיך זײער נישט גערן געחבֿרט.

דער טאַטע, די קרובֿים פֿלעגן צו אים צושטײן:

– װאַרף שױן אַװעק די שמאַטע.

דאָס האָבן זײ געמײנט דעם גראָען קאַפּעליוש.

פֿלעגט ער לאַכן און גוטמוטיק קװעטשן מיט די פּלייצעס.

און אַז מען פֿלעגט בײַם אַלטן לוריע פֿרעגן װעגן זײַן זון – פֿלעגט ער ענטפֿערן:

– ער איז געװען אין אױסלאַנד, האָט מיך אָפּגעקאָסט אַ פֿאַרמעגן און געבראַכט האָט ער פֿון דאָרט אַן אַלטן קאַפּעליוש. יאָ, דער קאַפּעליוש.

דער אַלטער האָט אָבער סאַשען זײער ליב געהאַט און געלט האָט ער אים געגעבן װיפֿל יענער האָט נאָר פֿאַרלאַנגט.

און אַװעק איז בײַ סאַשען אַ פּעריאָד פֿון קאָרטנשפּיל, ער פֿלעגט טעג נאָך אַנאַנד אין דער הײם נישט קומען און דערצײלט האָט מען, אַז ער קאָן שפּילן דרײַ טעג נאָך אַנאַנד, ער שלאָפֿט זיך אױס אױפֿן שטול און שפּילט װידער. נעמט װײ טאָן דער קאָפּ – בינדט מען אַרום מיט אַ האַנטעך, קאַלט װאַסער לײגט מען צו און ער שפּילט װידער.

אין דער הײם האָט מען װעגן דעם געװוּסט, נאָר קײנער האָט אים קײן װאָרט נישט גערעדט.

– ס׳װעט איבערגײן, – האָט דער אַלטער לוריע געזאָגט און ער האָט געקענט זײַן בן.

As a child, he’d been a troublemaker, an arrogant boy who always seemed to get what he wanted, whom no one would dare refuse anything. At school his teachers were less strict with him than with the others. Everyone knew about his wealthy family. He was a capable but lazy pupil, always wanting things to come to him of their own accord.

Pride was his defining trait. Learning held no interest for him, but if another pupil happened to overtake him, getting a better mark than him, he would not tolerate it.

This is how it always went:

If he started a stamp collection it had to be the very best collection. His skis, the very best. His books, in the most luxurious binding.

He was the son of a Lurie after all. He had been pampered since the day he was born.

The Luries . . .

Their name was always uttered with the utmost reverence. Theirs was a wealthy family, of good character and lineage, and they were always ready to help others.

They had a carriage with two black horses. The only Jewish-owned carriage in the city. It could arrive at the gates of the gymnasium, and Sashkele would ride home with his books like a little prince.

The whole street would watch: Look at that! He’s only a boy and they send two such magnificent horses to pick him up! He rides in a carriage with rubber tyres . . . People envied and marvelled at the family’s wealth.

The Luries . . .

They had business abroad; the governor himself paid them visits, and yet they were not arrogant; they comported themselves like decent Jews—to the extent possible for such a rich family.

Sasha was their great hope, they loved him very much.

And the portly school boy had the best friends; everyone was his friend.

Later, when the boy grew into a young man, he fell in love with a girl from his class. She was the most beautiful in the city. Everyone in Grodno spoke of her beauty. Everyone, even officers, stood to attention whenever she walked down Soborna Street. And perhaps it was because everyone else was talking about her that Sasha fell in love.

Her parents were poor, while he was a Lurie. And yet somehow the girl wanted nothing to do with him:

“Tubby there just isn’t my type.”

Sasha was plump and round though he had a gentle, charming voice and dark, shining eyes.

His enemies called him “Tubby” which greatly offended him whenever he heard it. He would lose his temper, stamp his feet, and scream.

“Tubby there just isn’t my type,” the schoolgirl said, and she went around with other boys and even with officers.

With everyone except Lurie’s son.

It was his first taste of defeat in life.

For the nineteen-year-old it was enough to cause him deep melancholy, culminating in a large dose of arsenic which was very nearly the end of him.

For a long time after, he continued to speak about taking his own life. They even found him with a revolver, though he had no bullets for it.

All these experiences left their mark on “Tubby.” He grew thin and silent, broke off his studies, and fled from his friends.

Later his parents brought him abroad, taking him from Berlin to Paris, from Paris to Zurich. He stayed in Zurich for a time, where he found some peace and resumed his studies.

He made many acquaintances and friends in Zurich and in other cities in Switzerland. It was a time when the youth was consumed with hatred for the Tsar. New parties were forming all the time. The Russian immigrants, and among them thousands of young Jews, had one dream, one desire: to be free of despotism, to organize the workers. Every day there were meetings, public readings, lectures. Sasha Lurie was also mixed up in those circles, but he did not join any particular faction.

He would, from time to time, help one revolutionary or another with large sums of money.

Various factions thought that he would soon join their ranks. But no; the next morning he would head off to the mountains with a new “acquaintance.” Women were fond of him and he had more money than the others. He received a generous allowance from Grodno.

Sasha studied hard and prepared to write a dissertation. He had grown into his face, which had become more refined. In the mountains, tourists mistook him for a Levantine. His appearance would stop people in their tracks as he strode by with calm, bearlike steps.

He was rarely impassioned, seldom reacted noticeably in circumstances where others would be surprised.

He was a world unto himself, one who, through his exterior calm and aloofness, drew attention to himself.

At gatherings, which he attended out of boredom, he would listen and content himself with a laconic phrase.

More than once he was heard to say things like: “There are too many people in the world, too many to share in God’s bounty. We’re doomed to squabble for all eternity . . . well, so be it—sometimes that can be quite interesting.”

“But Sasha, one person works for the other’s benefit: from each according to his ability, to each according to his needs . . .”

He would remark that he had no desire to be drawn into a discussion, and would snap with a habitual firm: “Naplyevat!” and remove himself from the crowd.

And yet, many remarked that, if he wanted to, he could be a great orator—a doer, a man who everyone would follow. Different groups called him to them. He would smile:

“Sometimes I like the world just as it is, with all its joys and pain, and other times, when I hate it, I hate everything about it, including you and all those who want to create the world anew. So please do leave me in peace!”

No one was offended by his harsh words, but they were disappointed:

“Such a waste, a talented young man like that living without purpose.”

Often, upon receiving a large sum of money from back home, he would head off to Monte Carlo, fritter it all away and return energized.

Such a feeling! To be a millionaire one minute and to lose it all a minute later.

His head was on fire, his nerves trembled: a world of experiences there in Monte Carlo, in that hell of gold.

The others would regard his behaviour with mild contempt; when all was said and done, he remained a child of the bourgeoisie and wasn’t likely to change.

Despite his minimal efforts he nevertheless finished his studies with better grades than the others. He always scorned books and those who read them and yet somehow found himself unwittingly reading most of the classics; he took an interest in botany and astronomy and whatever information found its way into his head usually stayed there. When it came to debates he was an opponent to be reckoned with.

But none of it mattered to him; not his studies, not Monte Carlo, and not his adventures with women.

“What do you live for?” people would ask him.

“A strange question,” he would respond.

“Everyone has a purpose.”

“And what does one get out of having a purpose?”

“Agh, you’re impossible to talk to, Sasha!”

“Who’s asking you to talk . . .”

And in those moments he would stretch out his stiff, well-nourished body and stare off into the distance like an irritated prince who had been disturbed by some trivial matter.

On one occasion he got involved with a woman—one thing led to another and in the end he was confronted by a Christian student who insulted him with crude words. Lurie the Grodnor raised his firm hand and slapped him. A commotion broke out in the colony: a duel, there would be a duel!

Sasha was challenged to fight with swords.

He categorically declined:

“I despise such childish games. I give him a scratch, or he gives me a scratch. I have no time for such foolishness.

Many urged upon him: “We will bear the brunt of this—they will say that Jews are cowards.”

Things grew heated and eventually Sasha allowed himself to be convinced.

“Fine. I will fight him, but not with swords; if a thing is worth doing, it’s worth doing right . . . with revolvers!”

Both factions were shocked: it could end in death. But Sasha Lurie was resolute and he prevailed.

Rules were drawn up, the “seconds” strove to make them as lenient as possible.

And so, one bright dawn, a foreign nobleman from Bavaria and the foreign Sasha Lurie from Grodno took their places, one opposite the other, armed with revolvers.

The offended party fired first. And missed. Lurie remained calm and fired, gravely wounding his opponent. Afterwards he had long troubles with the Swiss police.

Sasha became a hero to many, but he considered it the most foolish thing he had ever done. The only thing that consoled him was that on that morning, as he fired his revolver, there had been an unusually beautiful sunrise, and the mountains were wonderfully illuminated.

That morning remained engraved in his heart.

For a long time he could not forgive himself for having allowed others to draw him into their foolishness.

After the incident with the duel, he took a long trip through Italy. He hiked alone in the mountains and by the shore of the sea. More than anything he enjoyed wandering among the ruins of old crumbling castles. He gazed with curiosity at the ruined buildings, not knowing why it gave him such pleasure to observe everything fall to pieces.

After his journey in Italy, he returned home.

He had left as a young lad with round shoulders, fleeing from his first defeat in life, from unrequited love, and he returned to Grodno as a young man with a diploma, which he would never attempt to make use of.

He moved back into his rich father’s house and settled back in.

Having seen the mountains, and experienced the bustle of life abroad, Grodno now seemed so provincial. Everything: all the people, the buildings, even his former love—how could he have fallen in love like that, sighing for love like that, wanting to poison himself for love?

No, that had been a different Sasha.

What did he bring home with him from abroad?

Naturally he now had an education, but it was never put to use in the service of others, nor did it serve Sasha in any way.

He did nothing.

He greeted people with a skeptical affability, and paid them visits.

Not often, admittedly—the greater part of his time was spent on his father’s comfortable sofa. He slept a great deal, and ate a great deal.

Sometimes he would take a book and spend a little time on it before losing himself once again to his thoughts.

Thoughts of who knows what.

A Swiss landscape, an evening, an encounter would drift past his mind’s eye and . . . time for a stroll down Soborna Street.

Such boring days and such a tedious street: the Soborna, with its gymnasium pupils, who now looked at him with respect—no small thing, an educated man, who’s spent so many years abroad!

He seldom found people to spend time with, to speak with, or while away the hours rowing on the peaceful river Neman.

He was often to be seen sitting alone on a park bench, always in new clothes, but always in the same shabby gray hat, which he had brought back from abroad.

People understood it all:

Lurie’s first-born had gone abroad to study: Who else should study abroad, if not the son of such a rich man? Lurie’s son had come back from abroad, all educated, and was doing nothing . . . what of it? Only the wealthy can allow themselves such luxuries.

Lurie’s son played cards in the club with the officers, and sometimes got drunk with them. People had no problem understanding any of this.

But the one thing they could not understand was why someone like Sasha Lurie wore such a shabby old hat. And Sasha wore it to spite them all. Always and everywhere—the same gray hat.

Girls recognized him from afar thanks to his gray hat . . .

Mostly he walked alone through Grodno’s narrow streets. People haggled in the modest shops, mothers were preoccupied with finding matches for their daughters, while the provincial girls conducted love affairs.

Sometimes there was a funeral . . .

Sometimes a wedding . . .

Sometimes a fire, a bankruptcy!

How does such a city live?

But Lurie’s son, the plump youth with his eternal hat, with his gaze that seemed to notice nothing and no one, lent the gray life of the city a new color.

And whenever some young lady or other walked alongside him, it aroused great surprise and curiosity:

“Haha, look who’s walking with Gray-Hat!”

“There she goes, cozying up to his father’s millions.”

People would look with jealousy at such girls, but he had no intention of finding a wife, and paid little attention to the city and its preoccupations.

It seemed as though he had fallen into a slump and could not get out again, as if he were in exile.

He received various German and French newspapers from abroad. Once a month he would plunge into them, leafing through the pages, before casting them aside.

He was often bored, and the boredom poisoned his will, robbing him of the energy to leave—so be it.

Boredom led him to strange whims.

Sasha Lurie fell enamoured of dogs.

Pugs, St. Bernards, hunting dogs, it was an all-consuming passion for him. He began buying dogs, seeking out hunters to find the best breeds. When he grew bored of one creature he moved on to the next.

“That idler is hanging around with mutts!” the neighbors laughed.

His parents indulged him; he was, after all, still their little Sashele who deserved whatever his heart desired.

In those days Sasha was rarely to be seen alone; he was always accompanied by one of his four-legged companions.

When people have such wealth.

When there’s nothing to worry about.

They befriend dogs. So be it! Dogs have a right to live too, and the dogs were happy to fall into the hands of someone like Sasha.

How many times did the Luries open their door to find some shabby stranger on their doorstep, asking:

“You’re looking to buy a dog? Good pedigree . . .”

“Not me,” old Lurie would laugh, “I’m in the lumber business. Dogs are my son’s trade.” And he would call out: “Sasha, come to the door; there’s some merchandise here for you.”

Sasha would inspect the wares, with a friendly pat.

But everything has its limit, and Sasha soon grew weary of that too. All the St. Bernards and greyhounds disappeared from view and Sasha was once again left with the gray hat . . .

Sometimes with books.

Sometimes playing cards with the officers in the club.

Sasha remained on everyone’s lips:

“If he wanted to he could have found the best match.”

“And business . . . his father isn’t getting any younger. Strangers are managing his father’s forests and sawmills.”

“Such a waster.”

“Such a nobody . . .”

And yet no-one harbored any ill-will towards him.

People called him “Sashke,” though not everyone knew him personally and he was reluctant to make new friends.

His father and relatives would confront him:

“Throw away that old hat!”

Sasha would laugh good-heartedly and shrug.

If you asked his father about it, he would say:

“He was abroad, it cost me a fortune. And all he brought back was an old hat, that old hat of his!”

But his father loved him and gave him as much money as he desired.

Sasha went through a card playing phase. He didn’t come home for days on end and they say he could play non-stop for three days straight, taking short naps in his seat and then playing on.

His family knew all about it, but no one said a word to him.

“It will pass,” said old man Lurie, and he knew his son.

אין אײן שײנעם טאָג האָט סאַשע די קאָרטן אַװעקגעװאָרפֿן. פֿאַר װאָס?

ער האָט דערפֿילט, אַז דאָס װערט בײַ אים דער עיקר און פֿאַר דעם האָט ער מורא געהאַט מער װי פֿאַר אַלץ.

װערן אַ קנעכט פֿון לײַדנשאַפֿט, האָט בײַ אים געהײסן זײַן אין גיהנום, און אין דער אמתן האָט ער ליב געהאַט אַ ביסל עולם־הזה...

פֿױל איז ער געװען און שלעפֿעריק צו אַרבעטן און אַ דערציִונג האָט ער באַקומען, װעלכע האָט אים צום קאַמף מיטן לעבן נישט געצװוּנגען.

קײן נאַר איז ער נישט געװען. האָט ער זיך אַ ביסל געלאַכט פֿון דער קלײנער גראָדנע און פֿון דער גאַנצער װעלט...

אױס קאָרטן...

ער האָט אַפֿילו אין קלוב אױפֿגעהערט צו גײן.

עס איז געװען דאַן זומער, פֿלעגט ער יעדן פֿאַרנאַכט נעמען אַ שיפֿל און פֿאָרן װײַט מיטן שטראָם און רײכערן ציגאַרן.

די פּאָרלעך מיט די מײדלעך פֿלעגן שױן פֿון װײַטן אין דער פֿינצטער זײַן שיפֿל דערקענען.

– דאָס איז דאָך סאַשע...

– דאָס פֿײַערלט זיך זײַן ציגאַר.

נאָר דעם גראָען קאַפּעליוש האָט ער נישט אַװעקגעװאָרפֿן.

אַ מאָדנע אײַנגעשפּאַרטקײט. עס קאָן זײַן, אַז דער קאַפּעליוש האָט אים דערמאָנט זײַנע סטודענטישע יאָרן אין אױסלאַנד... ס׳קאָן זײַן, יעדער מענטש האָט אין זיך אַזאַ קוריאָזע אײַנגעשפּאַרטקײט אין קלײניקײטן.

נאָך די קאָרטן האָט ער זיך עטלעכע װאָכן געגריבלט אין די ביכער, געגעסן און געשלאָפֿן.

סאַשע איז געשלאָפֿן בײַ נאַכט און סאַשע איז געשלאָפֿן בײַ טאָג. ער האָט אפֿשר אַלײן נישט געװוּסט, װי אָפּגעהיט זײַן שלאָף איז געװען. די דינסטן פֿלעגט מען אָנזאָגן נישט צו קלאַפּן מיט די טירן, נישט צו רױשן...

און דער טאַטע אַלײן פֿלעגט מיט זײַנע סוחרים אַװעקגײן אין לעצטן חדר, כּדי דעם בן־יחיד נישט צו שטערן דעם שלאָף.

דער בן־יחיד האָט אָבער גאָרנישט געטאָן און דאָס האָט מענטשן געריסן די אױגן.

„מענטשן“ זאָרגן דאָך אײנער פֿאַר דעם צװײטן.

איז שױן דער אַלטער לוריע פֿיל מאָל צו אים צוגעשטאַנען:

– פֿאָר מיט מיר אין װאַלד אַ מאָל. איך האָב אַזאַ פֿאַרמעגן, איך װער אַלט, פֿאַר װעמען זאַמל איך דאָס אַלץ, – העלף מיר צו אַ ביסל...

סאַשע פֿלעגט קװעטשן מיט די פּלייצעס און גאָרנישט ענטפֿערן.

אײן מאָל אָבער האָט ער אױף דעם טאַטנס בקשה יאָ עפּעס געענטפֿערט.

ער האָט דעם טאַטן אַ רגע אָנגעקוקט און װי צו זיך אַלײן געזאָגט:

– אפֿשר... מיר׳ן פֿאָרן.

פֿאַר דעם אַלטן איז דאָס געװען אַ פֿרײד. ער האָט װעגן זײַן זון געהאַט אַ באַזונדערע מײנונג. ער האָט געטראַכט, אַז סוף־כּל־סוף װעט ער װערן אַ מענטש, אַז אין אַ שײנעם טאָג װעט ער דעם גראָען קאַפּעליוש אַװעקװאַרפֿן און אױסלאַנד מיט די אױסלענדישע משוגעתן װעלן זיך אױסװעפּן.

סאַשע וועט נאָך װערן אַ מענטש.

עס האָט זיך נאָך אַ ביסל צײַט פֿאַרצױגן.

סאַשע האָט זיך נישט געאײַלט. די װײַסע קאַנאַפּקעלעך האָבן אים, װי צוגעשמידט צו זיך און דערצו האָט זיך אים עפּעס אױסגעדוכט:

ער איז געװען אין לאָסאָסנע, אױף דאַטשע, האָט ער דאָרט באַמערקט אײנע... גאָר אַ פּראַכטפֿולע פֿיגור, אַ שװײַגעדיקע. אַ ביסל אין זײַן געשמאַק.

איז ער שױן עטלעכע מאָל געװען אין לאָסאָסנע, נאָר ער האָט אַ מאַך געטאָן מיט דער האַנט אױף דעם.

אין אײן קורצער פֿראַזע האָט ער אײַנגעשלאָסן זײַן מאָמענטאַלע אַנטציקונג און האָט געמאַכט אַ סוף מיט דעם:

„צו פֿיל געבילדעט.“

ער האָט זיך דער ערשטער דערמאָנט, װאָס ער האָט צוגעזאָגט דעם טאַטן און אים דערמאָנט:

– װען לאָזן מיר זיך אין דײַנע װעלדער?

– כאָטש מאָרגן! – דער אַלטער האָט אױף קײן רגע נישט געװאַרט, טאָמער קריגט סאַשע חרטה.

פֿאָרנדיק מיט אים אױף מאָרגן דורך די לאָנקעס אין װאַלד אַרײַן, האָבן זײ בײדע גערײכערט ציגאַרן און בײדע האָבן געשװיגן.

One fine day, Sasha put aside his cards. Why?

He felt that it was becoming the center of his life, and that was the thing he feared more than anything. As far as he was concerned, being a slave to his passions meant being in hell, and he prefered to stay in this world . . .

He was lazy and slow to work, and he had received an education that had allowed him to avoid confronting life’s hardships.

He was no fool. He laughed about Grodno, that backwater, provincial city, and the whole world . . .

And that was the end of the card playing . . .

He even stopped frequenting the club.

It was summer by then. Every evening he would take a boat and travel far downstream, smoking a cigar.

Young couples would recognize his boat a mile off in the darkness.

“It’s Sasha . . ..”

“ . . . the flame of his cigar!”

He had still not thrown away his gray hat.

A strange affectation. Perhaps the hat reminded him of his student years abroad? Perhaps. Everyone has a curiously stubborn attachment to little things.

After the cards he spent several weeks lost in books, eating and sleeping. He slept by night and he slept during the day. Perhaps he himself did not realise how zealously his sleep was safeguarded. The servants had been warned not to bang the doors, not to make any noise . . .

Even his father would speak with clients in the furthest room so as not to disturb his son.

His son, however, did nothing, and it was clear for all to see.

Decent people look out for one another.

Old Lurie urged upon him many times:

“Come with me to the forest sometime; I have such a large estate and I’m getting old—who am I amassing it all for? Help me a little.”

Sasha would shrug and say nothing.

One time though, he did answer his father’s request:

“Perhaps . . . we’ll go.”

For his father this was a joy. He believed in his son, believed that eventually he would make a man of himself, that one day he would throw away his gray hat and put all that foreign nonsense behind him.

Sasha would become a man.

It would just take a little time, and Sasha was in no particular hurry. The white sofa seemed to fit him like a glove and lying there he could imagine he was in a dacha in Lososno. He would notice someone there, a splendid figure, silent, a little to his taste.

He visited Lososno a few times but eventually dismissed the affair with a wave of the hand. With one short phrase he put an end to his momentary enchantment:

“Too educated.”

He was the first to bring up what he’d promised his father and asked:

“So, when are we going to visit your forests?”

“We might as well go tomorrow,” his father said, not wanting to waste any time in case Sasha changed his mind.

Riding together the next morning through the pastures and into the woods, they smoked cigars in silence.

המשך קומט...

To be continued . . .

MLA STYLE
Segalovitsh, Zusman. “Tsilke the Wild: part 5.” In geveb, February 2021: Trans. Daniel Kennedy. https://ingeveb.org/texts-and-translations/tsilke-the-wild-part-5.
CHICAGO STYLE
Segalovitsh, Zusman. “Tsilke the Wild: part 5.” Translated by Daniel Kennedy. In geveb (February 2021): Accessed Mar 06, 2021.

ABOUT THE AUTHOR

Zusman Segalovitsh

ABOUT THE TRANSLATOR

Daniel Kennedy

Daniel Kennedy is a translator based in France.