Texts & Translation

די ווילדע צילקע: טייל 3

Tsilke the Wild: part 3

Zusman Segalovitsh

Translation by Daniel Kennedy

INTRODUCTION

Chap­ter Two: Win­ter in the For­est (part 1 of 2)

Down­load a pdf of this of this text and its trans­la­tion here

פֿון דעמאָלט אָן איז שױן צילקע געבליבן אין װאַלד. דער אַלטער איסר האָט צוגענומען פֿאַר איר אַ לערער און שטאַרק אַכטונג געגעבן, אַז זי זאָל צו פֿיל נישט אַרומלױפֿן מיט די קינדער פֿון שאָסײ־װעכטער.

און דער שאָסײ־װעכטער, איװאַן, מיט אַ גרױסער בלאָנדער באָרד, פֿלעגט אָפֿט צוקומען צום גרױסן הױז, װאָס איז געשטאַנען בײַם שמאָלן טײַכל אין װאַלד. ער פֿלעגט רעדן מיט דער אַלטער ניכען און מיט איסרן בעת צילקע איז צוריקגעקומען פֿון גראָדנע, און קײנער האָט נישט פֿאַרשטאַנען פֿאַר װאָס זי איז פֿון דאָרטן אַנטלאָפֿן, האָט ער, איװאַן, אױך אַרױסגעזאָגט זײַן מײנונג:

— דער װאַלד האָט זי גערופֿן. אַזאַ װעװריק, װי אײַער טאָכטער, װעט זיך אין שטאָט נישט אױפֿהאַלטן. זי האָט געבענקט, זי װאָלט דאָרט פֿון בענקשאַפֿט געשטאָרבן... יאָ, יאָ... די סאָסנעס און דאָס טײַכל איז בײַ איר אין דער נשמה אַרײַן.

דערבײַ איז צילקע פֿאַרבײַגעגאַנגען, האָט ער בײַ איר אַ פֿרעג געטאָן?

— צילקע, דו װילסט אין שטאָט? דאָרט איז אַזױ ליכטיק, רוישיק...

צילקע איז בלײך געװאָרן און אַנטלאָפֿן אַן אױפֿגערעגטע אונטער די בײמער ערגעץ.

און דער אַלטער איסר האָט זיך געבײזערט אױף איװאַנען, פֿאַר װאָס ער האָט די שטאָט דערמאָנט.

צילקע איז געװאַקסן, װי אַ יונגע סאָסנע. זי האָט געלערנט און כּמעט אַלץ פֿאַרגעסן, װאָס זי האָט געלערנט...

דאָך פֿון די אַלע ביכלעך־מעשׂיות און פֿון אַלץ, װאָס דער לערע פֿלעגט איר דערצײלן, איז עפּעס געבליבן אין איר נשמה און נישט אײן מאָל פֿלעגט טרעפֿן, אַז בלאָנדזשענדיק אין װאַלד פֿלעגט זי בלײַבן שטײן, אױפֿעפֿענען אַ פּאָר אױגן און זיך פֿאַרטראַכטן...

פֿון דער גרױסער װעלט.

פֿון אַלע מענטשן.

פֿון טױט...

און קײנער פֿלעגט קײן ענטפֿער אױף די געדאַנקען נישט געבן. דער װאַלד איז געשטאַנען אַנטקעגן די אױגן מיט טױזנטער שװײַגנדיקע בײמער און בלינד געקוקט אױף דעם באָרװעסן מײדעלע, אױף צילקען, בײַ װעמען די אַקסלען זענען רונדער געװאָרן איבערן זומער.

פֿלעגט צילקען אין אַזאַ רגע דערעסן איר אײגן שװײַגן און דעם װאַלדס שװײַגן. עפֿנט זי אױף איר מױל און נעמט שרײַען, זינגען אין װאַלד. זי הערט דעם עכאָ פֿון איר קול, װיל זי נישט, אַז עפּעס זאָל זי איבערשרײַען. שרײַט זי נאָך העכער און פֿלינקער. גײט עס אַװעק אַ לאַנג, אַ פֿרײלעך שפּיל אין װאַלד.

אַ מײדל, װאָס װאַקסט דאָ אײנזאַם צװישן די בײמער, שפּילט זיך מיטן װידערקול.

און דאָס װידערקול, װאָס לעבט דאָ אײנזאַם אױף די שפּיצן פֿון די בײמער און צװישן די לײדיקע שאָטנס אונטער די בײמער, דאָס װידערקול שפּילט זיך מיט צילקען, אין דעם דאָזיקן שפּיל רײַסט זיך אױך אַרײַן אַ קװיטש פֿון אַ צעשראָקענעם װעװריק, פֿון אַן אומבאַקאַנטן פֿױגל...

װאַלד לעבט און שװײַגט. צילקע לעבט און זינגט און אַ מאָל װערט זי אומעטיק, װי אַלץ, װאָס לעבט אונטער דער זון.

װערט דאָך אַ מאָל דער הימל אַזױ גראָ פֿאַרטרױערט. זיצט דאָך אױפֿן שאָסײ, אױף די טעלעגראַף־דראָטן אַ קראָ און טרױערט, און די אַלע בײמער פֿון װאַלד ציִען זיך אָפֿט אױס לענגער, װי זײ זענען און טרױערן, טרױערן.

פֿאַר װאָס זאָל זיך נישט פֿאַרטרױערן אַזאַ צילקע, װעלכע האָט קײן מאָל נישט געזען איר יונג־פֿאַרשטאָרבענע מאַמע און בײַ װעלכער דער טאַטע איז אַזאַ שװײַגנדיקער.

אין אַזעלכע טעג לױפֿט זי קיין מסטיבאָװע, אָדער אין דעם פֿאָלװאַרק פּרודנע, טומלט זיך אַ ביסל צװישן די מענטשן און קומט צוריק מיט נײַע געזאַנגען, װעלכע װעבן דאָ זיך אױס אין די גרינע שאָטנס.

אין די שװײַגנדיקע נעכט.

פֿרילינג און זומער פֿלעגט זײער גיך אַריבערלױפֿן, נאָר שפּעטער אין הערבסט, װען די טיר פֿלעגט מען צומאַכן און אין גרױסן שטומען װאַלד בלײַבן בלױז די דרײַ מענטשן: איסר, ניכע און צילקע...

און אַרום כאַפּט זיך אַרײַן אַ װינט. װי אַ בײזער װאָלף צעיאָמערט ער זיך און שרעקט. אַלע דרײַ פֿלעגן מיט אַ מאָל שװײַגנדיקער װערן. די צװײ אַלטע האָבן אַװדאי אין אַזעלכע רגעס געטראַכט פֿון זײער פֿאַרגאַנגענהײט, פֿון אומעטיקע און געמיטלעכע טעג. אָבער די קלײנע צילקע — פֿון װאָס האָט זי געטראַכט? װאָס האָט זי גענומען פֿון דעם הערבסטװינטל? דערמאָנען זיך, האָט זי נישט געהאַט װאָס און טראַכטן פֿון דער צוקונפֿט, גלױבן אין עפּעס, װאַרטן אױף װעמען...

אפֿשר אױף דעם נײַעם זומער, מען זאָל װידער קאָנען אַרומלױפֿן באָרװעס און האַלב נאַקעט, שפּרינגען אין פֿלאַכן טײַכל און שפּריצן מיט די פֿיס די זילבערנע קאַלטקײט, װאָס טראָגט זיך צװישן די שאָטנס פֿון די סאָסנעס.

— מומע, פֿאַר װאָס איז נישט אײביק זומער? װוּ זענען אַהינגעקומען די אַלע זינגערס פֿון װאַלד? פֿאַר װאָס איז דאָס טײַכל אַזױ עלנט געװאָרן?

אָט אַזעלכע פֿראַגן פֿלעגט פֿון איר הערן די מומע ניכע אין די הערבסטטעג.

און אַז אין דעם װאַרעמען װאַלדהױז פֿלעגט זיך אָנקלײַבן צו פֿיל אומעט און לאַנגװײַליקײט, דאַן פֿאָרט איסר אַװעק אין שטאָט אַרײַן „מאַכן חשבונות“ מיט די לוריעס און די מומע ניכע פֿלעגט צירעװען זאָקן.

שפּעטער איז אױך צוגעקומען דער לערער.

ער האָט געהאַט לאַנגע האָר און האָט נאָר גערעדט פֿון פּעטערבורג, פֿון אוניװערסיטעט. צילקע האָט אים נישט פֿאַרשטאַנען. נאָר יענער האָט נישט געהאַט פֿאַר װעמען צו רעדן, פֿלעגט ער פֿאַר איר אַלץ אױסדערצײלן.

— װען איך װעל זײַן אַ סטודענט, — האָט ער אַ מאָל צו איר געזאָגט.

— װעט װאָס זײַן?

— װעל איך דיך צונעמען אין פּעטערבורג און איך װעל דיך מאַכן פֿאַר אַ מענטש.

— און װאָס בין איך איצט? — האָט צילקע געפֿרעגט.

— אַ קאָזקע! — האָט דער לערער געענטפֿערט.

צילקען איז פֿון דעם ענטפֿער געװאָרן פֿרײלעך און זי האָט גענומען מעקען, װי אַ קאָזע און שפּרינגען און לאַכן.

די מומע האָט זיך אָפּגעריסן פֿון איר אָרט מיט דער זאָק אין האַנט און גענומען שטראָפֿן צילקען:

— צילקע, דו שעמסט זיך נישט פֿאַרן לערער?

און צילקע האָט פֿײַנט געהאַט שטראָפֿרײד, איר פֿלעגט זיך אױסדוכטן אין אַזעלכע מינוטן, אַז זי האָט שטאַרק געזינדיקט, פֿלעגט זי זיך פֿאַררוקן אין אַ װינקל און שװײַגן. די פּאָר העלע אײגעלעך פֿלעגן אַרומשװעבן איבערן גרױסן װאַרעמען חדר. אָנגעשראָקענע און בײזע, װי בײַ אַ געפֿאַנגענער חיה.

און אַז אַלץ פֿלעגט איר דערעסן, פֿלעגט זי זיך אַרױסגנבֿענען פֿון שטוב, אײַנװיקלען זיך אין ניכעס פֿאַטשײלע און אַװעק צום שאָסײ־װעכטער. דאָרט זענען דרײַ קינדער: צװײ שקצימלעך און אײן שיקסעלע. אַלע דרײַ מיט װײַסע האָר אױף די קעפּלעך. אױף די װענט זענען געהאַנגען איקאָנעס און הײליקע בילדער און אין שטוב האָט שטענדיק זיך געשפּירט אַ ריח פֿון קרױט און נאָך עפּעס זױערקײטן.

מיט די דאָזיקע דרײַ קינדער פֿלעגט זיך צילקע שפּילן שעהען. בײַ דעם װעכטער אין שטוב האָט מען זי זײער ליב געהאַט.

די װעכטערקע פֿלעגט אָפּקאָכן אַ גרױסן טאָפּ קאַרטאָפֿל און די קינדער מיט צילקען פֿלעגן זיך אַרומזעצן מיט גרױסע הילצערנע לעפֿל און עסן מיט אַ געזונטן אַפּעטיט.

מיט אַ מאָל עפֿנט זיך די טיר און איסר רוקט אַרײַן זײַן קאָפּ.

צילקע בלײַבט זיצן מיט דערשראָקענע אױגן, דער לעפֿל מיט די קאַרטאָפֿל בלײַבט בײַ איר אין האַנט, װי פֿאַרגליװערט.

דער טאַטע נעמט זי שװײַגנדיק פֿאַר דער האַנט און פֿירט אַװעק אַהיים. קײן אײן װאָרט רעדט ער נישט, נאָר צילקע פֿילט זײַן כּעס און װידער זיצט זי אין אַ װינקל און הערט זיך אײַן, װי דער װינט רױשט. אירע אײגעלעך בליצן, װי צװײ בײזע פֿײַערלעך.

דער טאַטע שװײַגט.

די מומע ניכע שװײַגט און צירעװעט אַ זאָק. אירע ליפּן מורמלען עפּעס. זי רעדט צו גאָט, מיט גאָט.

און דער לערער זיצט און גריבלט זיך אין ביכער, ער האָט מיט זיך מער געלערנט, װי מיט צילקען.

דערנאָך קומט דאָס ערשטע פֿרעסטל, דער ערשטער שנײ פֿאַלט אַרױס. אין װאַלד דערהערט זיך אַ שאָס: די אַרומיקע פּריצים גײען אױף יאַגד.

אַ מאָל פֿלעגן אַזעלכע יעגערס פֿאַרבלאָנדזשען צו זײ אין שטוב זיך אָנװאַרעמען און אױסטרינקען אַ גלעזל טײ.

דאָס זענען געװען הױכע געזונטע מענער מיט פּעלצלעך, מיט הינט און מיט ביקסן.

אַ סך מאָל פֿלעגן זײ קומען מיט אַ פֿאַרבלוטיקטן טױטן האָז אַריבערגעװאָרפֿן איבער דער פּלײצע. אירע נאָזלעכער פֿלעגן נעמען ציטערן, פּונקט װי זי װאָלט עפּעס אַ פֿרײַנדשאַפֿט, אַ קרובֿהשאַפֿט דערפֿילט אין די יעגערס.

און מיט די קינדער פֿון שאָסײ־װעכטער פֿלעגט זי דערנאָך דאָס געשעעניש אַרומרעדן.

— דער האָז איז געװען אַזאַ פֿרישער, מיט אַזאַ רױט בלוט און די הינט האָבן אים כּסדר באַשמעקט, אַ שאָד דעם האָז.

פֿלעגט זי אַרױסקוקן לאַנג פֿון פֿענצטער און טראַכטן צי דער האָז האָט נישט געהאַט אַ שװעסטערל, צי אַ ברודערל, װעלכע בענקען איצט נאָך אים.

און זי אַלײן האָט געבענקט און שטײַף צונױפֿגעדריקט אירע יונגע פֿױסטעלעך.

דערנאָך פֿלעגן זיך אָנהײבן די װײַסע װינטערטעג און יעדן טאָג פֿלעגן די בײמער אַנדערע משונהדיקע געשטאַלטן פֿון פֿראָסטשטױב באַקומען. מאָדנע װײַסע געשטאַלטן.

Tsilke stayed in the forest from then on. Her father hired a private tutor and kept a close eye on her, making sure she didn’t spend too much time running around with the road watchman’s children.

The road watchman, Ivan, with his large blond beard, regularly visited that large cabin next to the narrow steam in the woods, to talk with old Nikhe and Iser. When Tsilke had come back from Grodno, and everyone was trying to understand why she’d run away, Ivan shared his interpretation:

“It’s the forest that called her; a little squirrel the likes of your daughter could never last in the big city. She was stricken with homesickness and it would have killed her in the end. Yes, indeed; the trees and the stream have gotten deep into her soul.”

At that moment Tsilke passed by, and he asked her:

“Tsilke, do you want to come with me to the city? To see all the bright lights and the bustle . . .”

Tsilke turned pale and, agitated, she ran off into the trees.

Her father reprimanded Ivan for having mentioned the city.

Tsilke grew like a young sapling. She was studious, but forgot her lessons almost as soon as she learned them.

Nevertheless, something of the tutor’s stories stayed with her; and often, wandering in the woods, she would come to a standstill, open her eyes wide, and think . . .

About the large forest.

About all people.

About death . . .

But her thoughts never found a response. The forest stood before her: a thousand mute trees gazing blindly down at Tsilke, the barefoot girl, whose shoulders had grown more shapely over the summer.

In such moments Tsilke would grow tired of her own silence, and that of the forest. She would open her mouth and begin to shout, to sing into the trees. She heard the echo of her own voice and, not wanting to be overshadowed, cried ever louder and faster. The beginning of a long, amusing forest game.

A girl, who’d grown up alone among the trees, playing with her own echo; and the echo, which lived alone on the treetops and in the empty shadows under the canopy, playing along. The game was encroached upon by the squeaking of a startled squirrel and the cries of an unfamiliar bird.

The forest lived and remained silent. Tsilke lived and sang, and—like everything that lives under the sun—sometimes she experienced sadness.

After all, the sky sometimes became gray and gloomy. A lone crow would sit and brood on a telegraph pole by the roadside, and all the trees in the forest seemed to stretch out, longer than they really were, and mourn and mourn.

So why shouldn’t the young Tsilke mourn too? She whose mother had died too young for her to remember, and whose father was so silent.

On days like these Tsilke ran to Mistebove, or to the farm in Prudne, to spend time in the company of others. She would return with a head full of new songs, songs which would crystallize there amid the green shadows.

During those wordless nights.

Spring and summer passed so quickly, but then came autumn when the doors would be closed and only three people would remain in the great silent forest: Iser, Nikhe and Tsilke . . .

All around, a bitter wind blew, howling, frightening, like an angry wolf. Everyone would fall silent. The adults would naturally think back to the past, to bittersweet memories. But little Tsilke, what had she to dwell on? What did the autumn breeze have to offer her? She had nothing to reminisce about. And what did she have to look forward to? Did she have something to believe in, someone to wait for?

Perhaps she should look forward to the coming summer when she would once again be able to run around barefoot and half naked, to jump into the shallow stream and kick her feet, spraying the silvery chill into the shadows of the pines.

“Aunt Nikhe, why is it not always summer? Where have all the songbirds gone? Why has the stream become so sad?”

She would bombard her aunt with questions such as these during the autumn days.

And when too much sadness and boredom had accumulated inside the warm cabin, Iser would head to the city to settle some business with the Luries while Aunt Nikhe stayed behind to darn socks.

Later on they were joined by the tutor.

Her tutor was a boy with long hair, who spoke only of Petersburg and the prospect of going to university. Tsilke did not understand him. But he had no one to confide in, and so he would pour his heart out to her.

“When I become a student . . .” he said to her once.

“What then?”

“I’ll take you with me to Petersburg and make somebody out of you.”

“And am I not already somebody?” Tsilke asked.

“No, you’re a wild little goat!” The tutor said.

Tsilke was delighted with this answer and began to laugh and bleat and jump about like a goat.

Nikhe stood up, sock in hand, and scolded her:

“Tsilke, have you no shame carrying on like that in front of the tutor?”

Tsilke hated to be scolded; in such moments she felt as though she had sinned terribly, and so, without a word, she would hide away in a corner. She would glance around the large warm room with the frightened, angry eyes of a captured animal.

When she’d had enough of it all she would sneak out, wrapped in Nikhe’s shawl, and head to the home of Ivan, the road watchman, where there were three little Gentile children, two boys and a girl, with three heads of white hair. The walls of Ivan’s house were adorned with icons and holy pictures, and there was always a smell of cabbage and other sour odors.

Tsilke would play with those three children for hours. Everyone was fond of Tsilke at the road watchman’s house.

The watchman’s wife cooked a large pot of potatoes, and Tsilke sat alongside the children at the table clutching large wooden spoons, eating with healthy appetites.

Suddenly the door opened, and her father poked his head inside.

With fear in her eyes Tsilke paused, the spoonful of potato in her hand hanging motionless in the air, as though frozen in place.

Her father wordlessly took her by the hand and led her home. He did not speak but Tsilke sensed his anger. Once again she found herself sitting in the corner, listening to the howling wind, her eyes smouldering like a pair of angry fires.

Her father remained silent.

Aunt Nikhe sat quietly darning a sock. Her lips mumbling something, she was speaking to God, with God.

The tutor sat deeply engrossed in his books; he taught himself more than he taught Tsilke.

Later the first frost came, and the first snows began to fall. A gunshot rang out around the forest: the noblemen were on a hunt.

Sometimes huntsmen would show up at the house where they would warm themselves over a glass of tea.

They were tall, strong men and they came with dogs and guns and animal pelts.

Often, they would arrive with a bloodied, dead hare slung over their shoulders. Tsilke’s nostrils would twitch, as though she felt a sort of kinship, a camaraderie with the hunters.

Later she would discuss it with the road watchman’s children.

“The hare was so fresh, such bright red blood, and the dogs couldn’t stop sniffing at it. The poor hare.”

Tsilke stared out the window for a long time, and wondered if the hare had had a sister, or a brother who missed it.

She herself felt the loss, and clenched her young fists.

Afterward, the white winter arrived, and each day the trees took on new strange shapes on account of the powdery frost that covered them. Outlandish white forms.


איבער נאַכט פֿלעגט צילקע דעם װאַלד נישט דערקענען. די בײמער האָבן זיך אַלע אין װײַסן אָנגעפּעלצט, װי אַ װײַסע מחנה װאַנדערער: װוּ קלײַבן זײ זיך אַװעקצוגײן? דאָ איז די װעלט פֿאַרפֿרױרן און װײַס, אָבער װײַט־װײַט ביז פּרודנע, ביז מסטיבאָװע, ביז גראָדנע — אומעטום איז דאָך די װעלט איצט פֿאַרפֿרױרן און װײַס.

שטײט זי אַזױ און טראַכט. פּלוצלונג פֿאַלט פֿון אַ בױם אַראָפּ אַ הױפֿן װײַסקײט און צילקע כאַפּט זיך אױף פֿון אירע חלומות.

און זי נעמט לױפֿן צום שאָסײ־װעכטערס הײַזל.

דאָרט איז אינעװײניק װאַרעם, זי פּעלצט אױף גיך אָן די װײַסהאָריקע יאַטלעך און שלעפּט זײ אַרױס אין װאַלד אַרײַן.

קריכן זײ אַרום אױף די אַלטע סכך־נאָדלען און אױף די װײַסע אינדזעלעך שנײ.

װײניק װערטער האָבן זײ — די װאַלדקינדער, שפּילן זײ זיך מער מיט די הענטלעך, מיט די פֿיסלעך, נעמען זיך אױף צו פֿלײַסן שלאָגן, װי יונגע װעלפֿעלעך.

מיט אַ מאָל לױפֿן אָן עטלעכע גרױסע יאַגדהינט. זײ לױפֿן גלײַך אױף די קינדער. די צעשראָקענע נעמען אַנטלױפֿן און יאָמערן.

אָבער די הינט זענען גאָרנישט אױסן, זײ באַשמעקן די קינדער און לױפֿן, פֿאַרשװינדן װײַטער. נאָר פֿון שאָסײ־װעכטערס הױז איז מען שױן אַרױסגעלאָפֿן. דער װעכטער איװאַן, זײַן װײַב מיט נאָך פֿרעמדע פּױערים. זײ לױפֿן צו צו די קינדער, באַרויִקן זײ און אױף צילקען פֿאַלן זײ אָן. װאָס זי, אַזאַ גרױסע און צעלאָזענע, האָט אַרױסגעשלעפּט די קינדער אין אַזאַ קעלט.

זײ זידלען צילקען און בײזערן זיך אױף איר.

טראָגט זי זיך שױן אָפּ פֿון דאַנעט.

אַלײן, אַ פֿאַרלאָזענע, אײַנגעװיקלט אין דער מומעס נײַעם שאַל. עס װילט זיך איר צוריק אין שטוב נישט אַרײַן, עס װילט זיך נישט צום לערער, צו ניכען מיט די זאָקן.

קריכט זי אַזױ אַרום אין װאַלד, מאַכט שנײעלעך און שרײַט פֿון צײַט צו צײַט.

אַ פֿאַרפֿרױרן עכאָ ענטפֿערט אָפּ. „נישט אַזױ, װי זומער“ — טראַכט צילקע. און פֿאַר כּעס רײַסט זי אָפּ אַ צװײַגל פֿון אַ בױם. װען די בײמער װאָלטן זיך לאָזן, װאָלט זי זײ גוט אָנגעשלאָגן: פֿאַר װאָס שװײַגן זײ אַלע?

זי בלאָנדזשעט אַזױ לאַנג, װײַט.

פּלוצלונג פֿאָרט אָן אַ פֿור און זי דערזעט דעם טאַטן:

„שױן געקומען פֿון גראָדנע“. דער טאַטע דערזעט זי און פֿרעגט:

— װאָס בלאָנדזשעסטו דאָ? — און נעמט זי אַרױף צו זיך.

— גאָרנישט, — ענטפֿערט צילקע.

— װאָס גאָרנישט? — בײזערט זיך איסר.

מיט אַ מאָל באַטראַכט ער זיך, אַז דאָס „קינד“ לעבט דאָ אַזױ אײנזאַם.

— װאָלטסט אפֿשר איצטער װעלן פֿאָרן קײן גראָדנע! דאָרט איז פֿרײלעך, דאָרט זענען דאָ אַ סך מענטשן.

צילקע שאָקלט מיטן קאָפּ: „נײן“.

דערהערט זי „שטאָט“ — דערשרעקט זי זיך און זי באַקומט אַזאַ רחמנות אױף דער מומע ניכען און אױף דעם גאַנצן װאַלד.

װי װעט דאָ אַלץ אָן איר זײַן? זי װעט אַװעקפֿאָרן און עפּעס אַ גרױס שטיק עלנט װעט דאָ בלײַבן אַרום יעדן בױם, אַרום יעדן בױם װעט שװעבן דער װינט און װײנען.

אַזױ טראַכט זי, צילקע, ביז די פֿור קומט צו פֿאָרן און בלײַבט שטײן בײַם שװעל.

די טיר עפֿנט זיך. די מומע ניכע רוקט אַרױס דעם קאָפּ און אַ שטראָם װאַרעמע פּאַרע כאַפּט זיך אַרױס.

די טיר פֿאַרמאַכט זיך.

אַ שװײַגנדיק מאָנאָטאָן לעבן גײט אינעװײניק.

פֿון קױמען ציט אַ רױך און בלױט זיך צװישן די גרין־װײַסע צװײַגן פֿון די סאָסנעס. די איבעריקע צװײ הײַזער שטײען אין װאַלד פֿאַרלאָזן און פֿאַרפֿרױרן.

דער װינטער לעבט זיך אײַן אין װאַלד, באַרויִקט זיך. דער פֿראָסט פֿילט זיך זיכער, װי ער װאָלט דאָ אױף אײביק אַראָפּגעקומען.

אפֿשר דאָרט, הינטער די װעלדער, אױף די פֿרײַע פֿעלדער, אָטעמט נאָך דער װינט און הײבט אױף דינע שנײשאַלן און זײמט מיט זײ אַרום די גראָבנס, די נישט־צעאַקערטע בײטן. לאָזט ער נישט, דער װינט, אײַנליגן דעם אומשולדיקן שנײ און שפּילט זיך מיט אים בעת דאָ אין װאַלד שלאָפֿט אַלץ מיטן אמתן װינטערשלאָף.

אַלץ שלאָפֿט מיט אַזאַ װײַסער רויִקײט. די אָנגעזײפֿטע שפּיצן פֿון די סאָסנעס, די קופּערנע שמאָלע בײַכער פֿון די בײמער שװײַגן װי אָנגעלאָדענע האַרמאַטן.

עטלעכע קאָלירטע װינטער־פֿײגעלעך יאָגן זיך נאָך און זײ זינגען זיך צו יעדן פֿלי זײערן. אױך אין פֿראָסט ליבט מען זיך אױף גאָטס װעלט.

נאָר אָט שפּרינגט אַרױס פֿון ערגעץ אַ צעשראָקענער האָז, שטעלט ער אָן די לאַנגע אױערן, האָרכט די קלאַנגען און נישט־קלאַנגען פֿון װאַלד הײבט אױף אײן באַשנײט פֿיסל און באַלעקט זיך מיט דעם פֿאַרגליװערטן שנײפֿראָסט פֿון װאַלד...

װער װעט אים דאָ באַלײדיקן אין אַזאַ שטילער װעלט פֿון שנײ און גרינעם סכך?

כאָטש װײַט־װײַט הערט זיך אַ פֿאַרלױרענער עכאָ פֿון אַ שאָס.

דער האָז פֿאַרשװינדט.

דער װאַלד פּלאָנטערט פֿאַרכּישופֿט אױס די צװײַגן, אַנדער ציִען זיך גלײַך צום הימל, װי זילבערנע פֿאַקלען. די אַנדערע זעען אױס, װי צעבראָכענע קאַנדעלאַברעס און נאָך אַ ביסל װײַטער... גיב אַ קוק! צונױפֿגעקורטשעטע הענט פֿון גיבורים, — דער פֿראָסט האָט זײ באַזיגט.

נאָר אונטער די אַלע בילדער, אונטערן פֿראָסט און גליװער רוט און קוקט אַרױס גאָטס אױג — די גרינקײט און זאָגט אָן דעם גלױביקן מענטשן, אַז עס װעט װידער זײַן פֿרילינג, אַז דער פֿרילינג, װאָס װעט קומען װעט זײַן דער שענסטער און דער בעסטער. אַלע מענטשן װעלן זיך פֿאַרליבן אין אַזאַ פֿרילינג. די סכך־נאָדלען װינקען און שמײכלען...

עס װעט זײַן פֿרילינג, עס װעט זײַן.

אַפֿילו אין דער פֿאַרפֿרױרענער לופֿט שװעבט פּלוצלונג אַ שטראָם, אַ ריח, װאָס דערמאָנט זומער און שמעקנדיקן פֿאַרנאַכט.

איצטער שװײַגט נאָך דערװײַל דער װאַלד. פֿון ערגעץ איז אַ הײַפֿל שנײ אַראָפּגעפֿאַלן און אַזאַ שאָרך האָט אױך אַן עכאָ אין װאַלד.

דרײַ פֿאַרשנײטע הײַזער שטײען דאָ און אַ ביסל װײַטער — אַ שטאַל. פֿון אײן הױז גײט אַ רױך און אונטער אים זענען אָנגעפֿלױגן אַ גאַנצע מחנה קראָען. זײער שװאַרצקײט גלאַנצט אין דער אַרומיקער װײַסקײט. זײ שרײַען נישט, זײ זוכן עפּעס צו עסן.

לאַנג געדױערט און קײן טיר עפֿנט זיך נישט. שפּעטער, נאָך אַ האַלבן טאָג, װען שטיקער קאַלטע זון נעמען אַרום מיט פֿאַרגליװערטע אָרעמס אַ גאַנצע רײ בײמער, שפּעטער עפֿנט זיך פּלוצלונג אַ טיר און עס גײט אַרױס פֿון דאָרטן אַן אָנגעפּעלצטע פֿרױ אין שטיװל, מיט אַ טוך אַרומגעװיקלט דעם קאָפּ.

דאָס איז צילקע.

שפּרײַזט קײן מסטיבאָװע...

און אין מסטיבאָװע פֿליקט מען אַ גאַנצן װינטער פֿעדערן. צילקע האָט דאָרט עטלעכע באַקאַנטע הײַזער, װוּ זי קומט אַרײַן.

און אומעטום זינגט מען און מען פֿליקט פֿעדערן. גלײַך נאָך סוכּות הײבט זיך דאָס אָן, ביז פּסח.

אַלע װײַבער, אַלע קינדער זענען טאָג און נאַכט אײַנגעפֿעדערט. צילקען דאַכט זיך, אַז זײ מאַכן דאָס דעם גאַנצן שנײ מיט זײערע פֿעדערן, דעם שנײ, װאָס פֿאַרדעקט זײער גאַנצן װאַלד מיטן טײַכל, מיטן שאָסײ.

מען פּרעגלט גענדז אין מסטיבאָװע און מען עסט גריבענעס. אױפֿן גאַס שטײט לאַנג דער פֿראָסט און אין די הײַזער איז אַזױ װאַרעם, װײַל קײן האָלץ פֿעלט נישט אין דער באַװאַלדיקטער געגנט.

פֿעדערט מען... מײדלעך און װײַבער, מען גײט אַרױס אַזױ אין גאַס אײַנקױפֿן, מען גײט צו גאַסט אײַנגעפֿעדערטע.

אין דער לופֿטן טראָגן זיך אין אײנעם מיטן שנײ װײַסע אומשולדיקע פּוכעלעך, װײַסער און לײַכטער, װי דער שנײ אַלײן.

פֿון די הײַזלעך שלאָגט אַרױס אַ װאַרעמע פּאַרע און די קוימענס שיקן בלאָע זיגזאַגן צום הימל.

רויִק און װאַרעם גײט דאָס לעבן אין מסטיבאָװע.

צילקע קומט אַהין. זי אַנטלױפֿט פֿון זײער עלנטן װאַלד. גאַנצע טעג איז זי אַלײן מיט דער מומע ניכע. יענע בײזערט זיך, װי אַן אַלטע קראָ. דערנאָך נעמען זײ בײדע שװײַגן. טעג, לאַנגע טעג נאָך אַנאַנד שװײַגן זײ, רעדן קײן װאָרט נישט אױס.

די יונגע צילקע איז אין כּעס אױף דער אַלטער ניכע, װײַל זי איז אַלט און בײז.

די אַלטע ניכע איז אין כּעס אױף דער יונגער צילקע, װײַל יענע איז יונג און װילד.

און פֿון דעם שװײַגן קומט אַרױס דאָס, װאָס צילקע ציט אַרױף אױף זיך די גרױסע שטיװל, פּעלצט זיך אײַן און װיקלט זיך אַרום מיט אַ טוך.

זי אַנטלױפֿט קײן מסטיבאָװע.

אַ גאַנצן טאָג זיצט זי דאָרטן בײַ באַראַשן דעם סטאַראָסטע, װעלכער גיט אַלעמען אַרױס פּעסער.

דער באַראַש האָט אַ יונגן זון, פֿרױקע, טראָגט ער גלאַנציקע שטיװעלעך און שטענדיק זינגט ער און שטענדיק שפּאַסט ער.

דאָרטן זיצט צילקע גאַנצענע טעג מיט פֿרױקעס שװעסטער, זי פֿליקט אױך פֿעדערן און זינגט דערבײַ מאָדנע לידלעך:

װאָס זאָגט זי װעלט?
װאָס זאָגט זי װעלט?
אַז פֿרױען ליבן געלט...

זי זינגט און פֿאַרשטײט ניט, װאָס זי זינגט, נאָר דאָ מיט די מענטשן איז אַזױ גוט אַזױ װאַרעם...

מען באַקט אָפּ קאַרטאָפֿל און מען דערקװיקט זיך מיט זײ.

די מאַנסבילן גײען אַװעק אין בית־המדרש. עס בלײַבן די װײַבער, פֿאַרנאַכטצײַט. מען צינדט אָן פֿײַער, מען זינגט לאַנג, לאַנג, ביז מיד װערן און דאָס זעקל מיט די פֿעדערן װערט נישט קלענער. און עס װעט, דאַכט זיך, קײן מאָל שױן קלענער נישט װערן. נאָר קײנעם אַרט נישט, קײנעם טוט עס נישט באַנג. פֿאַראַן אױך בײַ די באַראַשעס אַ זײדע, צי אַן עלטער־זײדע. צילקע האָט נישט גענױ געװוּסט. גערופֿן האָט מען אים „ניקאָלײַעװסקער“, אַ ברײטע װײַסע באָרד האָט ער געהאַט און גערעדט האָט ער מיטן „ר“. אָפּגעזאָגט צװײ װערטער און געלאַכט, געזאָגט אַ װאָרט און געלאַכט.

בעת ער פֿלעגט לאַכן, פֿלעגט שטענדיק אױסדוכטן, אַז עס דונערט.

קײנער האָט נישט פֿאַרשטאַנען, װאָס דער אַלטער רעדט, נאָר עס איז געװען אָנגענעם אין זײַן געזעלשאַפֿט. ער האָט מיט זײַן אַלטקײט געטרײסט די מענטשן.

עס האָט זיך געטראַכט דערבײַ:

װי לאַנג אַ מענטש קאָן לעבן, האָ־האָ!

ער פֿלעגט זיצן פֿון װײַטן אין אַ װינקל, נאָר די פֿעדערלעך, די פּוכיקע פּינטעלעך האָבן אים נישט אױסגעמיטן. ער פֿלעגט נאָך װײַסער װערן.

— דער זײדע איז שוין אין גאַנצן װײַס, — פֿלעגן לאַכן די קינדער.

— עס װעט זיך אים חלומען װײכע פּערענעס.

— מיט הונדערט יאָר צוריק איז ער געװען ייִנגער.

— נישט אַלע װעלן צו זײַנע יאָרן דערלעבן, — דאָס פֿלעגט זאָגן אײנע פֿון די עלטערע פֿרױען און די שפּאַסן פֿלעגן גלײַך אױפֿהערן.

אַ סך מאָל בלײַבט דאָרט צילקע נעכטיקן און די מײדלעך, פֿרױקעס שװעסטערס, דערצײלן מאָדנע מעשׂיות: פֿון ליבע, פֿון פֿאַרליבענישן, פֿון אײפֿערזוכט.

צילקע פֿאַרשטײט זײער װײניק פֿון זײערע רײד, נאָר זי האָט נישט ליב צו פֿרעגן. זי מוז אַלץ דערגײן מיט איר אײגענעם שׂכל אַלײן, אַלײן דאַרף זי אַלץ דערגײן.

דער באַראַש האָט אַן אײגן פֿערד מיט אַ שליטן. שפּאַנט פֿרױקע אײַן אַ מאָל דאָס פֿערדל און מען לאָזט זיך איבערן שנײ און מען שרײַט, אַזױ װי די דאָרפֿישע שקצים מיט די שיקסעס.

עפּעס אַזױ פֿיל מײדלעך פּאַקט ער אַרײַן, דער פֿרױקע, אין שליטן און ער אײנער, אַ יונג לוסטיק בחורל האַלט די לײצעס און שמײַסט דאָס פֿערד.

און צילקע האָט באַמערקט אַ מאָדנע זאַך: אַ סך מאָל לאָזט ער אָפּ די לײצעס און כאַפּט זיך צו צו אַ שכנטע, װאָס טוליעט זיך אין שליטן און ער נעמט זי קושן; די איבעריקע מײדלעך מאַכן זיך נישט זעענדיק. זי, צילקע, פֿאַרדרײט אױך דעם קאָפּ און זי װערט עפּעס בײז אױף פֿרױקען און אױף דעם מײדל, װאָס ער קושט און אין דער זעלבער צײַט נעמט בײַ איר דאָס בלוט זידן פֿון אַן אומפֿאַרשטענדלעכער אױפֿרעגונג.

זי װיל שױן גיכער אַהײם, בעט זי פֿרױקען, ער זאָל אַ קירעװע טאָן צו זײ אין װאַלד.

פֿרױקע פֿאָלגט, ער פֿירט זי אָפּ אַהײם.

קריכט זי אַרױס פֿון שליטן מיט אַזעלכע שװערע פֿיס, מיט אַ בײזקײט אױף װעמען.

דער שליטן איז שױן אַװעקגעפֿאָרן צוריק קײן מסטיבאָװע. זי הערט נאָך לאַנג דעם עכאָ פֿון די געשרייען.

כאַ, כאַ, כאַ! דער װאַלד מיט.

און זי שטײט און גלאָצט מיט די אױגן אױף די דרײַ פֿאַרשנײטע הײַזער, פֿון װעלכע אײנס איז בלױז באַװאָרנט און אָנגעװאַרעמט.

זי שטײט און הערט זיך צו צום װאַלדס שװײַגן.

לאַנגזאַם קומט זי צו זיך. זי דערמאָנט זיך איצט מסטיבאָװע מיט די פֿעדערן, מיט די מײדלעך, װאָס פֿרױקע קושט און אַלץ זעט אױס אַזױ װײַט, אַזױ װײַט.

פּלוצלונג װאַקסט פֿאַר איר אױס די מומע ניכע.

— פֿאַר װאָס גײסטו נישט אין שטוב אַרײַן, איך האָב דערהערט, װי דו ביסט צוגעפֿאָרן. פֿאַר װאָס גײסטו נישט אַרײַן...

עס געדױערט עטלעכע סעקונדן ביז זי פֿאַרשטײט די מומע, ביז זי נעמט שטעלן טריט.

פּונקט, װי זי װאָלט באמת פֿרעמד געװען מיט די מענטשן.

מיט אַלעמען, מיט דער גאַנצער װעלט.

און אין שטוב, װען זײ גײען אַרײַן האָט די מומע פּרעטענזיעס צו צילקען.

— װאָס האָסטו מיטגעבראַכט אַזױ פֿיל פֿעדערן? צו װאָס צילקע רירט זיך נישט צו װערט עס באַלד פֿאַרפֿעדערט.

— מומע, בײזער זיך נישט.— בעט זיך צילקע.

און די מומע ניכע דערמאָנט זיך, אַז דאָס „קינד“ איז אַן עלנטע יתומה, קריגט זי אױף איר אַזױ פֿיל גוטן רחמנות.

װאָס זי זאָל נישט בעטן די צילקע...

נאָר יענע בעט גאָרנישט, זי לײגט זיך שװײַגנדיק שלאָפֿן און אין שטוב װערט אַזױ שטיל, אַזױ שטיל און אײנזאַם...

חלומט זיך איר מסטיבאָװע, פֿרױקע מיט די מײדלעך, װעלכע ער קושט; חלומען זיך איר אַ סך קלײנע װײַסע גענדזלעך, זײ פֿליִען און װאָס העכער זײ פֿליִען אַלץ מער פּוך שיט זיך אױף דער ערד, אױף אַלע בײמער, אױף אַלע הײַזלעך.

װען װעט זיך דאָס ענדיקן די לאַנגע־אײביקע װײַסקײט פֿון דער װעלט?

ביז זי עפֿנט באַגינען די אױגן. טונקל אין שטוב, די מומע ניכע זאָגט שױן תּהילים. פֿון איר ניגון װערט אַזױ אומעטיק.

גיט זיך צילקע מיט קאַפּריז װידער אַ װאָרף אונטער דער פּערענע און שלאָפֿט אײַן אין אײן אױגנבליק.

װען זי כאַפּט זיך אױף צום צװײטן מאָל איז אין צימער שױן ליכטיק און אין דרױסן דער װאַלד...

װי אַ פֿאַרגליװערטער אָרקעסטער שטײט און װאַרט...

זאָל נאָר דער דיריזשאָר אַ װינק טאָן מיטן שטעקעלע.

דערװײַל, אָבער, אָטעמט דער פֿראָסט אָן אַן אָטעם און שנײ צו שנײעלע פּרעסט זיך פֿעסטער צונױף און קוקט מיט זײַן מיקראָסקאָפּיש בריליאַנטן אײגעלע אױף די איבעריקע שנײעלעך...

און אױף די אָפּגעדעקטע גרינע סכך־נאָדלען.

דערװײַל הערט זיך קײן אײן קלאַנג נישט. קײן שאָרך נישט.

די האַלב־פֿאַרשנײטע סכך־צװײַגן זעען אױס װי גרױסע אָדלער־פֿליגל. אַ סך, אַ סך אָדלער־פֿליגל אָנגעװאָרפֿן אײנס אױף דעם צװײטן, און פֿון אונטער די פֿליגל רוקן זיך אַרױס לאַפּקעס מיט זילבער, לאַפּקעס מיט זילבער.

עטלעכע קראָען פֿליִען נידעריק פֿאַרבײַ און זײערע פֿליגל זינגען קױם־קױם, װי דינע סטרונעס ציטערן דינע דורכזיכטיקע טענער.

און דאָס שװײַגן שװײַגט פֿאַר זיך אַלײן. די װײַסקײט װײַסלט זיך פֿאַר זיך אַלײן...



המשך קומט...

Overnight, the forest had become unrecognizable to Tsilke. The trees were clad in white furs like a group of hikers: where were they headed? The world was frozen and white as far as Prudne and Mistebove, even as far off as Grodno—everywhere the world was frozen and white.

Tsilke stood there lost in thought. Suddenly a mound of snow fell noisily from a tree and Tsilke was torn away from her daydreams.

She ran toward the road watchman’s house.

It was warm inside. Tsilke quickly wrapped the little white-haired children in their fur coats and dragged them out into the forest. They crept around, treading over old pine-needles and white islands of snow.

The forest children had few words; they played with hands and with feet, pretending to fight, like little wolf pups.

Suddenly, several large hunting dogs appeared, dashing straight toward the children. Frightened, the children fled, wailing.

But the dogs meant no harm; they sniffed the children and ran on until they were out of sight. From the house, Ivan and his wife rushed out, along with some farmers Tsilke did not recognize. They ran toward the children and comforted them before turning their ire toward Tsilke, angry that she, an older, reckless girl, had dragged the children outside in such cold weather.

They cursed and shouted at her.

And so she left.

Alone, abandoned, wrapped in her aunt’s new shawl, Tsilke felt no desire to go home, she did not want to see her tutor, or watch Nikhe darning socks. So she crept around in the forest, kicking snow dust up into the air. Sometimes she let out a cry.

And a frozen echo called back to her.

“It’s not like summer,” she thought, angrily wrenching a branch from a tree. If the trees would let her, she’d give them all a good thrashing. Why don’t they say anything?

She wandered like this for a long time, straying quite a distance.

Suddenly a carriage approached and she saw her father—on his way back from Grodno.

“What are you doing wandering around here?” he asked, and lifted her up onto the carriage beside him.

“Nothing,” she answered.

“What do you mean, ‘nothing’?” Iser said angrily.

Only then did it occur to him that the child was lonely.

“Maybe now you’d like to go to Grodno? There’s life in the city, other people.”

Tsilke shook her head, “No.”

Hearing the word “city” frightened her, and made her feel sorry for Aunt Nikhe, and for the whole forest.

How would things be here without her? If she left, a great lingering solitude would envelope every tree, a sorrowful wind would encircle each one.

So thought Tsilke until the carriage came to a stop by the threshold of their home.

The door opened, just a crack, and a cloud of warm vapour escaped as Aunt Nikhe peered out.

The door closed again.

Silent, monotonous life resumed behind that closed door.

Smoke drifted out of the chimney lending a bluish tinge to the green and white branches of the pine trees. The other two cabins stood cold and abandoned.

Winter was settling in, making itself at home. The frost—a guest with no intention of ever leaving.

Perhaps out there beyond the woods in the open fields, the wind still blew, lifting up thin layers of snow and sprinkling it along the ditches, over the untilled plots. The wind playing with the innocent snow, unable to leave it alone, while here the forest was in deep hibernation.

Everything slumbered in such white calm: the lathered tips of the pines, the narrow, copper bellies of the trees, as silent as loaded cannons.

Colorful winter birds chased one another, singing with each swooping pass. Even amid the frost there was room for courtship on God’s Earth.

A frightened hare came into sight, cocking its long ears, attentive to the sounds and non-sounds of the forest. It raised a snow-covered paw, relishing the frozen rime-ice of the woods.

Who would assail him here in such a silent world of snow and green foliage?

But in the distance the lost echo of a gunshot rang out.

The hare disappeared.

One thicket of trees had untangled its branches as though by magic; while others stretched up straight toward the sky, like silver torches. Others still resembled broken candelabras, and a little farther . . . look! The twisted hands of giants, vanquished by the frost.

But beneath all these images, under the rigid frost, resting watchfully, lay God’s eye: the greenery, heralding to men of faith that spring would return, and that the coming season would be the best and most beautiful of all. Everyone would fall in love with such a spring. The pine needles winked and smiled.

Spring would come. It would come.

Even the frozen air carried a sudden gust, a scent redolent of summer and fragrant evenings. But in the meantime the forest remained silent. Somewhere in the distance a mound of snow fell, and the crackle echoed through the forest.

Three snow-covered cabins, and a little farther—a stable. A cloud of smoke rose from one of the chimneys and under it: a mass of crows, their blackness gleaming in the surrounding whiteness. They did not croak: they were looking for food.

A long time passed and the door did not open. Then half a day later, as shards of cold sunlight were enveloping a row of trees in a frozen embrace, the door opened. A young woman emerged wearing a fur-coat and boots with a scarf wrapped around her head

It was Tsilke.

She was off to Mistebove . . .

In Mistebove, winters were spent plucking feathers. Tsilke was a regular guest at several households. All around, people sang and plucked feathers. The plucking season lasts from just after Sukkes until Passover.

Every woman and every child was covered in feathers from morning to night. It seemed to Tsilke as though it was they who made the snow with their feathers, the snow that covered the entire forest, the river, and the road.

In Mistebove they fried goose meat and ate cracklings. The frost lingered on the streets, while inside the houses it was warm, there being no shortage of firewood in the area.

So, the women and girls plucked. They went out to run errands in feathers, they paid visits in feathers.

Alongside the snow, the wind blew tufts of pure downy fluff, whiter and lighter than the snow itself.

Warm vapor poured from the houses and the chimneys sent blue zig-zags up toward the sky.

Life was peaceful and warm in Mistebove.

Tsilke would go there to escape from the lonely forest where she spent entire days alone with Aunt Nikhe, who grumbled like an old crow only to fall into protracted silences.

Long days went by without either of them uttering a single word.

Young Tsilke resented her old aunt because she was old and grumpy.

Old Nikhe resented Tsilke because she was young and wild.

And this silence drove Tsilke to pull on a pair of large boots and wrap herself up in a fur coat and headscarf.

She fled to Mistebove.

She would sit there all day in the house of Barash the starosta, who was known for giving passports to anyone who wanted one.

Barash had a young son, Froyke, who wore shiny boots and was always singing and making jokes.

Tsilke would spend days on end there with Froyke’s sister, plucking feathers and singing strange songs:

“What do they say?
What do they say?
Women like it when you pay . . .”

She sang without understanding the words, but it was so nice to have warmth and company.

They baked potatoes and ate them with delight.

The men went to the synagogue in the evenings, leaving the women behind. They lit the fire and sang until they grew tired. The sack of feathers seemed to never get any smaller, but no one was bothered by it. At the Barash’s place there was also a grandfather, or a great-grandfather, Tsilke wasn’t sure which. They called him “Nikolayevsker.” He had a broad, white beard and he rolled his R’s when he spoke. He couldn’t say more than a few words in a row without laughing.

Laughter, like clapping thunder, punctuated his every sentence.

No one understood what the old man was saying, but his company was pleasant. His old-age was comforting.

It made one think:

“Oh how long a person can live, ho ho!”

He would sit off to one side, but the feathers, those downy flecks, did not spare him either, and he would become even whiter.

“Grandad is completely white!” the children would laugh.

“He’ll dream about down quilts.”

“A hundred years ago, he wasn’t so old.”

“Not everyone lives to be as old as him,” one of the old women would say, bringing the joking to an end.

Tsilke often spent the night there and the girls, Froyke’s sisters, would tell strange stories: stories of love, romance and jealousy.

Tsilke understood very little of what they said, but did not like to ask questions. She preferred to grasp everything with her own reason; she had to get there by herself.

Barash had a horse and sled. One time Froyke prepared the sled and they set off over the snow, shouting aloud, like the little Gentile children from the village.

Somehow Froyke managed to pack the sled with girls, while he, the lone male—young and joyful—would hold the reins and drive the horse.

Tsilke noticed something strange: Froyke would often neglect the reins, turning his attention to one of the girls nestled up next to him in the sled, and start to kiss her. The other girls acted as if nothing was amis. Tsilke turned away, angry at Froyke and the girl he was kissing, while at the same time her blood boiled with an incomprehensible agitation.

She wanted to go home and asked Froyke to turn around and bring her back to the forest.

Froyke obeyed. He brought her home.

As she crawled out of the sled her legs felt unwieldy and a desultory anger rose inside her.

The sled was already on its way back to Mistebove and she heard the echo of its clamor lingering long after it was gone.

Hahaha! The forest laughed along.

And she stood there, staring at the three snow-topped cabins, only one of which was insulated and warm.

She stood and listened to the silence of the forest.

Slowly, she emerged from her reverie, and remembered Mistebove, the feathers, and the girls that Froyke kissed; it all seemed so far off, so distant.

Suddenly her aunt Nikhe was standing in front of her.

“Why don’t you go inside. I heard that you’d come back. Go on in.”

It took Tsilke a moment to understand what Nikhe had said, and she strode inside.

Just as though she really were alienated from people, from everyone and the whole world.

Once indoors, Tsilke’s aunt had plenty to reproach her.

“Why did you have to bring so many feathers home with you? Everything you touch is covered in feathers.”

“Don’t be angry,” Tsilke pleaded.

And remembering that the child was a poor orphan, Nikhe suddenly felt kindhearted pity for her.

“Whatever my Tsilke wants.”

But Tsilke did not ask for anything. She went to bed in silence and the house became so quiet and lonely.

She dreamed of Mistebove, and Froyke kissing girls; she dreamed of many small white geese flying—the higher they flew the more downy feathers they scattered over the earth, over the trees and all the houses.

When would the long, endless whiteness of the world come to an end?

She opened her eyes at dawn. It was dark inside and her aunt Nikhe was already reciting psalms, the melody of her voice feeding into the sorrowful atmosphere.

Tsilke impulsively dove back under her quilt and was asleep again in the blink of an eye.

When she awoke for the second time, it was already bright and the forest outside stood by like a frozen orchestra, waiting for the conductor to give the signal with his baton.

In the meantime the frost breathed without breath and each snowflake pressed itself more snugly against its neighbor, gazing with its microscopic diamond eye at the other snowflakes . . .

And at the uncovered green pine needles.

For now there was not a sound, not a rustle.

The half covered pine branches resembled enormous eagle wings. So many eagle wings piled one on top of the other, and sticking out from underneath all those wings—little silver talons.

A flock of crows flew by, low to the ground, their wings emitting a faint song, like delicate strings strumming transparent notes.

The silence remained mute for its own sake, the whiteness was white for no one but itself.

To be continued . . .

MLA STYLE
Segalovitsh, Zusman. “Tsilke the Wild: part 3.” In geveb, February 2021: Trans. Daniel Kennedy. https://ingeveb.org/texts-and-translations/tsilke-the-wild-part-3.
CHICAGO STYLE
Segalovitsh, Zusman. “Tsilke the Wild: part 3.” Translated by Daniel Kennedy. In geveb (February 2021): Accessed Apr 15, 2021.

ABOUT THE AUTHOR

Zusman Segalovitsh

ABOUT THE TRANSLATOR

Daniel Kennedy

Daniel Kennedy is a translator based in France.