Text & Translation

דרײַ לידער

Three Poems

Sarah Reisen

Translation by Eli Jany


Translator’s note:

Sarah Reisen, born in 1885 in Koydenov, Belarus, was a poet, writer, and translator. She was a member of an eminent Yiddish literary and intellectual family which included her father Kalmen Reisen, and brothers Abraham and Zalmen Reisen. Beginning at age seventeen, she published sketches, short stories, poems, novels, and Yiddish translations of world literature in a variety of periodicals and other publications. After living in Warsaw, Minsk, and Vilna, she moved to New York in 1933, where she resided until her death in 1974. The following poems are selections from Sarah Reisen’s first poetry collection, Lider, published in Vilna in 1924; a second collection, Lider fun Sore Reyzen, was published in New York in 1955. The poems in Lider explore themes of longing, loneliness, hope, and sorrow through vivid descriptions of the natural world, and particularly the changing of the seasons. Reisen’s candid, concrete use of language is refreshingly uncomplicated, and her tight adherence to syllable and rhyme schemes reveals an exceptional lyrical facility. In my translation, I have chosen to maintain the original syllable and rhyme structure to the greatest extent possible, which has necessitated minor creative liberty with respect to meaning in a few places.
—Eli Jany

Click here to download a PDF of this text and its translation.

אַ גאַנצן טאָג דער פֿרילינג רעדט:
—דו זעסט איך בין געקומען.
אין גאָרטן בליט דער װײַנשלבױם,
פֿון קנאָספּן װערן בלומען.

מיט פֿרילינג יומטובֿט מאַמע ערד,
איך—קינד—מיט איר צוזאַמען.
אין תּבֿואה־פֿעלד, אין שטאָט און װאַלד,—
אַלץ איומטבֿט מיט דער מאַמען.

עס גרינט אַרום,
עס פֿליִען אום
די פֿײגל אין דער לופֿטן;
פֿון זון די שײַן
זי שיכּורט אײַן
און מאַכט די בלומען דופֿטן.

עס גרינט אַרום,
אַלץ דאַװנט פֿרום
און זינגט פֿאַר װעמען שירה;
און פֿרילינג הױך
מיטדאַװנט אױך
און ברענצלט אױף זײַן לירע.

אָנגעטרונקען זיך מיט זון
און מיט פֿרילינגסקלאַנגען,
װײס איך ניט, װוּ איז מײַן שמערץ,
װוּ איז ער פֿאַרגאַנגען.

לינד אַ װינטל קושט מײַן לײַב,
מײַנע האָר צענומען,
װײס איך ניט, װוּ איז מײַן שמערץ,
װוּ אַהינגעקומען.

און איך זינג אַ הימן דער זון,
און אַ הימן דעם לעבן
פֿאַר דער פֿרײד און פֿאַר דעם שמערץ,
װאָס ער האָט געגעבן...

The whole day long the spring declares:
—Look, it’s now my hour.
The garden cherry tree blossoms,
buds bursting into flower.

Mother Earth rejoices with spring,
I—her child—join right along.
In grain-field, city and forest,—
everything sings Mother’s song.

It’s green around,
the air abounds
with birds so free and vagrant;
the sun’s bright rays
and make the flowers fragrant.

It’s green everywhere,
all pious in prayer,
and singing a praiseful song;
and Spring so proud
joins high and loud
and strums his lyre along.

Dizzy and drunk from the sun
and the spring rhythm’s sway,
I don’t know where my pain is,
where it has passed away.

A mild breeze kisses my skin,
rustles soft through my hair,
I don’t know where my pain is,
it could be anywhere.

And I sing the sun a hymn,
for life another bar
for the joy and for the pain
it’s given me so far…

איך האָב אױסגעטרונקען
דעם שמערץ ביזן דעק,—
אַ מוטיקע װײַטער
צום לעבן אַװעק.

און ס׳ציִען זיך װעגן
אַהער און אַהין,—
איך גײ זײ אָן פֿרעגן
און זוך קײן „װוּהין“.

און טאָמער, חלילה,
די שעה זאָל ניט זײַן,—
איך װעל פֿון די װעגן
װען מוזן אָפּגײן,

דאַן לאָז איך אין לופֿטן
מײַן ליד אױסגעשפּרײט,
די קלינגענדע רינגען
פֿון גאָלדענער קײט.

I swallowed down every
last drop of the pain,—
and proceeded boldly
on to life again.

And the paths spread outward
hither and thither,—
I walk without asking
and seek no “whither.”

And if, God forbid it,
my time should draw near—
and from all of the paths
I must disappear,

then in the air I’ll leave
notes of my refrain,
ever-resounding links
of the golden chain.

די ראַבינעס רױטע, װאָס האָבן מײַן גאָרטן באַצירט,
זײ האָבן די ראָבן צעפּיקט,
די בלומען די װײַסע אין גאָרטן בײַ מיר
זײ ליגן פֿון האַרבסט־װינט באַזינגט,
פֿון יאוש די נעפּלען זײ הענגען
אַרום און אַרום,
תּכריכים די האַרבסט־װינטן ברענגען
פֿאַר בײמער און בלום.
און איך קום אַ שטילע אַרײַן אין מײַן גאָרטן,
אַ שטילע—און שװײַג,
און ס׳װערט מײַן נשמה פֿאַרװעבט מיטן טרױער,
אַ שװעסטער מיט בלום און מיט צװײַג.

The scarlet rowan trees, which adorned my garden,
have been pecked apart by the crows,
all the white flowers in this garden of mine
lie vanquished by autumn wind’s blows,
full of despair the mists hang in clouds
veiling all in gloom,
the winds of autumn carry in shrouds
for trees and for bloom.
And oh so quietly I enter my garden,
hushed—completely mute,
and my soul becomes enmeshed in melancholy,
a sister of flower and shoot.

Sarah Reisen. “Three Poems.” In geveb, May 2020: Trans. Eli Jany . https://ingeveb.org/texts-and-translations/three-poems-reisen.
Sarah Reisen. “Three Poems.” Translated by Eli Jany . In geveb (May 2020): Accessed Oct 24, 2020.


Sarah Reisen


Eli Jany

Eli Jany is a graduate student in Yiddish in the Department of Germanic Languages and Literatures and Centre for Jewish Studies at the University of Toronto.