Texts & Translation

דרײַ לידער

Three Poems

Sarah Reisen

Translation by Eli Jany


Trans­la­tor’s note: 

Sarah Reisen, born in 1885 in Koy­de­n­ov, Belarus, was a poet, writer, and trans­la­tor. She was a mem­ber of an emi­nent Yid­dish lit­er­ary and intel­lec­tu­al fam­i­ly which includ­ed her father Kalmen Reisen, and broth­ers Abra­ham and Zal­men Reisen. Begin­ning at age sev­en­teen, she pub­lished sketch­es, short sto­ries, poems, nov­els, and Yid­dish trans­la­tions of world lit­er­a­ture in a vari­ety of peri­od­i­cals and oth­er pub­li­ca­tions. After liv­ing in War­saw, Min­sk, and Vil­na, she moved to New York in 1933, where she resided until her death in 1974. Fur­ther infor­ma­tion on Reisen’s biog­ra­phy is avail­able here.

The fol­low­ing poems are selec­tions from Sarah Reisen’s first poet­ry col­lec­tion, Lid­er, pub­lished in Vil­na in 1924; a sec­ond col­lec­tion, Lid­er fun Sore Reyzen, was pub­lished in New York in 1955. The poems in Lid­er explore themes of long­ing, lone­li­ness, hope, and sor­row through vivid descrip­tions of the nat­ur­al world, and par­tic­u­lar­ly the chang­ing of the sea­sons. Reisen’s can­did, con­crete use of lan­guage is refresh­ing­ly uncom­pli­cat­ed, and her tight adher­ence to syl­la­ble and rhyme schemes reveals an excep­tion­al lyri­cal facil­i­ty. In my trans­la­tion, I have cho­sen to main­tain the orig­i­nal syl­la­ble and rhyme struc­ture to the great­est extent pos­si­ble, which has neces­si­tat­ed minor cre­ative lib­er­ty with respect to mean­ing in a few places.
—Eli Jany

Click here to down­load a PDF of this text and its translation.

אַ גאַנצן טאָג דער פֿרילינג רעדט:
—דו זעסט איך בין געקומען.
אין גאָרטן בליט דער װײַנשלבױם,
פֿון קנאָספּן װערן בלומען.

מיט פֿרילינג יומטובֿט מאַמע ערד,
איך—קינד—מיט איר צוזאַמען.
אין תּבֿואה־פֿעלד, אין שטאָט און װאַלד,—
אַלץ יומטובֿט מיט דער מאַמען.

עס גרינט אַרום,
עס פֿליִען אום
די פֿײגל אין דער לופֿטן;
פֿון זון די שײַן
זי שיכּורט אײַן
און מאַכט די בלומען דופֿטן.

עס גרינט אַרום,
אַלץ דאַװנט פֿרום
און זינגט פֿאַר װעמען שירה;
און פֿרילינג הױך
מיטדאַװנט אױך
און ברענצלט אױף זײַן לירע.

אָנגעטרונקען זיך מיט זון
און מיט פֿרילינגסקלאַנגען,
װײס איך ניט, װוּ איז מײַן שמערץ,
װוּ איז ער פֿאַרגאַנגען.

לינד אַ װינטל קושט מײַן לײַב,
מײַנע האָר צענומען,
װײס איך ניט, װוּ איז מײַן שמערץ,
װוּ אַהינגעקומען.

און איך זינג אַ הימן דער זון,
און אַ הימן דעם לעבן
פֿאַר דער פֿרײד און פֿאַר דעם שמערץ,
װאָס ער האָט געגעבן...

The whole day long the spring declares:
—Look, it’s now my hour.
The garden cherry tree blossoms,
buds bursting into flower.

Mother Earth rejoices with spring,
I—her child—join right along.
In grain-field, city and forest,—
everything sings Mother’s song.

It’s green around,
the air abounds
with birds so free and vagrant;
the sun’s bright rays
and make the flowers fragrant.

It’s green everywhere,
all pious in prayer,
and singing a praiseful song;
and Spring so proud
joins high and loud
and strums his lyre along.

Dizzy and drunk from the sun
and the spring rhythm’s sway,
I don’t know where my pain is,
where it has passed away.

A mild breeze kisses my skin,
rustles soft through my hair,
I don’t know where my pain is,
it could be anywhere.

And I sing the sun a hymn,
for life another bar
for the joy and for the pain
it’s given me so far…

איך האָב אױסגעטרונקען
דעם שמערץ ביזן דעק,—
אַ מוטיקע װײַטער
צום לעבן אַװעק.

און ס׳ציִען זיך װעגן
אַהער און אַהין,—
איך גײ זײ אָן פֿרעגן
און זוך קײן „װוּהין“.

און טאָמער, חלילה,
די שעה זאָל ניט זײַן,—
איך װעל פֿון די װעגן
װען מוזן אָפּגײן,

דאַן לאָז איך אין לופֿטן
מײַן ליד אױסגעשפּרײט,
די קלינגענדע רינגען
פֿון גאָלדענער קײט.

I swallowed down every
last drop of the pain,—
and proceeded boldly
on to life again.

And the paths spread outward
hither and thither,—
I walk without asking
and seek no “whither.”

And if, God forbid it,
my time should draw near—
and from all of the paths
I must disappear,

then in the air I’ll leave
notes of my refrain,
ever-resounding links
of the golden chain.

די ראַבינעס רױטע, װאָס האָבן מײַן גאָרטן באַצירט,
זײ האָבן די ראָבן צעפּיקט,
די בלומען די װײַסע אין גאָרטן בײַ מיר
זײ ליגן פֿון האַרבסט־װינט באַזינגט,
פֿון יאוש די נעפּלען זײ הענגען
אַרום און אַרום,
תּכריכים די האַרבסט־װינטן ברענגען
פֿאַר בײמער און בלום.
און איך קום אַ שטילע אַרײַן אין מײַן גאָרטן,
אַ שטילע—און שװײַג,
און ס׳װערט מײַן נשמה פֿאַרװעבט מיטן טרױער,
אַ שװעסטער מיט בלום און מיט צװײַג.

The scarlet rowan trees, which adorned my garden,
have been pecked apart by the crows,
all the white flowers in this garden of mine
lie vanquished by autumn wind’s blows,
full of despair the mists hang in clouds
veiling all in gloom,
the winds of autumn carry in shrouds
for trees and for bloom.
And oh so quietly I enter my garden,
hushed—completely mute,
and my soul becomes enmeshed in melancholy,
a sister of flower and shoot.

Sarah Reisen. “Three Poems.” In geveb, May 2020: Trans. Eli Jany . https://ingeveb.org/texts-and-translations/three-poems-reisen.
Sarah Reisen. “Three Poems.” Translated by Eli Jany . In geveb (May 2020): Accessed May 26, 2024.


Sarah Reisen


Eli Jany

Eli Jany is a graduate student in Yiddish in the Department of Germanic Languages and Literatures and Centre for Jewish Studies at the University of Toronto.