Texts & Translation

דרײַ לידער

Three Poems

Leyb Kvitko

Translation by Harriet Murav and Zackary Sholem Berger


Leyb Kvitko (1890? – 1952) is known pri­mar­i­ly as a children’s author. Vir­tu­al­ly every Russ­ian-speak­ing child in the Sovi­et Union” was famil­iar with his poet­ry — in Russ­ian translation. 1 1 Mikhail Kru­tikov, An End to Fairy Tales: The 1930s in the May­se­lekh of Der Nis­ter and Leyb Kvitko,” in Chil­dren and Yid­dish Lit­er­a­ture: From Ear­ly Moder­ni­ty to Post-Moder­ni­ty, ed. Gen­nady Estraikh, Ker­stin Hoge, and Mikhail Kru­tikov (Oxford: Leg­en­da, 2016), 111. His fame as a children’s author, the internecine Yid­dish cul­tur­al con­tro­ver­sies in which he was involved in the late 1920s, and his trag­ic death on Stalin’s orders in 1952 — have eclipsed his ear­li­er writ­ing, includ­ing the vol­ume from which the poems below first appeared, Trit (Steps). Kvitko’s par­ents and most of his sib­lings died of tuber­cu­lo­sis when he was very young. He began work­ing at the age of ten. His career as a poet began with a hand­writ­ten mag­a­zine he and a few friends put out in Uman. David Bergel­son learned about him, encour­aged him to write, and even arranged tutor­ing for him. Kvitko began work­ing for the Kiev Kul­tur-Lige, which was found­ed in 1918, both as a writer and as a book car­ri­er. Bergel­son also arranged for Kvitko’s depar­ture from Kiev to Berlin in 1921; Kvitko joined the gen­er­al exo­dus of Yid­dish and Russ­ian writ­ers from the Sovi­et Union, but returned in 1925, wor­ried that the Ger­mans would arrest him as a com­mu­nist. Steps was pub­lished in Berlin in 1919

In Steps, the poet is a denizen of the not yet cre­at­ed world; describ­ing him­self as a blind child,” he feels his way through the dark­ness and the void. The Yid­dish lit­er­ary crit­ic and poet Yekhezkel Dobrushin, a con­tem­po­rary of Kvitko’s, described his strange­ly devel­oped sense of touch.” Kvitko’s per­sona is bur­dened with anguish” (for exam­ple, the poem Angst”); he names him­self night’s bride­groom” (der khosn fun der nakht). He refus­es the vis­it of a friend, because he already has guests, dis­qui­et” (“umet”) and still­ness” (“shtilka­yt”). The final sec­tion of the poem cycle is ded­i­cat­ed to demons.” A cat and a dog play with a pea­cock tail and a child’s skull. A cas­tle appears, made of human bones, dec­o­rat­ed with human heads. 

The three poems express chaos and dark­ness; joy is mut­ed. Too Late” describes the after­math of some unspo­ken vio­lence. Kvitko can­not respond to the ordered mea­sures of the world’s every­day exis­tence, but he is acute­ly attuned to oth­er pat­terns. He steps into the world, danc­ing with silence, hear­ing its rhythms as no one else does. 

Click here to down­load a PDF of this poem and its translation


דו גייסט דעם שעלטנדיקן טאָג אַנטקעגן
און שטעלסט אים אונטער דײַן אַנטבלויזטן נאַקן,
טראָגסט דײַן קאָפּ דעם װיסטן רעגן,
דער זון אים באַקן.

דער פֿאַר װעמען ביסט פֿאַרשפּראָכן
זײַן אױף הפֿקר,
דער פֿאַר װעמען בעטסט,
דו, נאַקעט קינד, מיט אַנדערע קינדער: —
איז אַלײן אַ בלינדער,
איז אַלײן אַ בלינדער…

און איך?…
…אין תּוהו־ובֿוהו,
װי מײַנע אָנצאָליקע אָבֿות,
װעט מײַן געדעכעניש פֿאַרגײן אַזױ,
און אױב פֿון דער שלײַכנדער צײַט
װעלן אױפֿגײן בליִענדע מאָרגנס מיט טוי
פֿאַר באַשעפֿעניש און לײַט —
זאָלן זײ װיסן, אַז איך בין אַװעק
אין תּוהו־ובֿוהו.


You go to meet the day that curses you
Your bare neck,
Your head exposed to the driving rain,
The baking sun.

That one in whose name you were abandoned,
Whom you entreat,
You, naked child, with other children—
Is himself blind,

And I?
Like my countless ancestors
In welter and waste
will my memory fade.
And should blossoming mornings arise
From this creeping time
Mornings that gladden people and beasts—
Tell them I’m gone
Off to welter and waste.

אַ שװײַגנס

דוד בערגעלסאָנען.

איז קײנער נישט פֿאַראַנען אין מײַן צימער,
װער איך מונטער,
איך שמײכל אונטער,
און טאַנץ אַ שװײַגנס מיט דער שטילקײט.
מיר דרײען זיך אין שטילער גרינגער װילדקײט,
דרײען זיך — איך מיט שטילקײט…

זי טוליעט מיך און װינטלט צאַרט אין אױער,
שיכּורט מיך מיט אױסזעען איר גרױער,
איך װער אַ תּם
און דרײ זיך גלאַט, װײַל ס'דרײט זיך.
נאָר באַלד אין שטילקײטס װינקלען
אַ מורמעלע צעגײט זיך,
מיך באַרירט עס —
דערקען איך זיך, מײַן שטילקײט,
טאַנצן מיר מיט גרינגער װילדקײט,
אין טונק'לער לופֿט, װי טונק'לע צײַגנס,
טאַנצן איך מיט שטילקײט
אַ טיפֿן גרינגן שװײַגנס…

עס מאַכט זיך :
איך קום אַ מאָל, און שטילקײט װיל מיך נישט דערקענען.
איך זוך מיך אָפּ אין אירע אױגן —
זע איך — מײַנע שלײפֿן ברענען,
און אױף די אױגן מײַנע בליצן
שדים־פּערל, מאַרקן־בליצן. —
פֿאַרמאַך איך באַלד די אױגן מיר
און קער צוריק.
זי טוט אַ בליק
און שמידט אי מיך, אי טיר.
איך װער געפּלעפֿט
און קני פֿאַר איר…

װען איך דערװאַך,
איז הימל שױן אַ שװאַרצער דאַך,
איך און שטילקײט שטײען געאַרעם,
די אױגן פֿײַכט, די באַקן װאַרעם.
מיר ציִען באַלד אַ מעשׂה־ליד
פֿון נעכט און רעגנס
און טאַנצן גרינג און לאַנג אַ שװײַגנס…


For David Bergelson

When my room is empty and no one comes in,
I feel better.
I grin,
take a step in a dance of silence.
We whirl, revel, wildly
Spinning—silentness and I.

She holds me and whispers tenderly in my ear,
Her gray look intoxicates me
I become a fool
And whirl around, just because I can.
But soon murmuring resounds
In the corners of the stillness
It moves me;
I recognize myself, my silence,

We dance wildly, it’s easy
When the air is thick with darkness, like dark cloth,
I take a step and dance
A deep, easy silence.

When I arrive, my soundless partner doesn’t know me.
I search for myself in her eyes—
I see my forehead burning,
demons’ pearls, and marks of lightening in my eyes.
I close them quickly and turn back.
She takes one look
Fixes me to the spot
I am stunned
Kneel before her.

When I come to
The sky is a black lid,
Silence and I are a mess,
Our eyes moist, our cheeks warm.
We’ll spin a strand of story and song
Of nights and rain
And long, easy, dances in silence.


דער דרױסן איז הײַנט אָנגעטאָן אין גרױען.
אַ שאָטן פֿון זײַן פֿאַלדנדיקן מלבוש
פֿאַלט אַרײַן דורך פֿענצטער ט'הער אין זאַלן,
ער האַלט דעם אָטעם אײַן
אױפֿן װאַרטנדיקן טעפּעך…

עס שמעקן דײַנע באָרװעס אײד'לע טריט אין זאַל פֿאַרלאָזטן…
װוּ ביסטו?
דער טעפּעך איז אין פֿאַרבן אַלערלײ,
מיט געשטאַלטן אָנגעמאָלט פֿון בראַנדנקעפּ —
פֿאַרדרײטער כּתבֿ: טאָטערש, טערקיש, היעראָגליפֿיש,
פֿיל געשיכטעס פֿון פֿיל פֿעלקערס צער.

ליגט אַ טרױעריקער טעפּעך מיט פֿאַרדרײטן כּתבֿ,
האַלט דעם אָטעם אײַן אױף אים דעם דרױסנס שאָטן…
בלײכן זיך פֿאַרהױלן קלײנע טריט…

צװײ טופֿליעס אױפֿן טעפּעך,
אײן טופֿליע ליגט צעלײגט, דאָס נעזל מײדעליש פֿאַרריסן,
דאָס לעפּל אױסגעשטרעקט
די צװײטע טופֿליע צערטלען.
די קולקעס בליצן, בליצן, בליצן…

די צװײטע שטײט ברוגז־תּמעװאַטע,
די שנירלעך ביז אַראָפּ צום טעפּעך,
קוקט פֿון טונק'לער נאָז אַרױס
אַרויף, אַרױף צו סטעליע…

שמעקן אירע באָרװעס אײד'לע טריט
אין זאַל פֿאַרלאָזטן…

האַלט דעם אָטעם אײַן דעם דרױסנס שאָטן…

Too Late

The world outside is clothed in gray
A shadow falls from its pleated garment
Through the window, enfolding the room,
The shadow hovering over the waiting carpet holds its breath …

The abandoned room still bears the imprint of your delicate step …
Where are you?
The carpet of many colors
Is woven with figures of branded heads
A swirling pattern inscribed in Tatar, Turkish, and hieroglyphic,
Telling the tale of many a people’s sorrow.

The sorrowful carpet lies entangled in whorls and scrolls,
The falling shadow holds its breath …
The pale little footsteps hide …

Two shoes are on the carpet
One lies sprawled, its tip girlishly tilted up
The shoe flap stretched open.
The second shoe caresses it.
The high heels flash and blaze and blaze.

The second stands upright, dumb with anger
Laces drooping to the carpet
It looks out from its tip
Up, up at the ceiling.

The abandoned room still bears the imprint of your delicate step …
The falling shadow holds its breath ….

Leyb Kvitko. “Three Poems.” In geveb, March 2020: Trans. Harriet Murav and Zackary Sholem Berger. https://ingeveb.org/texts-and-translations/kvitko.
Leyb Kvitko. “Three Poems.” Translated by Harriet Murav and Zackary Sholem Berger. In geveb (March 2020): Accessed Dec 07, 2022.


Leyb Kvitko


Harriet Murav

Harriet Murav is Professor of Slavic Languages and Literatures and Comparative and World Literatures at the University of Illinois Urbana-Champaign and serves as editor of Slavic Review.

Zackary Sholem Berger

Zackary Sholem Berger writes and translates in Yiddish and English. He lives in Baltimore, Maryland.