Text & Translation

דרײַ לידער

Three Poems

Leyb Kvitko

Translation by Harriet Murav and Zackary Sholem Berger


Leyb Kvitko (1890?–1952) is known primarily as a children’s author. “Virtually every Russian-speaking child in the Soviet Union” was familiar with his poetry—in Russian translation. 1 1 Mikhail Krutikov, “An End to Fairy Tales: The 1930s in the Mayselekh of Der Nister and Leyb Kvitko,” in Children and Yiddish Literature: From Early Modernity to Post-Modernity, ed. Gennady Estraikh, Kerstin Hoge, and Mikhail Krutikov (Oxford: Legenda, 2016), 111. His fame as a children’s author, the internecine Yiddish cultural controversies in which he was involved in the late 1920s, and his tragic death on Stalin’s orders in 1952—have eclipsed his earlier writing, including the volume from which the poems below first appeared, Trit (Steps). Kvitko’s parents and most of his siblings died of tuberculosis when he was very young. He began working at the age of ten. His career as a poet began with a handwritten magazine he and a few friends put out in Uman. David Bergelson learned about him, encouraged him to write, and even arranged tutoring for him. Kvitko began working for the Kiev Kultur-Lige, which was founded in 1918, both as a writer and as a book carrier. Bergelson also arranged for Kvitko’s departure from Kiev to Berlin in 1921; Kvitko joined the general exodus of Yiddish and Russian writers from the Soviet Union, but returned in 1925, worried that the Germans would arrest him as a communist. Steps was published in Berlin in 1919.

In Steps, the poet is a denizen of the not yet created world; describing himself as a “blind child,” he feels his way through the darkness and the void. The Yiddish literary critic and poet Yekhezkel Dobrushin, a contemporary of Kvitko’s, described his “strangely developed sense of touch.” Kvitko’s persona is burdened with “anguish” (for example, the poem “Angst”); he names himself “night’s bridegroom” (der khosn fun der nakht). He refuses the visit of a friend, because he already has guests, “disquiet” (“umet”) and “stillness” (“shtilkayt”). The final section of the poem cycle is dedicated to “demons.” A cat and a dog play with a peacock tail and a child’s skull. A castle appears, made of human bones, decorated with human heads.

The three poems express chaos and darkness; joy is muted. “Too Late” describes the aftermath of some unspoken violence. Kvitko cannot respond to the ordered measures of the world’s everyday existence, but he is acutely attuned to other patterns. He steps into the world, dancing with silence, hearing its rhythms as no one else does.

Click here to download a PDF of this poem and its translation


דו גייסט דעם שעלטנדיקן טאָג אַנטקעגן
און שטעלסט אים אונטער דײַן אַנטבלויזטן נאַקן,
טראָגסט דײַן קאָפּ דעם װיסטן רעגן,
דער זון אים באַקן.

דער פֿאַר װעמען ביסט פֿאַרשפּראָכן
זײַן אױף הפֿקר,
דער פֿאַר װעמען בעטסט,
דו, נאַקעט קינד, מיט אַנדערע קינדער: —
איז אַלײן אַ בלינדער,
איז אַלײן אַ בלינדער…

און איך?…
…אין תּוהו־ובֿוהו,
װי מײַנע אָנצאָליקע אָבֿות,
װעט מײַן געדעכעניש פֿאַרגײן אַזױ,
און אױב פֿון דער שלײַכנדער צײַט
װעלן אױפֿגײן בליִענדע מאָרגנס מיט טוי
פֿאַר באַשעפֿעניש און לײַט —
זאָלן זײ װיסן, אַז איך בין אַװעק
אין תּוהו־ובֿוהו.


You go to meet the day that curses you
Your bare neck,
Your head exposed to the driving rain,
The baking sun.

That one in whose name you were abandoned,
Whom you entreat,
You, naked child, with other children—
Is himself blind,

And I?
Like my countless ancestors
In welter and waste
will my memory fade.
And should blossoming mornings arise
From this creeping time
Mornings that gladden people and beasts—
Tell them I’m gone
Off to welter and waste.

אַ שװײַגנס

דוד בערגעלסאָנען.

איז קײנער נישט פֿאַראַנען אין מײַן צימער,
װער איך מונטער,
איך שמײכל אונטער,
און טאַנץ אַ שװײַגנס מיט דער שטילקײט.
מיר דרײען זיך אין שטילער גרינגער װילדקײט,
דרײען זיך — איך מיט שטילקײט…

זי טוליעט מיך און װינטלט צאַרט אין אױער,
שיכּורט מיך מיט אױסזעען איר גרױער,
איך װער אַ תּם
און דרײ זיך גלאַט, װײַל ס'דרײט זיך.
נאָר באַלד אין שטילקײטס װינקלען
אַ מורמעלע צעגײט זיך,
מיך באַרירט עס —
דערקען איך זיך, מײַן שטילקײט,
טאַנצן מיר מיט גרינגער װילדקײט,
אין טונק'לער לופֿט, װי טונק'לע צײַגנס,
טאַנצן איך מיט שטילקײט
אַ טיפֿן גרינגן שװײַגנס…

עס מאַכט זיך :
איך קום אַ מאָל, און שטילקײט װיל מיך נישט דערקענען.
איך זוך מיך אָפּ אין אירע אױגן —
זע איך — מײַנע שלײפֿן ברענען,
און אױף די אױגן מײַנע בליצן
שדים־פּערל, מאַרקן־בליצן. —
פֿאַרמאַך איך באַלד די אױגן מיר
און קער צוריק.
זי טוט אַ בליק
און שמידט אי מיך, אי טיר.
איך װער געפּלעפֿט
און קני פֿאַר איר…

װען איך דערװאַך,
איז הימל שױן אַ שװאַרצער דאַך,
איך און שטילקײט שטײען געאַרעם,
די אױגן פֿײַכט, די באַקן װאַרעם.
מיר ציִען באַלד אַ מעשׂה־ליד
פֿון נעכט און רעגנס
און טאַנצן גרינג און לאַנג אַ שװײַגנס…


For David Bergelson

When my room is empty and no one comes in,
I feel better.
I grin,
take a step in a dance of silence.
We whirl, revel, wildly
Spinning—silentness and I.

She holds me and whispers tenderly in my ear,
Her gray look intoxicates me
I become a fool
And whirl around, just because I can.
But soon murmuring resounds
In the corners of the stillness
It moves me;
I recognize myself, my silence,

We dance wildly, it’s easy
When the air is thick with darkness, like dark cloth,
I take a step and dance
A deep, easy silence.

When I arrive, my soundless partner doesn’t know me.
I search for myself in her eyes—
I see my forehead burning,
demons’ pearls, and marks of lightening in my eyes.
I close them quickly and turn back.
She takes one look
Fixes me to the spot
I am stunned
Kneel before her.

When I come to
The sky is a black lid,
Silence and I are a mess,
Our eyes moist, our cheeks warm.
We’ll spin a strand of story and song
Of nights and rain
And long, easy, dances in silence.


דער דרױסן איז הײַנט אָנגעטאָן אין גרױען.
אַ שאָטן פֿון זײַן פֿאַלדנדיקן מלבוש
פֿאַלט אַרײַן דורך פֿענצטער ט'הער אין זאַלן,
ער האַלט דעם אָטעם אײַן
אױפֿן װאַרטנדיקן טעפּעך…

עס שמעקן דײַנע באָרװעס אײד'לע טריט אין זאַל פֿאַרלאָזטן…
װוּ ביסטו?
דער טעפּעך איז אין פֿאַרבן אַלערלײ,
מיט געשטאַלטן אָנגעמאָלט פֿון בראַנדנקעפּ —
פֿאַרדרײטער כּתבֿ: טאָטערש, טערקיש, היעראָגליפֿיש,
פֿיל געשיכטעס פֿון פֿיל פֿעלקערס צער.

ליגט אַ טרױעריקער טעפּעך מיט פֿאַרדרײטן כּתבֿ,
האַלט דעם אָטעם אײַן אױף אים דעם דרױסנס שאָטן…
בלײכן זיך פֿאַרהױלן קלײנע טריט…

צװײ טופֿליעס אױפֿן טעפּעך,
אײן טופֿליע ליגט צעלײגט, דאָס נעזל מײדעליש פֿאַרריסן,
דאָס לעפּל אױסגעשטרעקט
די צװײטע טופֿליע צערטלען.
די קולקעס בליצן, בליצן, בליצן…

די צװײטע שטײט ברוגז־תּמעװאַטע,
די שנירלעך ביז אַראָפּ צום טעפּעך,
קוקט פֿון טונק'לער נאָז אַרױס
אַרויף, אַרױף צו סטעליע…

שמעקן אירע באָרװעס אײד'לע טריט
אין זאַל פֿאַרלאָזטן…

האַלט דעם אָטעם אײַן דעם דרױסנס שאָטן…

Too Late

The world outside is clothed in gray
A shadow falls from its pleated garment
Through the window, enfolding the room,
The shadow hovering over the waiting carpet holds its breath …

The abandoned room still bears the imprint of your delicate step …
Where are you?
The carpet of many colors
Is woven with figures of branded heads
A swirling pattern inscribed in Tatar, Turkish, and hieroglyphic,
Telling the tale of many a people’s sorrow.

The sorrowful carpet lies entangled in whorls and scrolls,
The falling shadow holds its breath …
The pale little footsteps hide …

Two shoes are on the carpet
One lies sprawled, its tip girlishly tilted up
The shoe flap stretched open.
The second shoe caresses it.
The high heels flash and blaze and blaze.

The second stands upright, dumb with anger
Laces drooping to the carpet
It looks out from its tip
Up, up at the ceiling.

The abandoned room still bears the imprint of your delicate step …
The falling shadow holds its breath ….

Leyb Kvitko. “Three Poems.” In geveb, March 2020: Trans. Harriet Murav and Zackary Sholem Berger. https://ingeveb.org/texts-and-translations/kvitko.
Leyb Kvitko. “Three Poems.” Translated by Harriet Murav and Zackary Sholem Berger. In geveb (March 2020): Accessed Sep 21, 2020.


Leyb Kvitko


Harriet Murav

Harriet Murav is Professor of Slavic Languages and Literatures and Comparative and World Literatures at the University of Illinois Urbana-Champaign and serves as editor of Slavic Review.

Zackary Sholem Berger

Zackary Sholem Berger writes and translates in Yiddish and English. He lives in Baltimore, Maryland.