Texts & Translation

די ייִדישע יוניאָנס אין אַמעריקע

The Jewish Unions in America

Bernard Weinstein

Translation by Maurice Wolfthal


New­ly arrived in New York in 1882 from Odessa at age six­teen, where he had sur­vived the 1881 pogrom, Bernard Wein­stein was first exposed to the real­i­ties of Amer­i­can labor while quar­tered at Cas­tle Gar­den with hun­dreds of oth­er poor, home­less immi­grants. An ele­gant­ly-dressed gen­tle­man showed up one day and offered jobs to as many men as would come, and many of them eager­ly signed up. To his dis­may, Wein­stein soon learned that they had been hired to break a strike by New York’s longshoremen.

He had already been exposed to demo­c­ra­t­ic ideas and rev­o­lu­tion­ary fer­ment in Rus­sia before com­ing to Amer­i­ca with a group from Am-Olam, which orga­nized groups of Russ­ian Jews to emi­grate with the aim of found­ing Social­ist agri­cul­tur­al com­mu­ni­ties. But he found work in a cig­ar fac­to­ry on the Low­er East Side and a place to live in the slums. Two of his fel­low work­ers were Samuel Gom­pers, a vice-pres­i­dent of the Cig­ar Mak­ers’ Inter­na­tion­al Union, and Abra­ham Cahan, an ardent mem­ber of the Social­ist Labor Par­ty who would lat­er be edi­tor of the Forverts [For­ward].

Union­ism, social­ism, and anar­chism were very much in the air. The Social­ist Labor Par­ty had been found­ed five years before Weinstein’s arrival. Union work­ers among Ger­man immi­grants in New York who had come in pre­vi­ous decades — many of them Social­ists — had built the Vere­inigte Deutsche Gew­erkschaften [Unit­ed Ger­man Trades]. Wein­stein devot­ed his life to orga­niz­ing unions and pro­mot­ing Social­ism. The own­ers used every tac­tic to deter him. And immi­grant work­ers had to be con­vinced that unions could help them alle­vi­ate their mis­ery. Wein­stein walked the pick­et lines and ral­lied strik­ers with his mot­to: Shvester un brid­er! Lomir zikh orga­niziren!” [Sis­ters and Broth­ers! Let us orga­nize!] He inves­ti­gat­ed sweat­shops and fac­to­ries, enlist­ed the aid of reform­ers, wrote for labor news­pa­pers in Russ­ian and Yid­dish, and tes­ti­fied at gov­ern­ment hear­ings on work­ing con­di­tions, includ­ing the New York State com­mis­sion that fol­lowed the hor­ren­dous Tri­an­gle Fire. 

Mor­ris Hillquit immi­grat­ed from Riga in 1884 and also joined the SLP. The two men dreamt of unit­ing the Jew­ish unions into a sin­gle fed­er­a­tion. Inspired and sup­port­ed by the Vere­inigte Deutsche Gew­erkschaften, they found­ed the Fer­eynigte yidishe gev­erk­shaftn [Unit­ed Hebrew Trades] in 1888, start­ing with type­set­ters, cho­ris­ters, and actors. Wein­stein was elect­ed the UHT’s first Sec­re­tary. With­in four years almost fifty unions belonged to it. 

Wein­stein and oth­ers switched to the Social Democ­ra­cy of Amer­i­ca, the par­ty of Eugene V. Debs and found­ed the Yid­dish-lan­guage news­pa­per Forverts. The mast­head pro­claimed its name in Yid­dish and Eng­lish, as well as that of its name­sake in Ger­man: For­wärts, the news­pa­per of Germany’s Social Democ­rats. Wein­stein was a mem­ber of its first exec­u­tive board, and a con­trib­u­tor from its ear­li­est years. In addi­tion to pieces on labor issues, he wrote about Jew­ish folksingers in Odessa and about Yid­dish the­ater in Rus­sia and America. 

By 1922 the UHT had orga­nized 200,000 work­ers. Wein­stein embraced efforts by the Jew­ish unions to pro­vide the com­mu­nal sup­port that the immi­grants had enjoyed in Europe, espe­cial­ly those who no longer looked for it in the syn­a­gogues or in their home­town soci­eties, the lands­man­shaftn. He sup­port­ed the con­struc­tion of decent non-prof­it hous­ing coop­er­a­tives for work­ers. He was a founder of the Arbeter-ring [Workmen’s Cir­cle], which spon­sored a free-loan asso­ci­a­tion, unem­ploy­ment insur­ance, ceme­tery ben­e­fits, Yid­dish the­ater, musi­cal groups, cho­rus­es, class­es, and sum­mer camps for chil­dren. He lived his final years in the Bronx in the Amal­ga­mat­ed Hous­ing Coop­er­a­tive, whose con­struc­tion he had championed. 

Wein­stein chose to write The Jew­ish Unions in Amer­i­ca in Yid­dish to edu­cate work­ers for whom it was still the ver­nac­u­lar lan­guage. As his sub­ti­tle indi­cates, the book is a mix­ture of his­to­ry and mem­oir. He was not an his­to­ri­an. He some­times fails to cite his source when he quotes books, reports, news­pa­pers, and sta­tis­tics. Indeed, he him­self often cau­tions the read­er that his mem­o­ry is fal­li­ble. His book is the par­ti­san work of a pas­sion­ate ide­al­ist. But Wein­stein does not gloss over the weak­ness­es of the labor move­ment: the work­ers who aban­doned their unions as soon as they won a strike; the end­less debates whether to keep strik­ing or accept a con­tract; the dif­fi­cult deci­sion whether to join the Knights of Labor or the Amer­i­can Fed­er­a­tion of Labor; the dam­age done by com­pet­ing unions with­in the same trade; the ques­tion over whether or not to sup­port the main­stream polit­i­cal par­ties; the con­flicts with anar­chists; the schisms with­in the Social­ist Labor Par­ty; and the internecine feud by the Com­mu­nists in the 1920s that near­ly destroyed the Social­ist Par­ty and the labor movement. 

But Wein­stein empha­sizes that under­ly­ing all these dis­ap­point­ments and set­backs was a free-mar­ket sys­tem that breeds exploita­tion and inequal­i­ty and pits work­ers against work­ers, both here and across bor­ders. By its nature cap­i­tal­ism drove own­ers to con­stant­ly recruit the poor­est immi­grants; to move their busi­ness­es to oth­er cities, oth­er states, oth­er coun­tries; to fire union work­ers; to bru­tal­ize strik­ers; and to wield polit­i­cal pow­er to thwart min­i­mum wage laws and safe­ty reg­u­la­tions. In 1911 UHT work­ers helped orga­nize the protest against the Tri­an­gle Shirt­waist Fac­to­ry Fire that had caused the death of 146 gar­ment work­ers, most­ly Jew­ish and Ital­ian immi­grant women. In 2013 the Rana Plaza fac­to­ry col­lapse in Bangladesh killed 1,129 gar­ment work­ers, most of them women. The Jew­ish Unions in Amer­i­ca is both a tes­ta­ment to the strug­gles of Jew­ish work­ers a hun­dred years ago and a reminder that work­ing peo­ple are still strug­gling today to live decent lives. 

Click here to down­load a PDF of this text and its translation.

די גרינדונג פֿון די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן פֿון ניו־יאָרק

די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן איז געגרינדעט געװאָרן דעם 9טן אָקטאָבער, 1888, מיט איבער פֿערציק יאָר צוריק. דער פּלאַן צו גרינדן אַ צענטראַלע קערפּערשאַפֿט פֿון ייִדישע אַרבעטער, איז געקומען פֿון דעם דאַמאָלסטיקן ייִדישן ברענטש פֿון דער סאָציאַליסטישער אַרבעטער־פּאַרטײ (סל"פּ). אַ מיטגליד פֿון דיזער אָרגאַניזאַציע יעקבֿ מאַגידאָװ, װעלכער איז דעמאָלט געװען אַ העמדל־נײער בײַם פֿאַך, האָט זומערצײַט פֿון יאָר 1888 אַרײַנגעבראַכט אַ פֿאָרשלאָג צו גרינדן אַ צענטראַלע קערפּערשאַפֿט פֿון ייִדישע יוניאָנס מיטן צװעק אױפֿצובױען אַ שטאַרקע טרײדיוניאָן־באַװעגונג צװישן די ייִדישע אַרבעטער אין אַמעריקע, און גלײַכצײַטיק אױך האָבן אַ מעגלעכקײט צו פֿאַרשפּרײטן סאָציאַליזם צװישן די ייִדישע אַרבעטער.

אין סעפּטעמבער פֿון 1888סטן יאָר איז דער ברענטש 8 פֿון דער סאָציאַליסטישער אַרבעטער־פּאַרטײ (דער ייִדישער) צוגעטראָטן צו דער אַרבעט אױסצופֿירן דעם פּלאַן. דורכן זומער פֿון זעלבן יאָר זײַנען כּמעט אַלע ייִדישע יוניאָנס, װאָס האָבן ביז דאַן עקזיסטירט, אונטערגעגאַנגען. די אורזאַך פֿון דעם איז געװען, װאָס די יוניאָנס זײַנען אַרױס סטרײַקן. די צײַט איז געװען זײער ניט קײן גינסטיקע. אױסער דעם זײַנען די דאַמאָלסטיקע יוניאָנס ניט געװען פֿאַרבונדן אײנע מיט דער צװײטער. קײן פֿאָנדן האָבן זײ אױך ניט פֿאַרמאָגט. ניט קריגנדיק קײן הילף פֿון קײנעם, זײַנען זײ אַלע אַזױ אונטערגעגאַנגען, אַז קײן האָן האָט אַפֿילו װעגן זײ ניט אַ קריי געטאָן.

דער 8טער ברענטש סל"פּּ האָט דערװײלט אַ קאָמיטע, װעלכע איז באַשטאַנען פֿון מאָריס הילקװיט און פֿון דעם שרײַבער פֿון דיזע צײַלן, װאָס זאָל אַרומגײן איבער די האָלס, װוּ עס פֿלעגן זיך פֿאַרזאַמלען ייִדישע אַרבעטער, און אױפֿזוכן דאָרט די אַלע ייִדישע יוניאָנס, װאָס זײַנען נאָך פֿאַרבליבן לעבן.

איך דערמאָן זיך װי אַזױ איך בין צוזאַמען מיט גענאָסע מאָריס הילקװיט װאָכן לאַנג יעדן אָװנט אַרומגעלאָפֿן איבער די פֿאַרזאַמלונגס־פּלעצער פֿון די ייִדישע אַרבעטער זוכן, אױב עס זײַנען פֿאַראַן יוניאָנס, װעלכע מען זאָל קענען אײַנלאַדן צו אַ קאָנפֿערענץ, מיטן צװעק צו גרינדן אַ צענטראַלע קערפּערשאַפֿט פֿון אַלע ייִדישע יוניאָנס.

אין 1/2 68 אָרטשאַרד סטריט פֿלעגן זיך פֿאַרזאַמלען די ייִדישע בעקער־אַרבעטער. קומענדיק דאָרטן פֿרײַטיק צו נאַכט, האָבן מיר זיך נאָכגעפֿרעגט פֿאַרן מיטינג פֿון דער ייִדישער בעקער־יוניאָן, האָט מען אונדז אַרײַנגעפֿירט אין האָל און מען האָט אונדז געצײַגט דעם „טשאַרטער“ פֿון דער יוניאָן: „אָט האָט איר די בעקער־יוניאָן“.
– װוּ זײַנען די מעמבערס? – האָבן מיר געפֿרעגט.
– זײ זײַנען אין די גריבער, אין די בעקער־קעלערס, – איז געװען דער ענטפֿער.
זוכנדיק אַ שנײַדער־יוניאָן האָבן מיר געטראָפֿן א. באַרסקין, אַ שנײַדער, װאָס האָט זיך אַרומגעטראָגן מיט אַ פּלאַן צו אָרגאַניזירן די צװאַנציק טױזנט שנײַדער פֿון אַמעריקע. דער טשאַרטער פֿון אַן „אינדעפּענדענט קלאָוק־מאַכערס־יוניאָן“ איז דאַן געהאַנגען אין האָל פֿון 56 אָרטשאַרד סטריט. די קאַפּן־מאַכער מיט אַ פּאָר מעמבערס אין זײער יוניאָן, פֿלעגן זיך פֿאַרזאַמלען אין מיליטערי האָל, 193 בױערי. דאָרטן איז געהאַנגען זײער „טשאַרטער“, און עס איז אױך געװען ניט מער װי אַ „טשאַרטער“־יוניאָן. עס הײסט, קײן יוניאָן איז ניט געװען; עס איז נאָר געװען אַ פּאַפּיר, אַז עס איז דאָ אַ „יוניאָן“.

עס איז אױך געװען אַ העמדל (שױרט)־מאַכערס־יוניאָן, און איז צעפֿאַלן. איר „טשאַרטער“ איז געװען פֿאַרמשכּונט בײַ אַ שױרט־קאָנטראַקטאָר, װעמען עס האָט געקומט אַ פּאָר דאָלער פֿון דער געפֿאַלענער שױרטמאַכער־יוניאָן. װען איך זאָג דאָ „טשאַרטער“ מײן איך „טשאַרטערס“ פֿון סטײט. אין יענער צײַט האָבן אַלע יוניאָנס געהאַט סטײט־טשאַרטערס. זײ האָבן מורא געהאַט זיך צו פֿאַרזאַמלען אָן דעם. אָבער די יוניאָנס האָבן שױן סײַ װי ניט עקזיסטירט. און דאָס איז געװען דער צושטאַנד אין װעלכן עס האָט זיך געפֿונען די „ייִדישע טרײדיוניאָן־באַװעגונג“ אין אָקטאָבער, 1888, װען עס איז געגרינדעט געװאָרן די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן.

The Founding of the United Hebrew Trades of New York

The United Hebrew Trades was founded more than forty years ago on October 9, 1888.

The idea to form a central Jewish workers’ association came from the Jewish branch of the Socialist Labor Party, (the SLP). In the summer of that year, Jacob Magidow, a shirt maker and a member of the Party, proposed such an association, for the purpose of building a strong trade union movement among Jewish workers in America, while also offering the possibility of spreading the ideals of Socialism among them.

The Jewish branch of the SLP, Branch 8, prepared itself for the task in September. 1 1 The Russian-language branch of the SLP, Branch 17, also agreed to support this effort, and named three delegates to the next organizational meeting. By then, many of the existing Jewish unions had failed after a number of strikes. Their timing was poor, and the unions were not working together. They had no financial support. They all failed for lack of funds, and no one seemed to care.

Branch 8 chose Morris Hillquit 2 2 At the time Morris Hillquit actually was still a member of Branch 17. and me to go to all the union halls and see if any of the unions were still hanging on.

Comrade Hillquit and I ran around in the evenings for weeks, visiting the places where Jewish workers met to see if we could find any unions to invite to a conference with the aim of forming a central association of Jewish unions.

The Jewish Bakers’ Union used to meet at 68 ½ Orchard Street. When we got there one Friday evening we asked where the meeting was being held, but instead we were shown the Charter and told

“Here is the Bakers’ Union.” We asked,

“Where are the members?” They replied, “They’re down in their cellar bakeries underground.”

When we looked for the Tailors’ Union, we found Israel Barsky, whose dream it was to organize all twenty thousand tailors of America. In a hall at 56 Orchard Street hung the Charter of the Independent Cloak Makers’ Union. Military Hall, at 193 Bowery, was where the few remaining members of the Cap Makers’ Union used to meet. Their Charter hung there, but the union was not much more than that. That is to say: it was a union on paper only.

There had also been a Shirt Makers’ union, but that, too had dissolved. They had pawned their Charter to a contractor whom the fallen Shirt Makers’ Union had owed a few dollars. When I say “Charters,” I mean those that were issued by the state to the unions. In those days all unions had to have a state charter, and they were afraid to hold meetings without one, but in any case they had ceased to exist. That was the state of the Jewish trade union movement by October of 1888 when the United Hebrew Trades was founded.

דעם 9טן אָקטאָבער, 1888, דאָס איז געװען אַ מאָנטיק אָװנט, איז פֿאָרגעקומען אַ קאָנפֿערענץ אין סאָציאַליסטישן דײַטשן לײבאָר־לײַסעום, 25 איסט 4טע סטריט. די פֿאַרזאַמלונג איז געװען אין אַ קלײנער רומקע אױפֿן גערעט (בױדעם). עס איז געװען אַ היסטאָרישער בױדעם. מיר פֿלעגן דאָרטן האָבן היציקע דעבאַטן בײַ די מיטינגען פֿון ברענטש 8, סל"פּ. ס׳פֿלעגט טרעפֿן אַז די דײַטשע גענאָסן פֿלעגן דערהערן די קולות אונדזערע, זיצנדיק אין קעלער, װוּ מען האָט געטרונקען ביר, און זײ פֿלעגן צו אונדז אַרױפֿלױפֿן זען װאָס עס האָט מיט אונדז פּאַסירט. מיר פֿלעגן דאָרטן האָבן אונדזערע מיטינגען אימער. די דײַטשע גענאָסן האָבן בײַ אונדז פֿאַרן האָל קײן געלט ניט גענומען, װאַרעם די ייִדישע סאָציאַליסטן האָבן דאַן קײן פּעני ניט געהאַט. די קאָנפֿערענץ װאָס איז דאַן אָפּגעהאַלטן געװאָרן איז געװען גערופֿן פֿון ברענטש 8, סל"פּ אין שותּפֿות מיט ברענטש 17 (רוסישער) סל"פּ. ס׳האָט זיך געהאַנדלט צו גרינדן אַ צענטראַלע קערפּערשאַפֿט פֿון „ייִדישע יוניאָנס“.

צװײ יוניאָנס זײַנען ניט געװען אונטערגעגאַנגען – די יוניאָן פֿון ייִדישע שריפֿטזעצער און די יוניאָן פֿון טעאַטער־כאָריסטן.

צו דער קאָנפֿערענץ איז אױך געקומען אַ קאָמיטע פֿון די פֿאַראײניקטע דײַטשע געװערקשאַפֿטן, אַ צענטראַלע קערפּערשאַפֿט פֿון דײַטשע פּראָגרעסיװע יוניאָנס, װעלכע האָט עקזיסטירט שױן פֿון אַ לאַנגער צײַט, מיטן צװעק צו שטיצן די אַרבעטער־פּרעסע, די דײַטשע סאָציאַליסטישע „פֿאָלקסצײַטונג“. די דײַטשע געװערקשאַפֿטן האָט דאַן געשפּילט אַ גרױסע ראָלע אין דער אַרבעטער־באַװעגונג. די דאָזיקע קערפּערשאַפֿט האָט שטענדיק דיסקוטירט די פֿאַרשידנסטע טרײדיוניאָן־פֿראַגן. די דעמאָלטיקע סענטראַל לײבאָר יוניאָן פֿון ניו־יאָרק איז געװען זײער קאָנסערװאַטיװ און האָט געהאַט אַ סך דעמאָקראַטישע און רעפּובליקאַנישע פּאָליטישנס אַלס דעלעגאַטן. די דײַטשע יוניאָנס זײַנען געװען שטאַרק און גרױס אין צאָל פֿון מעמבערס, אַלע אָן אױסנאַם זײַנען זײ געװען סאָציאַליסטישע.

אַלס דעלעגאַטן צו אונדזער קאָנפֿערענץ זײַנען געשיקט געװאָרן די טעטיקסטע מיטגלידער פֿון די דערמאָנטע אָרגאַניזאַציעס. פֿון די שריפֿטזעצער איז געקומען דער גרינדער פֿון דער יוניאָן, י. װערבער; פֿון די ייִדישע כאָריסטן זײַנען געקומען ל. לענצער און י. קרינסקי; פֿון ייִדישן (8טן) ברענטש סל"פּּ זײַנען געקומען י. מאַגידאָװ און דער שרײַבער פֿון דיזע שורות. דער רוסישער (17טער) ברענטש סל"פּּ האָט געשיקט אַלס זײַנע דעלעגאַטן מאָריס הילקװיטן און ל. באַנדעסן. די פֿאַרטרעטער פֿון די דײַטשע געװערקשאַפֿטן זײַנען געװען צװײ, דאַן גוט באַקאַנטע דײַטשע סאָציאַליסטן: אַ. הובער און מ. געריקע. עס איז אױך געװען אָנװעזנד בײַ יענער קאָנפֿערענץ װ. ראָזענבערג, דער דעמאָלטיקער רעדאַקטאָר פֿון „סאָציאַליסט“, דער אָפֿיציעלער דײַטשער אָרגאַן פֿון דער סל"פּּ צום שלוס פֿון דער קאָנפֿערענץ איז דערשינען אַ דעלעגאַט פֿון נאָך אַ ייִדישער יוניאָן, װעלכע אָט זיך אין דער זעלבער װאָך געהאַט אָרגאַניזירט. דאָס איז געװען די ייִדישע אַקטיאָרן־יוניאָן. זײער דעלעגאַט איז געװען דער שױשפּילער מ. סימאָנאָװ.

רעדעס זענען אױף יענעם מיטינג געהאַלטן געװאָרן װײניק. אַלע אָנװעזנדיקע זײַנען געװען אײַנשטימיק, אַז דער פּלאַן צו גרינדן אַ צענטראַלע קערפּערשאַפֿט פֿון ייִדישע יוניאָנס איז אַן אױסגעצײכנטער. נאָך אַ קורצער דיסקוסיע איז באַשלאָסן געװאָרן, אַז די פּלאַטפֿאָרמע זאָל זײַן אַ סאָציאַליסטישע. די פֿאָרלױפֿיקע פּראָגראַם פֿון טעטיקײט זאָל זײַן: 1) קעגנזײַטיקע שטיצע פֿון אײן יוניאָן צו דער צװײטער; 2) גרינדן נײַע יוניאָנס אין די טרײדס װעלכע זײַנען נישט אָרגאַניזירט; 3) שטיצן די סאָציאַליסטישע אַגיטאַציע צװישן די ייִדישע אַרבעטער.

On October 9, a Monday evening, we held a meeting in the Socialist German Labor Lyceum at 25 East 4th Street. It was held in a little room in the attic. That was the historic garret where Branch 8 of the Socialist Labor Party used to have its heated debates, and we always used to meet there. Our German comrades who were sitting in the cellar drinking beer could hear us yelling. They would sometimes run upstairs to see what had happened. Our German comrades would not charge us money for the use of the room, because they knew that Jewish Socialists didn’t have a penny.

The meeting had been called by both Branch 8 and Branch 17 (the Russian) of the Socialist Labor Party to start a central organization of “the Jewish unions.” Two of those unions that were still alive were represented, the Typesetters’ Union and the Choristers’ Union. Also in attendance were members of the United German Trades, a progressive labor organization that had been in existence for a while, whose principal aim was to support the Socialist press, in particular the German newspaper, the New Yorker Volkszeitung. The United German Trades played a vital role in the labor movement, and was active in all discussions concerning trade unions. The Central Labor Union was very conservative, and many of its delegates were Democratic or Republican politicians. The German unions were big and strong, and Socialist without exception.

The unions had sent these delegates to our conference: J. Werber, founder of the Typesetters’ Union; L. Lenzer and J. Krinsky from the choristers; Jacob Magidow and me from Branch 8 of the SLP; Morris Hillquit and Leon Bandes from Branch 17 of the SLP; two prominent Socialists from the United German Trades: A. Huber and M. Göricke. Also in attendance was W. Rosenberg, the editor of Der Sozialist, the German-language organ of the SLP. Towards the end of the conference there came a delegate from the Jewish Actors’ Union that had just organized the week before, the actor Moyshe Simonov.

There were few speeches, for all the delegates agreed that the plan to form an association of all the Jewish trade unions was excellent. After a short discussion, a Socialist platform was adopted. These were the provisional principles: 1) mutual support between all the unions 2) founding unions in those trades that were not yet organized 3) spread Socialist ideology among all the Jewish workers.

מיך האָט מען פֿאָרגעשלאָגן צו זײַן דער פּראָטאָקאָל־סעקרעטער. איך האָב זיך געפֿילט גליקלעך מיט דעם, װאָס מ׳האָט מיר אָנפֿאַרטרױט אַזאַ הײליקע אַרבעט. איך האָב עס אָנגענומען מיט גרױס דאַנקבאַרקײט. אַלס קאָרעספּאָנדענץ־סעקרעטער איז דערװײלט געװאָרן מאָריס הילקװיט, װעלכער איז דעמאָלט געװען אַ העמדל־אָפּערײטאָר (אַ שױרטמאַכער). די דעלעגאַטן פֿון די דײַטשע געװערקשאַפֿטן האָבן אונדז געגעבן 10 דאָלאַר צושטײַער פֿאַר אונדזער טעטיקײט. די בײַשטײַערונג האָט אַרױסגערופֿן דעם האַרציקסטן ענטוזיאַזם פֿון די אָנװעזנדיקע.

אױפֿן ראַט פֿון װ. ראָזענבערג, רעדאַקטאָר פֿון דײַטשן „סאָציאַליסט“, איז באַשטימט געװאָרן די נײַע קערפּערשאַפֿט אַ נאָמען צו געבן „פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן“. עס הײסט, אַ שװעסטער־אָרגאַניזאַציע צו די „פֿאַראײניקטע דײַטשע געװערקשאַפֿטן“. מען האָט אױך באַשלאָסן צו האָבן מיטינגען יעדן מאָנטיק אָװנט. די בײַטראָגן פֿון יעדער יוניאָן איז באַשלאָסן געװאָרן זאָל זײַן 50 סענט אַ מאָנאַט. אַן אָרגאַניזאַציאָנס־קאָמיטע איז דערװײלט געװאָרן צו גרינדן נײַע יוניאָנס, װי אױך העלפֿן די שױן עקזיסטירנדיקע יוניאָנס.

דיזע ערשטע אָרגאַניזאַציאָנס־קאָמיטע האָט געהאַט אַ זײער שװערע אױפֿגאַבע. זי האָט געמוזט פֿריִער צעאַקערן דעם פֿעלד, אָפּראַמען פֿון װעג די שטײנער און דערנער.

די ערשטע צװײ יוניאָנס, װעלכע די אָרגאַניזאַציאָנס־קאָמיטע האָט געגרינדעט, זײַנען געװען – די שױרטמאַכערס־יוניאָן און די „פֿאַראײניקטע שנײַדער־יוניאָן“.

די מיטגלידער פֿון דער שױרטמאַכער־יוניאָן זײַנען געװען די סמעטענע פֿון די ייִדישע סאָציאַליסטן און אַנאַרכיסטן פֿון יענער צײַט: מאָריס הילקװיט, מ. זאַמעטקין, ל. מילער, ר. לואיס, י. מאַגידאָװ, ליוביטש א"אַ. די שנײַדער־יוניאָן האָט געהאַט בלױז אײנעם, װעלכער איז געװען באַקאַנט אין דער אַלגעמײנער סאָציאַליסטישער און אַנאַרכיסטישער באַװעגונג פֿון יענער צײַט. דאָס איז געװען דער פֿריִער דערמאָנטער באַרסקי.

אַ ביסל שפּעטער זײַנען אױך אָרגאַניזירט געװאָרן יוניאָנס פֿון פּענטסמײקערס און פֿון ני־פּענטס־מײקערס.

די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן איז גלײַך געװאָרן פֿאַר די ייִדישע יוניאָנס אַלעס: זי האָט אָרגאַניזירט די יוניאָן, געלערנט די אַרבעטער װי צו פֿירן אַ מיטינג. געפֿירט זײערע סטרײַקס, געמאַכט סעטלמענטס מיט בעלי־הבתּים, געלערנט די יוניאָנס פֿירן ביכער, געטאָן יעדע קלײניקײט פֿאַר יעדער יוניאָן.

די נאָדל־טרײדס בײַ װעלכע ייִדישע אַרבעטער זײַנען געװען באַשעפֿטיקט, זײַנען געלעגן אונטער דער „סװעטינג סיסטעם“. די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן האָט זיך גלײַך נאָך איר גרינדונג גענומען צו אָרגאַניזירן די אַרבעטער פֿון די „סװעטשעפּער“.

דעם 1טן יאַנואַר, 1889, האָט די געװערקשאַפֿטן אָרגאַניזירט אַ קלאָוקמאַכער־יוניאָן, זי האָט אָבער עקזיסטירט בלױז אײניקע מאָנאַטן. פֿון איר איז פֿאַרבליבן בלױז אײן אָרגאַניזירטער שאַפּ – די אַרבעטער פֿון „פֿרידלענדער קלאָוק־פֿירמע“.

אַ ני־פּענטס־מאַכער־יוניאָן, װי שױן געזאָגט פֿריִער, איז אָרגאַניזירט געװאָרן נאָך אין יאָר 1888. די אָרגאַניזאַטאָרן זײַנען געװען סאָציאַל־דעמאָקראַטן און אַנאַרכיסטן. דיזע יוניאָן האָט זיך אָנגעשלאָסן אָן די געװערקשאַפֿטן דעם 9טן פֿעברואַר, 1889.

דעם 19טן פֿעברואַר, 1889, האָט די געװערקשאַפֿטן אָרגאַניזירט אַ יוניאָן פֿון זײַד־װעבער־אַרבעטער. אין אויגוסט פֿון זעלבן יאָר איז אָרגאַניזירט געװאָרן לאָקאַל 24 טעקסטיל־אַרבעטער־יוניאָן. אין מאַרטש, 1889, האָבן מיר אָרגאַניזירט אַ ייִדישע מוזיקער־יוניאָן. אין זעלבן יאָר זײַנען אָרגאַניזירט געװאָרן די ייִדישע בעקער־יוניאָן, לאָקאַל 31; אַ ייִדישע בוכבינדער־יוניאָן, װעלכע האָט זיך באַלד אָנגעשלאָסן אָן דעם דעמאָלטיקן אַרבעטער־פֿאַרבאַנד „נײַטס אָװ לײבאָר“, און אַ יוניאָן פֿון סטאָליאַרעס (קאַרפּענטער).

אין זעלבן יאָר, אין מאָנאַט מאַרטש, האָט די געװערקשאַפֿטן אַרײַנגענומען צו זיך די קאַפּן־מאַכער־יוניאָן, װעלכע האָט זיך צו יענער צײַט געהאַלטן אין אױפֿלײזן, און די געװערקשאַפֿטן האָט זי אױפֿגעלעבט. מיט צװײ מאָנאַט שפּעטער איז אױפֿגעבױט געװאָרן אַ יוניאָן פֿון פּוירס (בײַטלעך)־אַרבעטער. די געװערקשאַפֿטן האָט דאַן אױך געפֿירט אַ רײ סטרײַקס אין פֿאַרשידענע ייִדישע טרײדס.

I was chosen to be Recording Secretary. I was delighted to have been entrusted with such an important task, and I was very grateful. Morris Hillquit, who was then a shirt maker, was named corresponding secretary. The delegates from the United German Trades donated $10 to support our activities, and that contribution inspired us warmly.

At the suggestion of W. Rosenberg, we decided to name our new association the United Hebrew Trades, emphasizing that our organization was a sister to the United German Trades. We also decided to hold meetings every Monday night. The contribution from each union was set at fifty cents a month.

An organizing committee was named to help start new unions as well as to support existing ones.

That committee had a daunting task: to plow the field and clear the road of stones and thorns.

The first two unions that it started were the Shirt Makers’ Union and the United Tailors’ Union.

The members of the Shirt Makers’ were the cream of the Jewish Socialist and anarchist movements: Morris Hillquit, Mikhail Zametkin, Louis Miller, Reuben Lewis, Jacob Magidow, Lubitsch, and others. But the Tailors’ Union had only one prominent Socialist, Israel Barsky.

A bit later we organized the pants makers and the knee-pants makers.

The UHT immediately became essential to the life of all those unions. It organized them and taught the workers how to hold meetings, led their strikes, arranged contracts with the owners, showed the unions how to keep the books, and helped them in many other ways.

The needle trades in which Jewish workers were employed were run under the sweatshop system, and the UHT began right away to organize those workers. On January 1, 1889, we organized a Cloak Makers’ Union that lasted only a few months. Only one organized shop remained, Friedlander’s Cloak Company.

In 1888 a Knee-Pants’ Union was organized by Social-Democrats and anarchists, and it joined the UHT on February 9, 1889.

On February 19 of that year the UHT organized a Silk Workers’ Union. In March it formed a Musicians’ Union, and in August it launched Local 24 of the Textile Workers’ Union. Later that year came Local 31 of the Bakers’ Union, then a Carpenters’ Union, and a Bookbinders’ Union that promptly joined the Knights of Labor.

In March the UHT helped revive the dying Cap Makers’ Union, and then, two months later, built up the Purse Makers’ Union. The UHT lead a series of strikes in various Jewish trades.

נאָך אַ יאָר עקזיסטענץ האָט די געװערקשאַפֿטן אױך געשיקט צװײ דעלעגאַטן צום ערשטן אינטערנאַציאָנאַלן סאָציאַליסטישן און אַרבעטער־קאָנגרעס. דער קאָנגרעס איז פֿאָרגעקומען אין מאָנאַט יולי, 1889, אין פּאַריז. די דעלעגאַטן פֿון די געװערקשאַפֿטן זײַנען געװען ל. מילער און נ. באַרסקי, אַ שריפֿטזעצער. בײדע דעלעגאַטן זײַנען געפֿאָרן אױף זײערע אײגענע הוצאָות.

דער נעקסטער יאָר איז פֿאַר די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן געװען דער פֿרוכטבאַרסטער פֿון יענער פּעריאָדע. אין מאָנאַט מאַרטש, 1890, האָט די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן שױן געצײלט 32 יוניאָנס.

אין יענעם מאָנאַט איז דערקלערט געװאָרן אַ גרױסער סטרײַק פֿון קלאָוקמאַכער און עס איז אָרגאַניזירט געװאָרן אַ יוניאָן פֿון זיבן טױזנט קלאָוק־אַרבעטער. יאָזעף באַראָנדעס, װעמען די געװערקשאַפֿטן האָט געשיקט צו די קלאָוקמאַכער צו פֿירן דעם סטרײַק, איז דערװײלט געװאָרן אַלס מענעדזשער פֿון יענער קלאָוקמאַכער־יוניאָן.

עס האָבן דעמאָלט אױך געסטרײַקט (אַלץ אין מאָנאַט מאַרטש, 1890) די רעקשנײַדער, די פּענטסמאַכער, די ני־פּענטס־מאַכער, די העמדל־נײערס, די סאָדע־װאַסער־אַרבעטער און סוספּענדערס־אַרבעטער. אַלע סטרײַקס זײַנען געפֿירט געװאָרן פֿון די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן.

אין אײן יאָר צײַט, אַלזאָ, איז די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן געװאָרן באַרימט.

אין זעלבן יאָר (1890), איז געגרינדעט געװאָרן די װעכנטלעכע סאָציאַליסטישע „אַרבעטער־צײַטונג“, װעלכע די געװערקשאַפֿטן האָט אָנערקענט אַלס איר אָפֿיציעלן אָרגאַן.

אין יאָר 1891, האָבן די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן און די ייִדישע ברענטש פֿון דער סאָציאַליסטישער אַרבעטער־פּאַרטײ דערװײלט אב. קאַהאַנען אַלס דעלעגאַט צום אינטערנאַציאָנאַלן סאָציאַליסטישן קאָנגרעס, װעלכער האָט זיך דעם יאָר געדאַרפֿט צוזאַמענקומען אין בריסל, בעלגיע. פֿאַר זײַן אָפּפֿאָרן פֿון ניו־יאָרק, האָט קאַהאַן צוגעשיקט אַ בריװ צו דער ביוראָ, װעלכע האָט אָרגאַניזירט דעם קאָנגרעס, אַז אַ פּונקט אױפֿן טאָג־אָרדענונג זאָל זײַן – „װי די אָרגאַניזירטע אַרבעטער פֿון אַלע לענדער זאָלן זיך פֿאַרהאַלטן צו דער ייִדן־פֿראַגע“. װען ער איז געקומען צום קאָנגרעס, האָט ער געלאָזט דרוקן אַ פֿלוגשריפֿט, װעלכער האָט אַנטהאַלטן אַלע װיכטיקע פֿאַקטן און ציפֿערן װעגן דער ייִדישער אַרבעטער־באַװעגונג אין אַמעריקע, װעגן די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן, אירע יוניאָנס, און זײערע סטרײַקס. דאָס איז געװען צום ערשטן מאָל װאָס פֿאַר דער אַרבעטערשאַפֿט פֿון דער גאַנצער װעלט איז פֿאָרגעשטעלט געװאָרן אַ ייִדישער ברודער. װען קאַהאַן האָט געטײלט דעם פֿלוגשריפֿט צװישן די דעלעגאַטן פֿון די פֿאַרשידענע לענדער, זײַנען זײ געװאָרן פֿאַראינטערעסירט. דער אינטערעס איז געװען צוליב דער נײַעס – ייִדישע אַרבעטער זײַנען דאָ!... עס איז כּמעט אין אַלע לענדער פֿון דער װעלט געװען אַ באַגריף, אַז אַלע ייִדן זײַנען באַנקירן, פֿאַבריקאַנטן, סוחרים. עס זײַנען פֿאָרגעקומען דעבאַטן מיט קאַהאַנען, ער האָט אױך פֿאָרגעשלאָגן אַ רעזאָלוציע בײַם קאָנגרעס צו באַגריסן װאַרעם די אָרגאַניזירטע ייִדישע אַרבעטער פֿון אַמעריקע און פֿאַרדאַמען דעם אַנטיסעמיטיזם אומעטום. די רעזאָלוציע האָט פֿאַרנומען די אױפֿמערקזאַמקײט פֿון קאָנגרעס אַ היפּשע צײַט, און איז נאָך דעם דיסקוטירט געװאָרן אין דער פּרעסע פֿון פֿיל לענדער.

אַ נײַעם קאַפּיטל געשיכטע פֿון ייִדישן פֿאָלק האָט די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן בײַ איר גרינדונג אָנגעהױבן שרײַבן.

A year after its founding, the UHT sent two delegates to the International Socialist and Labor Congress 3 3 The first Congress of the Second International in Paris in July of 1889: Louis Miller and N. Barsky, a typesetter. They paid their own way to the Congress.

The following year, 1890, was the most fruitful for the UHT, and by March it included thirty-two unions. That month the UHT called a mass strike, and a union of 7,000 cloak makers was organized. Joseph Barondess, whom the UHT had selected to lead the strike, was elected Manager of their union.

Other workers also struck in March: the dress makers, the pants makers, the knee-pants makers, the shirt makers, the seltzer water workers, and the makers of suspenders. And the UHT had led all those strikes, becoming quite prominent in only a year.

In 1890 the Socialist weekly, Arbeter tsaytung (Workers’ Newspaper) was recognized as the official organ of the UHT.

In 1891 the UHT and the Yiddish sections of the SLP chose Abraham Cahan to represent them at the International Socialist Congress 4 4 The second Congress of the Second International to be held in Brussels, Belgium. Before he sailed, Cahan sent a letter to the office that was organizing the Congress, asking that an item be placed on the agenda:

“How should organized labor in all countries deal with the Jewish question?” When he arrived there, he published and distributed a leaflet that presented facts and figures about the Jewish labor movement in America, about the UHT, its unions, and its strikes. It was the first time that Jewish labor was in the public eye of the international labor movement.

The delegates from various countries were interested in the leaflet that Cahan distributed. It was a novelty: there was such a thing as Jewish workers! There had been a perception in most countries that all Jews were bankers, manufacturers, or businessmen.

But there were heated debates with Cahan when he proposed that the Congress adopt a resolution to welcome the Jewish labor movement in America and to condemn anti-Semitism everywhere. His proposal occupied the attention of the Congress for quite a while, and it even received press coverage in several countries.

The UHT had begun to write a new chapter in the history of the Jewish people.

דער סטרײַק הגדול פֿון די ניו־יאָרקער שנײַדער־אַרבעטער אין 1913

װי איך האָב שױן דערצײלט אין די פֿריִערדיקע קאַפּיטלען, האָט מען נאָך מיט 50 יאָר צוריק זיך אָנגעשטרענגט צו אָרגאַניזירן די שנײַדער־אַרבעטער. דאָס האָט זיך אין די פֿילע יאָרן קײן מאָל ניט אײַנגעגעבן. דאָ און דאָרט פֿלעגט מען אָרגאַניזירן אַ שנײַדער־יוניאָן. יעדן אָנפֿאַנג פֿון ברענסיזאָן פֿלעגט די שנײַדער־יוניאָן רופֿן אַ „דזשענעראַל סטרײַק“, פֿלעגט סעטלען געװיסע שעפּער, און נאָכן סיזאָן פֿלעגט װערן אױס יוניאָן. בײַם נײַעם סיזאָן פֿלעגט מען װידער רופֿן אַ „דזשענעראַל סטרײַק“ מיט די זעלבע רעזולטאַטן. אײן גוטע זאַך אָבער האָבן די אַמאָליקע שנײַדער־יוניאָנס יאָ אױפֿגעטאָן: נאָך מיט יאָרן צוריק האָט די שנײַדער־יוניאָן אײַנגעפֿירט װאָכאַרבעט אין געװיסע צװײַגן פֿון פֿאַך, אָנשטאָט ציל־ אָדער שטיק־אַרבעט. דאָס איז אָבער ניט געװען אין אַלע לײַנס אַרבעט. בײַ הױזן, װעסטן, קינדער הײזקעס און אַנדערע לײַנס האָט מען די גאַנצע צײַט געאַרבעט פֿון שטיק. דערפֿאַר אָבער זײַנען די אַרבעטער־שׂכירות אין אַלע אָפּטײלן פֿון שנײַדערפֿאַך געװען קלאָגעדיקע. די באַהאַנדלונג פֿון די שנײַדער אין די שעפּער איז געװען כּמעט אַן אוממענטשלעכע. די שנײַדער־אַרבעטער האָבן שטענדיק געשריִען, אַז זײ קענען קײן לעבן ניט מאַכן.

שלעכט איז געװען די לאַגע פֿון די שנײַדער־אַרבעטער, װאָס האָבן געאַרבעט אין די קלײנע שעפּער, אָבער נאָך ערגער איז געװען די לאַגע פֿון די אַרבעטער, װאָס האָבן געשקלאַפֿט אין די גרױסע קלײדער־פֿאַבריקן, װוּ עס זײַנען געװען באַשעפֿטיקט פֿון פֿינף הונדערט ביז אַ טױזנט אַרבעטער אין אײן שאַפּ. די שׂכירות זײַנען געװען שרעקלעך קלײן. הײַנט די געזעצן, װאָס די מיליאָנערסקע פֿאַבריקאַנטן פֿלעגן אױף די װענט פֿון זײערע שעפּער אױסקלעפּן, זײַנען פּשוט געװען ניט אױסצוהאַלטן.די דעלעגאַטן פֿון די שנײַדער־לאָקאַלס פֿלעגן בײַ די פֿאַרזאַמלונגען פֿון די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן זיך באַראָטן װעגן דער טרױעריקער לאַגע פֿון די שנײַדער־אַרבעטער. װען זײ האָבן געזען, אַז מען האָט אין 1909 און אין 1910 דורכגעפֿירט אַזעלכע װוּנדערבאַרע גענעראַל־סטרײַקס אין דער ליידיס װײסט, קלאָוק, פֿאָר און אַנדערע אינדוסטריען, האָבן זײ גענומען פֿאָדערן, אַז מען זאָל זען עטװאָס טאָן אױך פֿאַר זײ. דאָס איז געװען נאָך אין יאַנואַר, 1911.

װי שױן פֿריִער געזאָגט, זײַנען די שנײַדער אױך ניט געװען צופֿרידן מיט זײער אינטערנעשאָנאַל, די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“ (יג"װ), װעלכע האָט, לױט זײער מײנונג, ניט געװאָלט מאַכן קײן ערנסטע אָנשטרענגען צו אָרגאַניזירן די שנײַדער־אינדוסטריע. די ניו־יאָרקער שנײַדער־אַרבעטער האָבן אָבער ניט גערוט. זײ האָבן נאָך אין יאָר 1907, מיט דער הילף פֿון די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן, אַרױסגערופֿן גרױסע שאַפּ־סטרײַקס. די ניו־יאָרקער לאָקאַל־יוניאָן, די „בראָדערהוד אָװ טײלאָרס“, האָט דאַן אַרונטערגענומען אין סטרײַק אַ גרױסע צאָל שעפּער. צװישן זײ האָבן זיך געפֿונען אײניקע לײבל־שעפּער, װאָס האָבן געהאַט געסעטלט פֿריִער מיט די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“ און האָבן געהאַט אַגרימענטס. און דערפֿאַר װײַל די שנײַדער־אַרבעטער האָבן אַרונטערגענומען אין סטרײַק די פּאָר געסעטלטע יוניאָן־לײבל־שעפּער, האָט מען די אַלע טױזנטער סטרײַקנדיקע שנײַדער אין מיטן קאַמף אַרױסגעװאָרפֿן פֿון די „יונײַטעד גאַרמעט װאָרקערס“. דאָך איז יענער סטרײַק אין אָנפֿאַנג געװוּנען געװאָרן אין פֿילע שעפּער, אָבער צוליב דער שטערונג פֿון די „יונײַטעד גאַרמעט װאָרקערס“ האָבן שפּעטער די שנײַדער־אַרבעטער אַלץ צוריק פֿאַרלאָרן. די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן איז אין יענעם קאַמף, סײַ קעגן די קלײדער־פֿאַבריקאַנטן און סײַ קעגן די קאָנסערװאַטיװע „יונײַטעד גאַרמעט װאָרקערס“, געשטאַנען מיט די שנײַדער־אַרבעטער ביזן סוף.

The Great Garment Workers’ Strike of 1913 in New York

As I have noted in earlier chapters, for more than fifty years efforts have been made to organize the garment workers, but with little success. Unions would pop up here and there. They would call a “general strike” at the start of every busy season, some of the shops would settle, then the union would dissolve in the slow season.

Next busy season another strike would be called, following the same pattern. But one thing the old unions did achieve was the weekly wage instead of the quota system or piece work. Workers in the pants, vest, and knee-pants trades were still doing piece work. Moreover the wages in all parts of the industry were kept painfully low, and the workers were treated very badly. They always said that they could not earn a living.

Conditions were bad for those who worked in the sweatshops, but they were worse for those who slaved in the big factories that employed between 500 and 1,000 people. The wages were shockingly low, and the rules that the millionaire manufacturers posted on the walls of their factories were simply unbearable.

The delegates of the garment workers to the UHT complained bitterly about the conditions. When they saw the wonderful strikes of 1909 and 1910 by the ladies’ waist, cloak, and fur workers, they asked that something be done for them, too. That was in January of 1911.

The garment workers were dissatisfied with the United Garment Workers (UGW), which, they believed, was not serious about organizing the garment industry. But the workers in New York would not sit back.

They had called a strike back in 1907 with the help of the UHT. A local New York union, the Brotherhood of Tailors, had gathered workers from many shops to take part in the strike. Among them were some shops that had already signed agreements with the UGW. And because the garment workers had convinced those few union label shops with agreements to go on strike, the UGW expelled thousands of garment workers.

The strike was at first won in many shops, but then they lost everything because of the interference of the UGW. The United Hebrew Trades stood with the workers against both the manufacturers and the conservative UGW until the end.

„די יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“ האָבן דאַן געגרינדעט אַן אָפּאָזיציע־יוניאָן קעגן דער אױסגעשלאָסענער „בראָדערהוד אָװ טײלאָרס“, װעמענס פֿירער עס זײַנען געװען ג. װישניאַק און קאָהן, װעלכע האָבן אָרגאַניזירט אַ צימלעך גוטע שנײַדער־יוניאָן. זײ האָבן געקראָגן די פֿולע שטיצע פֿון די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן. די אינדעפּענדענט בראָדערהוד אָװ טײלאָרס האָט זיך אױך אין אַ צײַט אַרום געהאַט פֿאַרבונדן מיט אײנעם אַ געװיסן הערי װײַט, אַ קאַטער, װעלכער איז אַ געװיסע צײַט געװען דער סעקרעטאַר פֿון די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס אָװ אַמעריקאַ“. די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן האָט אָבער קײן צוטרױ ניט געהאַט צו הערי װײַט און זי האָט די „בראָדערהוד אָװ טײלאָרס“ דאַן אױסגעשלאָסן. דאָס האָט געפֿירט דערצו, אַז דיזע יוניאָן זאָל אָפּגעשװאַכט װערן.

אין אַ קורצער צײַט אַרום, אין יאָר 1908, האָט די אױסגעשלאָסענע „בראָדערהוד אָװ טײלאָרס“ שלום געמאַכט מיט די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“, װעלכע האָבן געהאַט אָרגאַניזירט אַ לאָקאַל פֿון רעק־שנײַדער, װאָס האָבן געאַרבעט רעק מיטן יוניאָן־לײבל. אין אָקטאָבער 1910 האָט אין ניו־יאָרק װידער אױסגעבראָכן אַ גענעראַל־סטרײַק פֿון די רעקשנײַדער, מיטגלידער פֿון די „בראָדערהוד אָװ טײלאָרס“ פֿון ניו־יאָרק. די הױפּט־פֿאָדערונג איז געװען 53 שטונדן אַ װאָך אַרבעט. עס האָט ניט גענומען לאַנג און מען האָט װידער געסעטלט מיט 300 שעפּער. באַלד אָבער איז פֿון דעם זיג קײן זכר ניט געבליבן. די אורזאַך פֿון דעם איז געװען, װאָס די שנײַדער זײַנען ניט געװען גוט אָרגאַניזירט.

ענד 1910 און אין אָנפֿאַנג 1911 האָבן אין שיקאַגע געסטרײַקט צװאַנציק טױזנט שנײַדער־אַרבעטער. אין יענעם סטרײַק האָבן זיך די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“ גאַנץ װײניק געמישט. די שיקאַגער סענטראַל פֿעדערײשן אָװ לײבאָר, די „װימענס טרײד יוניאָן ליג“ און די גאַנצע שיקאַגער אַרבעטער־באַװעגונג האָבן געהאָלפֿן יענעם שנײַדערסטרײַק. בלױז די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“ האָבן ניט געװאָלט העלפֿן דעם סטרײַק.

דער סטרײַק האָט זיך געענדיקט אין יאַנואַר פֿונעם יאָר 1911, און דאָס אײנציקע געװינס איז געװען דער אַגרימענט מיט דער פֿירמע „האַרט שאַפֿנער און מאַרקס“. די אַרבעטער האָבן געהאַט צען טעג צײַט צו מעלדן זיך פֿאַר אַרבעט. די מערסטע האָבן צוריקגעקריגן זײערע שטעלעס און די יוניאָן האָט זיך גלײַך גענומען אָרגאַניזירן די אַרבעטער אין די שעפּער.

צום ערשטן מיטינג פֿון שיקאַגער שנײַדער־לאָקאַל, גלײַך װי דער סטרײַק האָט זיך געענדיקט, זײַנען געקומען 14 נײַע מיטגלידער. מיט דער צײַט אָבער האָבן די אַרבעטער פֿון „האַרט, שאַפֿנער און מאַרקס“ זיך גענומען מאַסנװײַז אָנשליסן אָן דער יוניאָן.

די אַרבעטער פֿון „האַרט, שאַפֿנער און מאַרקס“ זײַנען געװען צעטײלט אױף דרײַ קלאַסן: אַ יוניאָן־גרופּע; אַ געמישטע גרופּע פֿון יוניאָן־ און ניט־יוניאָן־לײַט; און אַ גרופּע פֿון דורכױס ניט־יוניאָן־לײט. ביסלעכװײַז האָט די יוניאָן דורך די יאָרן 1911, 1912 און 1913 דורכגעטראָטן זיך אַ װעג. ביסלעכװײַז האָבן זיך די דרײַ קלאַסן צוזאַמענגעגאָסן ביז זײ זײַנען ענדלעך געװאָרן אַ יוניאָן־גרופּע. לױט אַ שטודיום װעגן „האַרט, שאַפֿנער און מאַרקס“, װאָס ב. אימעט האָט געמאַכט פֿאַר דער יונײַטעד סטײטס ביוראָ פֿון לײבאָר־סטאַטיסטיק אין יאָר 1914, זײַנען אין יעדער אָפּטײל געװען ניט װײניקער פֿון 77 פּראָצענט יוניאָן־אַרבעטער; פֿון די קאַטערס זײַנען געװען יוניאָניזירט 94 פּראָצענט, פֿון די װעסט־מײקערס – 96 פּראָצענט און פֿון די קאָוט־מײקערס – 91 פּראָצענט. די צאָל מיטגלידער פֿון די צװײ גרעסטע לאָקאַלן, 39 און 144, איז געװען 2,500 אין יאָר 1914.

Then the UGW started an opposition union to replace the Brotherhood of Tailors (an effective union whose leaders were G. Vishniac and Cohen) whom they had expelled.

The Independent Brotherhood of Tailors was, for a while, involved with one Harry White, a cutter who had been Secretary of the UGW for a time. But the UHT did not trust him, so it expelled the Brotherhood. That union grew weak as a result.

In 1908 the Brotherhood made peace with the UGW, which had organized a local of workers who made suits with the union label. In October of 1910 a strike broke out among suit makers of the Brotherhood in New York. Their main demand was a fifty-three-hour work week. It did not take long, and settlements were signed with 300 shops. But the memory of that victory faded fast, because the tailors were not well organized.

Twenty thousand garment workers struck in Chicago at the end of 1910 and the start of 1911. The UGW had little to do with that strike. The Central Federation of Labor, the Women’s Trade Union League, 5 5 The Women’s Trade Union League was a national organization founded in 1903 to support the American Federation of Labor, women’s suffrage, and the activism of women in the labor movement. and the whole labor movement in Chicago supported it, but the UGW did not.

The strike ended in January of 1911, but its sole victory was an agreement with the firm of Hart, Schaffner, and Marx. The workers had ten days to report back to work, and most of them got their jobs back. The union started organizing right away, and fourteen new members joined at the first meeting. Gradually the workers at the firm joined the union on a large scale.

There were three groups of workers at the firm: staunch union, mixed, and nonunion, but between 1911 and 1913 the union slowly found its way.

The three groups gradually melded into a single union. In a 1914 study of the Hart, Schaffner, and Marx made for the United States Bureau of Labor Statistics by B. Emmett, 77 percent of all its workers were unionized; 94 percent of the cutters; 96 percent of the vest makers; 91 percent of the coat makers. The two largest locals, Number 39 and 114, totaled 2,500 members.

אין מאָנאַט מײַ, פֿון יאָר 1911, האָבן די ניו־יאָרקער שנײַדער אײַנבאַרופֿן אַ קאָנפֿערענץ אין פֿילאַדעלפֿיע, װוּ עס זײַנען געװען פֿאַרטראָטן אַ גרױסע צאָל לאָקאַלס פֿון לאַנד. דאָרט איז באַשלאָסן געװאָרן צו גרינדן אַ שנײַדער־קאַונסיל איבערן גאַנצן לאַנד און אין קאַנאַדע. נאָך פֿילע היציקע דעבאַטעס איז אױף יענער קאָנװענשן באַשלאָסן געװאָרן, אַז די שנײַדער־יוניאָנס זאָלן ניט רוען ביז זײ װעלן ניט אָרגאַניזירן די אַרבעטער פֿון דער גאַנצער אינדוסטריע אין אַלע צענטערס פֿון לאַנד. עס איז אױך אָנגענומען געװאָרן אַ רעזאָלוציע אױפֿצופֿאָדערן זײער אינטערנאַציאָנאַל־יוניאָן, די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס אָװ אַמעריקאַ“, אַז זי זאָל גלײַך אָנשטעלן גענוג פֿעיִקע אָרגאַניזאַטאָרס צו פֿאַראײניקן אַלע שנײַדער־אַרבעטער און זײ פֿאַרגרײטן פֿאַר דעם קומענדיקן גרױסן קאַמף.

די פֿילאַדעלפֿיער קאָנפֿערענץ, װעלכע האָט געגרינדעט דעם שנײַדער־„קאַונסיל“, האָט געגעבן דעם ערשטן ריכטיקן שטױס צו פֿאַרװירקלעכן דעם ציל, צו װעלכן די שנײַדער־אַרבעטער האָבן אין פֿאַרלױף פֿון פֿופֿציק יאָר צײַט געשטרעבט, נעמלעך – צו אָרגאַניזירן די צענדליקער טױזנטער שנײַדער־אַרבעטער אין אַ שטאַרקער, דױערהאַפֿטער יוניאָן.

די קאָמיטע, װאָס איז דערװײלט געװאָרן אױף יענער קאָנפֿערענץ, האָט גלײַך אָפּגעהאַלטן אַ זיצונג און באַשלאָסן צו פֿאָדערן בײַ די גענעראַל־באַאַמטע פֿון די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“, אַז זײ זאָלן באַשטימען מאַקס פּײַנען אַלס הױפּט־אָרגאַנײַזער פֿון די ניו־יאָרקער שנײַדער. דער דזשענעראַל סעקרעטאַר פֿון דער „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“, ב. לאַרדזשער, האָט גלײַך אײַנגעװיליקט צו באַשטימען אַ הױפּט־אָרגאַנײַזער פֿאַר די שנײַדער, אָבער װען אַ קאָמיטע פֿונעם „בראָדערהוד אָװ טײלאָרס“, אין װעלכער דער שרײַבער פֿון דיזע צײַלן איז אױך אַרײַן אַלס פֿאַרטרעטער פֿון די געװערקשאַפֿטן, האָט אים געזאָגט, אַז די שנײַדער װילן האָבן מאַקס פּײַנען פֿאַר דער אַרבעט, האָט ער אין אָנפֿאַנג גאָרניט געװאָלט הערן פֿון דעם, װײַל פּײַן איז געװען צו „רעװאָלוציאָנער“ פֿאַר זײ. נאָך דעם אָבער האָבן מיר זיך געאײניקט אױף דעם, אַז עס זאָלן זײַן צװײ הױפּט־אָרגאַנײַזערס פֿון דעם קאַמפּײן, מאַקס פּײַן און ב. שװייצער. זײ בײדע האָבן געדאַרפֿט צוציִען אַלע נייטיקע קרעפֿטן אױף אָנצופֿירן דעם גאַנצן קאַמפּײן.

עס האָט גענומען איבער אַ יאָר צײַט ביז עס איז געלונגען די הױפּט־אָרגאַנײַזערס מיט דער הילף פֿון זײערע איבעריקע אָרגאַנײַזערס (פֿרײַװיליקע און באַצאָלטע) אַרײַנצוקריגן אין דער יוניאָן די שנײַדער־אַרבעטער פֿון די גאָר גרױסע און פֿון אַלע קלענערע שעפּער.

אין יענעם אָרגאַניזאַציאָנס־קאַמפּײן האָט זיך שטאַרק אױסגעצײכנט אײַק גאָלדשטײן, אַ שנײַדער־אַרבעטער, װעלכער איז געװען אַ טעטיקער מעמבער פֿון די „ברודערהוד אָװ טײלאָרס“. גאָלדשטײן איז געװען אַ פֿאָלקסרעדנער, אַן אײנפֿאַכער שאַפּ־אַרבעטער. מיט זײַנע רעדעס, װעלכע פֿלעגן קלאָר אַרױסצײַגן זײַן ערנסטקײט און איבערגעגעבנקייט צו דער אַרבעטער־זאַך, פֿלעגט ער צוציִען מאַסן שנײַדער צו דער יוניאָן. נאָכן סטרײַק איז ער באַשטימט געװאָרן אַלס אַ יוניאָן־אָרגאַנײַזער. ער איז געװען אַן אַנאַרכיסט. אין 1922 איז ער געשטאָרבן פֿון אַ קענסער.

אין נאָװעמבער 1912 איז שױן אַ גרױסע מאַסע פֿון די ניו־יאָרקער שנײַדער פֿון אַלע פֿאַכן און אָפּטײלן פֿון דער אינדוסטריע געװען אין דער יוניאָן. טאָג און נאַכט האָט מען געהאַלטן שאַפּמיטינגען. די באַגײַסטערונג צװישן די אַרבעטער פֿאַר אַ גענעראַל־סטרײַק איז דאַן געװען זײער גרױס. װען אַלץ איז שױן געװען גוט צוגעגרײט האָט די יוניאָן געאָרדערט אַן אָפּשטימונג װעגן אַ גענעראַל־סטרײַק, און אַ גרױסע צאָל שנײַדער־אַרבעטער האָבן געשטימט פֿאַר אַ סטרײַק.

יענעם אָװנט האָט אַ גרױסע מאַסע שנײַדער זיך פֿאַרזאַמלט אױף ראָטגערס סקװער אַנטקעגן דער „פֿאָרװערטס“־געבײַדע אין ניו־יאָרק אױסצוהערן דעם באַריכט פֿון די שטימען־ציילער. װען די באַאַמטע פֿון דער יוניאָן האָבן באַקאַנט געמאַכט פֿאַר דעם טױזנט־קעפּיקן עולם, אַז די גרױסע מערהײט שנײַדער־אַרבעטער זײַנען פֿאַר אַ סטרײַק, האָט די גרױסע מאַסע אַרבעטער, װאָס האָט פֿאַרפֿלײצט דעם סקװער און העסטער־פּאַרק, אױפֿגעכאַפּט מיט באַגײַסטערונג דעם געשרײ: „סטרײַק! סטרײַק!“ און דער געשריי האָט אָפּגעקלונגען איבער דער גאַנצער איסט־סײַד פֿון ניו־יאָרק. דאָס איז געװען אַ מערקװירדיקע סצענע. אין אַ װאָך אַרום איז דערקלערט געװאָרן דער גענעראַל־סטרײַק, אָדער דער „סטרײַק הגדול“, װי מען האָט אים גערופֿן. דאָס איז פֿאָרגעקומען דעם 30סטן דעצעמבער, 1912.

In May of 1911, the garment workers of New York called a conference in Philadelphia, attended by representatives from all over, where it was decided to form a Council for the U. S. and Canada. They resolved not to rest until the whole industry was organized all over the country, and to call on the international, the United Garment Workers union, to provide enough organizers to unite all the garment workers and prepare them for this great struggle.

That conference, which formed the Council, was the first real push to achieve the goal that garment workers had been struggling towards for fifty years: a powerful, lasting union of tens of thousands of workers.

The committee chosen by the conference held a meeting, at which they decided to ask the general officers of the United Garment Workers to appoint Max Pine as chief organizer of the New York garment workers. Barney Larger, Secretary of the UGW, agreed to appoint a chief organizer. But when the committee of the Brotherhood of Tailors (of which I was a member as a representative of the United Hebrew Trades), asked that it be Max Pine, at first he would not hear of it, because Pine was too “revolutionary.” We later agreed to name two organizers, Pine and B. Schweitzer. They were to combine all their powers to lead the campaign.

It took more than a year for them—and the other organizers, paid and unpaid—to bring into the union the workers of all the shops, big and small.

Ike Goldstein, a garment worker and a member of the Brotherhood, was prominent in that campaign. He was a popular, down-to-earth speaker, and his speeches showed his seriousness and devotion to labor. He won over large numbers to the union. He was an anarchist, and after the strike he was chosen to be an organizer. He died of cancer in 1922.

By November of 1912 a large proportion of the workers across the New York garment industry were unionized. Meetings were held day and night. The workers were eager to go on strike. When everything was ready, the union held a strike vote, and most were in favor.

That evening a huge number of workers had assembled at Rutgers Square in front of the Forverts building to hear the results of the vote. When the union officials announced that the vote was overwhelmingly in favor, the crowd of a thousand people thronging the Square and Hester Park chanted, “Strike! Strike,” and it reverberated throughout the East Side. It was an awe-inspiring scene.

A general strike, or “the Great Strike” as we called it, was announced a week later, on December 30, 1912.

עס איז געװען אַ כמאַרנער טאָג. די דערװיילטע הונדערטער קאָמיטעס האָבן זיך צעלאָזן איבער דער גרױסער שטאָט ניו־יאָרק און געטײלט די רױטע פּראָקלאַמאַציעס. דער רוף צום סטרײַק האָט געפֿונען אַ װאַרעמען אָפּקלאַנג אין די הערצער פֿון די איבער הונדערט טױזנט שנײַדער־אַרבעטער פֿון גרײטער ניו־יאָרק. אַלע ייִדישע, איטאַליענישע, פּױלישע און אַנדערע שנײַדער־אַרבעטער, פֿרױען און מענער, האָבן װי אײן מענטש פֿאַרלאָזן די שעפּער און האָבן אַװעקגעמאַרשירט אין די פֿאַרזאַמלונגס־פּלעצער, װעלכע די שנײַדער־יוניאָן האָט געדונגען פֿאַר זײ. נאַטירלעך האָט מען אַזאַ גרױסע מאַסע שעפּער ניט געקענט גרייכן אין איין טאָג. אָבער די גרעסטע צאָל שנײַדער־אַרבעטער זײַנען דאַן אַרונטער אין די ערשטע צװײ טעג. אין פֿאַרלױף פֿון דער װאָך זײַנען אַלע שנײַדער־שעפּער פֿון ניו־יאָרק אױסגעלײדיקט געװאָרן.

אין רעדאַקציע פֿון „פֿאָרװערטס“ האָט מען אַװעקגעשטעלט צװײ לאַנגע טישן, װוּ אַלע טשערלײַט פֿון די פֿאַרזאַמלונגס־פּלעצער, אַלע טשערלײַט פֿון די קאָמיטעס, אַלע באַאַמטע פֿון אַ 25 לאָקאַלע יוניאָנס פֿון די סטרײַקנדיקע שנײַדער־אַרבעטער זײַנען געזעסן אױסגעזעצט צוזאַמען מיט דער אָפֿיציעלער פּרעס־קאָמיטע פֿון סטרײַק, מיטן סעקרעטאַר פֿון די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן בראָש און מען האָט געשריבן די נײַעס פֿון סטרײַק. אַלע פּאַסירונגען פֿון לעצטן מעת־לעת װעגן די פּיקעטלײַנס, װעגן די אַרעסטן, סעטלמענטס, – אַלץ װעגן סטרײַק. די מיטאַרבעטער פֿון „פֿאָרװערטס“ האָבן אַלץ רעדאַקטירט און דער „פֿאָרװערטס“ איז פֿאַרװאַנדלט געװאָרן אין אַ סטרײַקאָרגאַן פֿון הונדערט און דרײַסיק טױזנט קעמפֿנדיקע שנײַדער־אַרבעטער, מענער און פֿרױען פֿון אַלע נאַציאָנאַליטעטן. אױסער דעם איז געװען אַ ספּעציעלע פּרעסקאָמיטע, װעלכע פֿלעגט אַרױסגעבן די נײַעס פֿון סטרײַק צו אַלע צײַטונגען פֿון לאַנד.

די אַדמיניסטראַציע פֿון דעם ריזיקן סטרײַק איז פֿאַרטײלט געװאָרן װי פֿאָלגט: פּיקעט־קאָמיטע, אינפֿאָרמאַציע־קאָמיטע, שטיצע־זאַמלונג־קאָמיטע און רעדנער־קאָמיטע.

אױפֿן צװײטן טאָג פֿון סטרײַק איז אין אָפֿיס פֿון די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן געקומען דער סעקרעטאַר פֿון דיסטריקט־קאַונסיל פֿון אַלע שנײַדער־יוניאָנס, ה. לאַװנער, אַ שנײַדער־אַרבעטער בײַ קינדער־דזשעקעטס. ער איז געװען זײער אַ פֿעיִקער באַאַמטער, דאָך זײַנען די שנײַדער־אַרבעטער פֿון אים ניט געװען באַגײַסטערט נאָר דערפֿאַר װאָס זײ האָבן אים גערעכנט פֿאַר אײנעם פֿון די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“, פֿון זײער אינטערנעשאָנאַל־יוניאָן, װעלכע זײ האָבן ניט ליב געהאַט, טײלװײַז דערפֿאַר װאָס זײ זײַנען קאָנסערװאַטיװ און טײלװײַז דערפֿאַר װאָס די שנײַדער האָבן געדענקט, אַז אַזױ װי די מערסטע באַאַמטע פֿון די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“ זײַנען קאַטערס (צושנײַדערס), קימערן זײ זיך דעריבער ניט פֿאַר די אינטערעסן פֿון די שנײַדער. דער פּרעזידענט פֿון די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“, טאָם ריקערט, איז אַלײן אַ קאַטער פֿון אַ שיקאַגער לאָקאַל. דער דזשענעראַל־סעקרעטאַר פֿון די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“, באַרני לאַרדזשער, אַן עלטערער שױן אָפּגעלעבטער מענטש, איז אױך בײַם טרײד אַ העמדער־צושנײַדער.

לאַװנער, דער סעקרעטאַר פֿון ניו־יאָרקער דיסטריקט־קאַונסיל פֿון אַלע גאַרמענט װאָרקערס לאָקאַלס, האָט איבערגעגעבן צו די געװערקשאַפֿטן, אַז זײ זאָלן אָנפֿירן דיזע 4 קאָמיטעס, און איך אַלס סעקרעטאַר האָב עס בײַ אים איבערגענומען. איך האָב װעגן דעם אָנגעפֿרעגט בײַם הױפּטפֿירער פֿון יענעם סטרײַק, בײַ מאַקס פּײַנען, און ער האָט מיר געזאָגט בזה־הלשון:

דו, ברודערקע, סעקרעטאַר פֿון די פֿאַראייניקטע געװערקשאַפֿטן, דו האָסט געזען װי אַלע דעלעגאַטן פֿון די געװערקשאַפֿטן האָבן געפֿירט דעם גאַנצן לײדיס־װײסט־מאַכער־סטרײַק פֿון 1909, װעלכער איז געװען דער ערשטער פֿון די גרױסע ייִדישע סטרײַקס; דו האָסט געזען װי די קלאָוק־מאַכער האָבן געהאַט זײער סטרײַק אין 1910 און די דעלעגאַטן פֿון די געװערקשאַפֿטן האָבן דאָרטן דעם גרעסטן אָנטײל גענומען. אײַערע דעלעגאַטן פֿון די געװערקשאַפֿטן האָבן געפֿירט דעם גרױסן פֿאָריער־סטרײַק אין 1912 און אַצינד מוזן די געװערקשאַפֿטן שאַפֿן אַ ריזן־יוניאָן און אַ ריזן־פֿאַרבאַנד פֿון די 250 טױזנט מענער־שנײַדער.

די עקזעקוטיװ־קאָמיטע פֿון די געװערקשאַפֿטן האָט געהאַט אַ זיצונג און די אָנפֿירונג פֿון די 4 קאָמיטעס איז איבערגענומען געװאָרן פֿון די געװערקשאַפֿטן.

די סעטלמענטס־קאָמיטע און די סטרײַק־בענעפֿיט־קאָמיטע, צוזאַמען מיט דער גענעראַל־סטרײַק־קאָמיטע, זײַנען פֿאַרװאַלט געװאָרן פֿון פֿאַרטרעטער פֿון אַלע סטרײַקנדיקע יוניאָנס, צוזאַמען מיט די הױפּט באַאַמטע פֿון די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“.

איך װיל דאָ גלײַך באַמערקן, אַז אין יענעם ריזיקן שנײַדער־סטרײַק פֿון 1913 זײַנען געװען טעטיק אַ שײנע עטלעכע הונדערט מענטשן, און עס איז פֿאַרשטענדלעך, אַז איך האָב ניט קײן מעגלעכקײט יעדן אײנעם צו דערמאָנען.

It was a cloudy day. Hundreds of committees spread out in the big city and distributed the red proclamations. Over 100,000 garment workers in Greater New York greeted the news warmly. All the Jewish, Italian, Polish, and other workers—men and women—left their shops as one and marched down to the assembly halls that the union had rented. Of course, there were so many shops that not all could be reached in one day. But the overwhelming majority of workers walked out in the first two days. By the end of the week, all the shops of New York were empty.

The editorial offices of the Forverts set up two long tables where all the chairpersons of the assembly rooms, and all the officials from twenty-five union locals that were on strike could sit with the press committee of the strike, with the Secretary of the United Hebrew Trades, to write the news of the strike: all the events of the previous 24 hours concerning the picket lines, the arrests, and the settlements—everything about the strike. The Forverts writers did the editing, and the newspaper became the mouthpiece for 130,000 struggling, striking garment workers, men and women of every nationality. In addition there was a press committee that distributed the news to all the papers in the country.

The strike was run by a picket committee, an information committee, a relief committee, and a speakers’ committee.

On the second day, Harris Lavner, Secretary of the District Council of all the garment unions—himself a worker in children’s jackets—came to the office of the United Hebrew Trades. He was a very able leader, although the workers were not warm to him, because he was from the UGW—the International—which they didn’t like, partly because it was conservative, and partly because they thought that since many of its officials were cutters it didn’t share the interests of the tailors. Tom Rickert, President of the UGW, was a cutter from Chicago. Barney Larger, its General Secretary, an older, experienced man, was a shirt cutter.

Lavner asked the UHT to lead those four committees. As Secretary, I accepted, and I asked the strike leader, Max Pine.

This was his response: “You, Brother, saw the UHT lead the strike of the Ladies Waist Makers in 1909, the first great Jewish strike. You saw the huge strike of the Cloak Makers in 1910, and the crucial participation of the UHT. And your delegates led the strike of the Furriers in 1912. Now the UHT has to form a super-union with 250,000 menswear tailors.”

The UHT Executive Committee met and agreed to lead those committees. All the striking unions—along with officials from the UGW were represented in the general strike committee, the settlement committee, and the benefits committee. I have to say that several hundred people were active in leading that huge strike of 1913, and it is impossible to mention all of them.

די סימפּאַטיע פֿון גרױסן עולם פֿון גרײטער ניו־יאָרק איז דורכױס געװען אױף דער זײַט פֿון די אַרבעטער.

ניו־יאָרק האָט שױן געזען אַלערלײ שנײַדער־סטרײַקס, קלענערע און גרעסערע; אָבער אַזאַ מין סטרײַק װי יענער, אין װעלכן עס האָבן זיך באַטײליקט אַלע אָפּטײלן פֿון דער גאַנצער שנײַדער־אינדוסטריע, האָט ניו־יאָרק קײן מאָל ניט געזען.

די סטרײַקערס זײַנען געװען פֿון אַלע נאַציאָנאַליטעטן, װעלכע געפֿינען זיך נאָר אין ניו־יאָרק. די גרעסטע צאָל סטרײַקער זײַנען געװען ייִדן, דאַן זײַנען געקומען איטאַליענער, ליטװינער, רוסן, פּאָליאַקן, דײַטשן, בעמישע, אונגאַרן, גריכן, טערקן, פֿראַנצויזן, ענגלענדער און אַמעריקאַנער.
יעדן מאָל װען מען פֿלעגט אַרונטערנעמען אַ גרױסע שנײַדער־פֿאַבריק פֿלעגן זיך אָפּשפּילן מערקװערדיקע סצענעס.

אָט איז אין ברוקלין געלונגען אַרונטערצונעמען אײנעם פֿון די גרעסטע אינסײַד־שעפּער פֿון אַ באַװוּסטער גרױסער פֿירמע. אין דעם שאַפּ האָבן געאַרבעט פֿיר הונדערט איטאַליענער, אױסער אַרבעטער פֿון אַנדערע נאַציעס. מען האָט די אַרבעטער געבראַכט מיט גרױס פּאַראַד. װען זײ האָבן אַרײַנגעמאַרשירט אין גרױסן האָל אַרײַן, איז אײנער פֿון די סטרײַקערס אַרױפֿגעשפּרונגען אױפֿן פּלאַטפֿאָרם און האָט אין איטאַליעניש אױסגעשריִען, אַז אין נאָמען פֿון די אַרבעטער פֿון זײַן שאַפּ באַדאַנקט ער, װאָס מען האָט זײ אַרונטערגענומען אין סטרײַק, װײַל עס איז שױן לאַנג צײַט געװען דאָס צו טאָן, און דער רעדנער פֿרעגט דעם עולם, מיט װאָס זײ קענען אָפּדאַנקען. אַלס ענטפֿער שרײַט אױס אַ צװײטער איטאַליענער, אַז אין ברוקלין איז פֿאַראַן נאָך אַ גרעסערער שאַפּ פֿון אַ באַװוּסטער קלאָדינג־פֿירמע, װוּ מען אַרבעט נאָך; זײ דאַרף מען אױך ברענגען אַהער. „אָלרײַט“, הערט מען גלײַך שטימען אױסשרײַען אין אַלע שפּראַכן, און דער עולם פֿאָרמירט זיך אין רײען און מען מאַרשירט צום פּלאַץ.

צוקומענדיק צום שאַפּ, װעלכער איז שױן באַלעגערט מיט פּאָליצײ און דעטעקטיװס, שטעלט מען זיך אָפּ. עס האָט ניט גענומען פֿיל צײַט װי אַ פּאָר שליחים פֿון די אַרבעטער פֿון דער פֿאַקטאָרי קומען אַרונטער און גיבן אָפּ אַ באַריכט, אַז נאָך מיטאָג, אַזױ שנעל װי מען װעט קריגן די פּיי, קומען אַלע אַרונטער און שליסן זיך אָן אין סטרײַק.

די בעלי־הבתּים און סופּעראינטענדענטס פֿון דער גרױסער קלאָדינג־פֿירמע האָבן דערשמעקט, אַז זײערע אַרבעטער, מיט װעלכע זײ זײַנען, דאַכט זיך, געװען זיכער, פֿאַרלאָזן זײ. די פֿאָרלײַט פֿאַררופֿן די אַרבעטער אױף שנעל אין שאַפּ צו אַ מיטינג און אײנער פֿון דער פֿירמע שטעלט זיך אַרױף אױף אַ טיש און האַלט אַ זיסע רעדע צו די אַרבעטער, דערציילנדיק זײ װי גוט זײ זײַנען אימער געװען צו זײערע אַרבעטער. „װאָס װילט איר אַצינד?“ – רופֿט זיך אָפּ דער באָס. – „קורצע שטונדן? מיר גיבן אײַך. בעסערע װײדזשעס? איר קריגט עס גלײַך“. אין שאַפּ איז געװאָרן שטיל, אַלע האָבן אײַנגעהאַלטן די אָטעמס. מיט אַ מאָל רופֿט זיך אָפּ אַ שטימע אין איטאַליעניש: „מי װאָנטאַ יוניאָנאַ“. דער באָס ענטפֿערט: „װאָס דאַרפֿט איר די יוניאָן, אַז איך גיב אײַך אַלץ װאָס איר פֿאַרלאַנגט, אַבי בלײַבט אַרבעטן?“ ענטפֿערט דער זעלבער איטאַליענישער אַרבעטער בזה־הלשון: „איף יו גיװ אַס יעװעריטינג, סי די װאָקינד דעלעגאַטאַ, איט װילי בי אָלראַיטאַ“. דער באָס איז נאָך ניט געגאַנגען אין דער יוניאָן און די אַרבעטער זײַנען אַלע װי איין מאַן אַרונטער אין סטרײַק. אַזױ זײַנען אַלע שעפּער אַרונטער.הײַנט די באַגײַסטערטע דעמאָנסטראַציעס, װעלכע די סטרײַקערס פֿלעגן מאַכן טאָג־טעגלעך!

The general public of Greater New York was entirely sympathetic to the workers.

New York had seen all kinds of strikes, but they had never seen one this size, with the participation of every part of the garment industry.

Every nationality took part. They were mostly Jews, then Italians, Lithuanians, Russians, Poles, Germans, Czechs, Hungarians, Greeks, Turks, Frenchmen, Englishmen, and Americans. Awesome things happened when shops went out on strike.

In Brooklyn, for example, in one of the largest, best-known “inside shops,” there worked 400 Italians, along with some others. They marched out to great applause, and when they got to the meeting hall, one of the strikers jumped on the platform and proclaimed in Italian that he was grateful for the strike because it was long overdue. He asked how they could show their appreciation, and another called out in Italian that there was another shop in Brooklyn, also well-known, and even bigger, that was still open and should join the strike. People yelled “All right” in every language, and marched out to take part.

When they got to the shop it was already surrounded by police and detectives. A couple of workers came out to let them know that in the afternoon all the workers would join the strike after they got paid.

The owners and the managers of that big factory found out that their workers, whom they thought they could count on, were going to leave. They quickly called a meeting, and one of the foremen got up on a table and made a sweet speech about how well they had treated the workers.

“What do you want now?” he asked. “Shorter hours? We’ll give them to you. Better wages? You’ll have that, too!”

It got very quiet in the shop, everyone holding their breath.

Suddenly an Italian voice called out, “Me vant uniona!”

The boss answered, “Why do you need a union? We’ll give you everything you ask for. Just stay on the job!”

The same Italian answered: “If you give us everything, see the walking delegate. It vill be allrighta.”

Before the boss went to the union all the workers walked out together. And that was how all the shops came out. The strikers demonstrated every day.

אין יענעם גלענצנדיקן קאַמף איז באמת מקוים געװאָרן דער רוף פֿון דעם גרױסן אַרבעטער־פּאָעט:
„מאַן דער אַרבײַט, אױפֿגעװאַכט
און ערקענע דײַנע מאַכט,
אַלע רעדער שטײען שטיל
װען דײַן שטאַרקער אַרם נאָר עס װיל“.

די נױט צװישן די סטרײַקערס איז געװען זײער גרױס. אױף דער צװײטער װאָך פֿון סטרײַק האָט מען אין די פֿאַרזאַמלונגס־פּלעצער ערשט באַקאַנט זיך מיט דער אמתער לאַגע פֿון די גרױסע מאַסן שנײַדער־אַרבעטער. און דאַן האָט מען דערזען, װאָס פֿאַר אַן אָרעמקײט עס האָט געהערשט צװישן די אַרבעטער, װעלכע האָבן באַקלײדט כּמעט אַ האַלב אַמעריקע. פֿיל פֿון די סטרײַקערס האָבן אױף דער צװײטער װאָך פֿון סטרײַק שױן ניט געהאַט װאָס צו עסן. דערצו האָבן פֿיל סטרײַקער נאָך געקראָגן „מוף־צעטלעך“ פֿון די לענדלאָרדס, װײַל זײ האָבן ניט געהאַט מיט װאָס צו באַצאָלן דירה־געלט.

די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן און די איסט־סײַד־דיסטריקטן פֿון דער סאָציאַליסטישער פּאַרטײ האָבן אָרגאַניזירט קאָמיטעס, צו װעלכע מען האָט אױך צוגעצױגן אַלע אַנדערע אַרבעטער־אָרגאַניזאַציעס און פֿאַרשידענע סעטלמענט־װאָרקערס. מען האָט גלײַך געעפֿנט אַ רײ פֿרײַע קיכן, װוּ די סטרײַקערס האָבן יעדן טאָג באַקומען פֿרײַע מאָלצײַטן. אַלע אָפּטײלונגען פֿון דער אַרבעטער־באַװעגונג – די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן, די סאָציאַליסטישע פּאַרטײ, דער „אַרבעטער־רינג“ און דער „פֿאָרװערטס“ האָבן פֿאַרעפֿנטלעכט אַן אױפֿרוף צו אַלע אָרגאַניזאַציעס, אַז זײ זאָלן שטיצן דעם שנײַדערסטרײַק.

די פֿרײַע קיכן פֿאַר די סטרײַקנדיקע שנײַדער־אַרבעטער האָבן דאַן אָנגעפֿירט די איסט־סײַד־דיסטריקטן פֿון דער סאָציאַליסטישער פּאַרטײ, װעמעס מיטגלידער האָבן פֿיל געהאָלפֿן אין די זאַמלונגען פֿון געלטשטיצע צװישן אַלע אַרבעטער און געזעלשאַפֿטלעכע אָרגאַניזאַציעס. אײנער פֿון די הױפּטטוער פֿון דער ס"פּ־אָרגאַניזאַציע איז דאַן געװען לויִס שײפֿער.

זײער פֿיל געהאָלפֿן דעם סטרײַק האָט דער „פֿאָרװערטס“. אױסער דעם, װאָס ער איז געװען דער אָפֿיציעלער קאַמפֿאָרגאַן פֿון די סטרײַקערס, האָט דער „פֿאָרװערטס“ נאָך אױך פֿון זײַן אײגענער קאַסע געשטיצט דעם סטרײַק מיט פֿיל טױזנטער דאָלאַר. דער איצטיקער פּרעזידענט און מענעדזשער פֿון דער אַמאַלגאַמײטעד באַנק אין ניו־יאָרק, אַדאָלף העלד איז דעמאָלט געװען דער מענעדזשער פֿון „פֿאָרװערטס“ און ער האָט אַ סך אַרױסגעהאָלפֿן מיט ראַט און טאַט דער סטרײַק־קאָמיטע.

אַדאָלף העלד איז נאָך געװען אַ סקול־בױ אין ני־פּענטס, װען די אַגיטאַציע פֿון די ייִדישע סאָציאַליסטן אױף דער איסט־סײַד פֿון ניו־יאָרק האָט אים צוגעצױגן. װען ער איז אַלט געװען 14–15 יאָר איז ער געװאָרן אַ מיטגליד פֿון דער „סאָשעליסט ליטעראַרי סאָסײַעטי“ פֿון די יונגע סאָציאַליסטן אױף דער איסט־סײַד. צו 20 יאָר האָט מען אים געמאַכט פֿאַרן מענעדזשער פֿון „פֿאָרװערטס“. דאָס איז געװען אין 1906, װען דער דעמאָלטיקער מענעדזשער, מאַרקוס יאַפֿע, האָט צוליב קראַנקײט געמוזט אױפֿגעבן זײַן אַמט אַלס מענעדזשער פֿון „פֿאָרװערטס“. אַדאָלף העלד האָט די גאַנצע צײַט געשפּילט אַ װיכטיקע ראָלע אין דער סאָציאַליסטישער באַװעגונג און די פֿירערס פֿון דער טרײד־יוניאָן־באַװעגונג פֿלעגן אין צײַט פֿון אַ שװערן קאַמף מיט אים אָפֿט זיך באַראָטן.

װי שױן פֿריִער געזאָגט, זײַנען אין יענעם גרױסן שנײַדערסטרײַק געװען טעטיק אַ שײנע עטלעכע הונדערט אַרבעטער. איך װיל נאָך דערמאָנען דאָ אײניקע. דאָס זײַנען: אַלעקס קאָהען, אַ פּרעסער בײַם טרײד, אַ גוטער רעדנער, און דוד װוּלף; אײב הערשקאָװיטש, דזשאָו גודמאַן, בײדע מעמבערס פֿון דער ס"פּ, און ל. באַראָן, אַן אַנאַרכיסט. ל. באַראָן איז שױן איצט טױט.

פֿיל האָבן געהאָלפֿן אין דעם שנײַדערסטרײַק: דזשײקאָב פּענקין און װיליאַם קאַרלין, אױך פֿיאָרעלאָ לאַ־גװאַרדיאַ, דער אַדװאָקאַט פֿון דעם איטאַליענישן ברענטש פֿון די שנײַדער. לאַ־גװאַרדיאַ איז איצט אַ מיטגליד פֿון דעם אַמעריקאַנער קאָנגרעס. יענעם גרױסן שנײַדערסטרײַק האָט די קלאָוקמאַכער־יוניאָן, װעלכער האָט שױן געציילט 50 טױזנט מיטגלידער, געשטיצט מיט צענדליקער טויזנטער דאָלאַר.

אױסער די קלאָוקמאַכער, האָבן אין יענעם סטרײַק געגעבן שטיצע די לײדיס־װײסט־מאַכער־יוניאָן, די פֿאָריערס־יוניאָן און אַלע אַנדערע קלענערע יוניאָנס. זײ אַלע האָבן געהאָלפֿן די שנײַדער מיט צענדליקער טױזנטער דאָלאַר. אױף אַלע שׂימחות, בעלער און אונטערהאַלטונגען – איבעראַל האָט מען געזאַמלט געלט פֿאַר דעם שנײַדערסטרײַק. די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“ האָבן פֿונאַנדערגעשיקט אַן אױפֿרוף צו אַלע אַמעריקען פֿעדערײשן אָװ לײבאָר יוניאָנס און אױך זײ האָבן זיך זײער פֿרײַנדלעך אָפּגערופֿן מיט שטיצע.

The words of the labor poet came true in that glorious struggle:

“Man of labor, awakened, recognize your power! Your strong arm can stop all the wheels from turning, if it wants to.” 6 6 Weinstein is citing either the 1891 Yiddish poem and song, Un du akerst, un du zeyst [And you Plow, and you Sow], by Chaim Zhitlowsky, or the 1863 German Bundeslied für den Allgemeinen deutschen Arbeiterverein [Hymn for the General German Workers’ Union] by Georg Herwegh, which was the source for Zhitlowsky.

The strikers were very needy, and in the assembly halls by the second week we came to know the true extent of their terrible situation. We saw the great poverty of the workers, workers who put clothes on almost half of America. Many of them had run out of food. Plus some of them got eviction notices from their landlords because they could not pay the rent.

The United Hebrew Trades and the East Side districts of the Socialist Party organized committees that included other labor organizations and settlement workers. We opened free kitchens where the strikers could get their meals. The UHT, the SP, the Arbeter-ring, and the Forverts published appeals for everyone to support the garment workers in their strike.

The kitchens were run by the East Side districts of the SP, which collected donations from workers and social organizations. Louis Schafer was one of the prominent leaders in that effort.

The Forverts was a tremendous help to the strikers. Not only did it function as their official organ, but it also donated thousands of dollars to the strike fund from its own account. Adolph Held (who is now the president and manager of the Amalgamated Bank in New York) was then the manager of the Forverts, and his activities and advice were of great help to the strike committee.

Held had been a schoolboy in knee-pants when he was first drawn to the Jewish Socialists on the East Side. At the age of fourteen or fifteen, he joined the Socialist Literary Society, and he was appointed manager of the Forverts at age twenty.

That was in 1906 when Marcus Jaffe had to resign because of ill health. Held played a prominent part in the Socialist movement, and the leaders of the trade unions often sought his advice when times were tough.

Among the hundreds of activists who led the strike, I would like to mention just a few: Alex Cohen (a presser and a fine speaker), David Wolf, Abe Hershkowitz and John Goodman (both members of the SP), and L. Baron, an anarchist (Baron is now dead.), Jacob Pankin, William Carlin, and Fiorello LaGuardia, the lawyer for the Italian branch of the garment workers. LaGuardia is now a member of the U.S. Congress.

The Cloak Makers’ Union, which numbered 50,000 members, donated tens of thousands of dollars to the strike.

Among the other unions that gave support to the strike were the Ladies’ Waist Makers and the Furriers. Fund-raising for the strike was done everywhere, at parties, dances, and shows. The United Garment Workers sent an appeal to all the unions of the AFL, and also sent in contributions of their own.

די פֿאַראײניקטע ייִדישע געװערקשאַפֿטן האָט אױך געעפֿנט צװײ גרױסע גראָסערי־סטאָרס, װוּ מען האָט געטײלט צו די סטרײַקער לעבנס־מיטלען: מעל, ברױט, צוקער, בעבלעך און אַנדערע עסנװאַרג־פּראָדוקטן. די ייִדישע בעקער־יוניאָנס האָבן צוגעשטעלט יעדן טאָג צענדליקער װעגן מיט טױזנטער לאַבנס ברױט פֿאַר די הילפֿס־גראָסעריס און פֿאַר די פֿרײַע קיכן.

די געװערקשאַפֿטן האָט אין קלינטאָן־האָל אױך געעפֿנט אַ ביוראָ, װוּ מען האָט געטײלט קלײדער פֿאַר די סטרײַקער, פֿאַר פֿרױען, מענער און קינדער. דעם געזאַמלטן געלט האָט די געװערקשאַפֿטן ניט אױסגעטײלט. זי האָט בלױז געזאַמלט דאָס געלט און עס קװיטירט דורכן „פֿאָרװערטס“, און דאַן עס איבערגעגעבן צו די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“ װעלכע האָבן געטײלט דעם סטרײַק־בענעפֿיט.

איך װעל קײן מאָל ניט פֿאַרגעסן דעם גרױסן באַזאַר װעלכן די געװערקשאַפֿטן האָט אָנגעפֿירט אין „פֿאָרװערטס“־בילדינג, צו װעלכן מען האָט אונדז אַרײַנגעשיקט פֿון אַל דאָס גוטס. די געװערקשאַפֿטן האָט אױפֿן באַזאַר געעפֿנט אַ דעפּאַרטמענט־סטאָר פֿון װאָס איר װילט נאָר אַלײן. מען האָט אַלץ אױספֿאַרקױפֿט צום גרױסן עולם און דאָס געלט איז איבערגעגעבן געװאָרן צום סטרײַקפֿאָנד.

בײַ יענעם באַרימטן באַזאַר האָב איך זיך װידער געטראָפֿן מיט דעניעל דעליאָנען. ער איז אַהין געקומען מיט זײַנע „סל"פּ“־חבֿרים ב. רײנשטײן, ד"ר דזשוליוס האַמער מיט זײַן פֿרױ, י. שלאָסבערג, און אַנדערע. די טוער פֿון יענעם שנײַדערסטרײַק זײַנען אַ פּנים, לױט דעליאָנס מײנונג, ניט געװען קײן „פֿײקערס“, נאָר אמתע „קלאַסן־באַװוּסטע“ טוער פֿון דער קעמפֿנדיקער אַרבעטער־באַװעגונג.

דער קאַמף פֿון די שנײַדער איז געװען אַ ביטערער. די קלענערע שנײַדער־באָסעס האָבן געסעטלט מיט דער יוניאָן, אָבער דאָס האָט קײן באַדײַטונג ניט געהאַט, װײַל די רײַכע מאַנופֿעקטשורערס זײַנען געװען פֿאַרעקשנט און האָבן ניט געװאָלט סעטלען. די קלײדער־פֿאַבריקאַנטן זײַנען דאַן געװען אָרגאַניזירט אין דרײַערלײ אַסאָסיִײשנס. די פֿאַרפֿאָלגונגען מצד דער פּאָליצײ, די ברוטאַלע האַנדלונג פֿון די געדונגענע „שטאַרקע“ גאַרדס, װעלכע האָבן געשלאָגן די סטרײַקנדיקע שנײַדער האָבן נאָך שװערער געמאַכט די לאַגע.

נאָך צען װאָכן סטרײַקן האָט דער פּרעזידענט פֿון די „יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס“ טאָם ריקערט, באַראָטנדיק זיך בלױז מיט די באַאַמטע און עקזעקוטיװ־מיטגלידער פֿון די יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס, װעלכע האָבן גערעכנט, אַז אַ פֿולשטענדיקער זיג פֿון די שנײַדער־אַרבעטער איז ניט אַזױ זיכער, געסעטלט דעם סטרײַק.

די פֿירער פֿון דער יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס האָבן זיך ניט געװאָלט רעכענען מיט דער טראַדיציע פֿון דער ייִדישער טרײדיוניאָן־באַװעגונג, אַז אַ סעטלמענט פֿון אַ סטרײַק דאַרף מען מאַכן נאָר דאַן װען די מאַסן פֿון די סטרײַקערס שטימען צו דערצו, װען מען פֿרעגט בײַ זײ, מען באַריכט זײ און אַ מערהײט פֿון זײ שטימט צו צו דעם. ריקערט אָבער האָט זיך בײַ די סטרײַקנדיקע שנײַדער ניט אָנגעפֿרעגט, און ער האָט, אַלס פּרעזידענט פֿון די יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס, געמאַכט אַ סעטלמענט מיט דער אַסאָסיִײשן פֿון די גרױסע קלײדער־פֿאַבריקאַנטן פֿאַר 54 שטונדן אַ װאָך אַרבעט, און אַ העכערונג פֿון 1 דאָלאַר אַ װאָך אױף די שׂכירות פֿון יעדן שנײַדער־אַרבעטער (די פֿאָדערונגען פֿון די שנײַדער זײַנען געװען: 48 שטונדן אַ װאָך אַרבעט, אַ העכערונג אױף די שׂכירות פֿון 5 ביז 10 דאָלאַר אַ װאָך, און נאָך אַנדערע יוניאָן־קאָנדיציעס).

דיזע האַנדלונג פֿון די יונײַטעד גאַרמענט װאָרקערס האָט דאַן אַרױסגערופֿן אַ געװאַלדיקע אַנטריסטונג צװישן די סטרײַקערס. זײ האָבן דעם באַפֿעל פֿון דעם פּרעזידענט פֿון זײער אינטערנאַשאָנאַל יוניאָן ניט געפֿאָלגט און האָבן פֿאָרגעזעצט דעם סטרײַק נאָך מיט מער ענערגיע.

צו יענער צײַט האָט די יוניאָן פֿון די סטרײַקנדיקע שנײַדער שױן געהאַט געסעטלט מיט הונדערטער מאַנופֿעקטשורערס און קאָנטראַקטאָרס פֿאַר 50 שטונדן אַ װאָך אַרבעט. דער סטרײַק האָט נאָך אָנגעהאַלטן דרײַ װאָכן צײַט און איז ענדלעך געסעטלט געװאָרן מיט דער אַסאָסיִײשן פֿון די גרױסע קלײדער־פֿאַבריקאַנטן פֿאַר 53 שטונדן אַ װאָך אַרבעט דעם ערשטן יאָר, און 52 שעה אַ װאָך דעם צװײטן יאָר. דער הױפּטסעטלער פֿון יענעם סטרײַק איז געװען מאיר לאָנדאָן, דער ליגל אַדװײַזער (געזעצלעכער ראָטגעבער) פֿון דער קלאָוקמאַכער־יוניאָן, װעלכער איז באַאױפֿטראַגט געװאָרן פֿון דער גאַנצער ייִדישער אַרבעטער־באַוועגונג צו סעטלען דעם שנײַדערסטרײַק.

מיט די קלענערע אַסאָסיִײשנס פֿון שנײַדער בעלי־בתּים, װעלכע האָבן באַשעפֿטיקט שנײַדער־אַרבעטער אין זײערע „אינסײַד“־פֿאַבריקן און אױך בײַ קאָנטראַקטאָרס (בײַ זײ זײַנען געװען באַשעפֿטיקט אַ 50 פּראָצענט פֿון אַלע סטרײַקערס) איז דער סעטלמענט געמאַכט געװאָרן פֿאַר 50 שטונדן אַ װאָך אַרבעט מיט אַ גרױסער העכערונג אין שׂכירות.

The UHT opened two large groceries where they distributed food to the strikers: flour, bread, sugar, beans, and other foods. The Jewish Bakers’ Union sent dozens of wagons every day, with thousands of loaves of bread, to the free groceries and kitchens.

The UHT also opened an office in Clinton Hall, where they gave out clothes to the strikers, for men, women, and children. The funds that the UHT collected were not handed out. They were given to the Forverts for safekeeping, which transferred it to the United Garment Workers, which allotted the strike benefits.

I’ll never forget the huge bazaar that the UHT held in the Forverts building, to which people donated all kinds of belongings. That bazaar had a department store where the general public could buy anything they might possibly want. The proceeds went to the strike fund.

I ran into Daniel DeLeon7 again at that bazaar, with his Socialist Labor Party comrades, B. Reinstein, Dr. Julius Hammer and his wife, J. Schlossberg, and others.

In DeLeon’s view, the leaders of the strike were not “fakers,” but real “class-conscious” activists in the struggling labor movement.

The struggle of the garment workers was bitter. The smaller bosses sided with the union, but that had no impact, because the rich manufacturers belonged to three associations, were stubborn and refused to settle. Things were made worse by mistreatment from the police and the brutality of hired thugs who beat up the striking workers.

Ten weeks into the strike, Tom Rickert, president of the United Garment Workers, settled the strike after consulting only with the officials and the Executive Board of the UGW, having concluded that a total victory for labor was not assured.

The leaders of the UGW did not respect the tradition in the Jewish trade union movement of signing a settlement only after the strikers had been informed and asked to vote on the settlement. But Rickert did not ask.

As President of the UGW, he simply signed with the Manufacturers’ Association for a fifty-four-hour week and a raise of one dollar a week for all the workers. (The strikers had demanded forty-eight hours and raises of five to ten dollars, among other conditions.)

The behavior of the UGW caused a fierce uproar among the strikers. They refused to obey the order of the president of the union and carried on the strike with even more energy.

By then the union had already settled with hundreds of manufacturers and contractors for a fifty-hour week.

The strikers continued for another three weeks, and settled with the big Manufacturers’ Association for fifty-three hours the first year and fifty-two the second.

Our chief negotiator was Meyer London, the legal advisor to the Cloak Makers’ Union who had been chosen by the Jewish labor movement to negotiate on behalf of the garment workers.

The smaller manufacturers—who employed about half of all the strikers in “inside shops”—and the contractors settled for a fifty-hour week and a larger wage increase.

דעם 8טן מאַרטש, 1913 איז דער גענעראַל־סטרײַק פֿון די שנײַדער־אַרבעטער דערקלערט געװאָרן פֿאַר געענדיקט. דרײַ מאָנאַטן האָט דער גענעראַל־סטרײַק אָנגעהאַלטן ביז ער איז ענדלעך געװוּנען געװאָרן. די גאַנצע דרײַ מאָנאַטן פֿון יאַנואַר, פֿעברואַר און מאַרטש, איז דער רױש און טומל פֿון דעם ריזנהאַפֿטן אינדוסטריעלן שנײַדערסטרײַק געװען זײער שטאַרק און גרױס.

און װען דער סטרײַק איז געענדיקט געװאָרן, זײַנען אין דער ייִדישער טרײדיוניאָן־באַװעגונג אָנגעקומען נײַע קאַמפֿן, נײַע יוניאָנס פֿון ייִדישע אַרבעטער, נײַע סטרײַקס, אַ גאַנצער ים פֿון נײַע טרײדס זײַנען דאַן צוגעשװוּמען און האָבן געפֿאָדערט אַז מען זאָל זײ אױך אָרגאַניזירן.

די טרײדיוניאָן־באַװעגונג פֿון די ייִדישע אַרבעטער האָט דאַן דערגרײכט דעם העכסטן שטאַפּל פֿון דערפֿאָלג. די צאָל מיטגלידער פֿון די יוניאָנס איז שטאַרק געװאַקסן און עס איז אױך געװאַקסן די צאָל לאָקאַלע יוניאָנס. די באַװעגונג האָט געבראַכט גרױס נוצן די אַרבעטער־מאַסן און האָט אַרױסגערופֿן צו זיך דעם רעספּעקט פֿון אַלעמען. נײַע קרעפֿטן זײַנען צו אונדז צוגעשטאַנען. פֿיל, װעלכע זײַנען דאַן צוגעקומען אין די ייִדישע יוניאָנס, האָבן ערשט מיט אַ פּאָר יאָר צוריק װײניק זיך געקימערט װעגן די יוניאָנס. זײ זײַנען צוגעשטאַנען צו אונדזערע רײען אַלס רעזולטאַט פֿון יענעם גרױסן קאַמף.

דער שנײַדערסטרײַק האָט געגעבן אַ גלענצנדיקן בײַשפּיל פֿון דעם וואָס די אַרבעטער קענען געװינען דורך אײניקײט און מוטיקן קאַמף.

דרײַ און דרײַסיק מיליאָן דאָלאַר האָט געקאָסט די רײַכע קלאָדינג מאַנופֿעקטשורערס דער שנײַדערסטרײַק. די בעלי־הבתּים האָבן פֿאַרלאָרן דעם פּראָפֿיט פֿון סעזאָן און פֿיל מער. די אַרבעטער האָבן געװוּנען אַזױ פֿיל, אַז עס איז געװען שװער אױסצורעכענען זײערע געװינסן.

אייבערפֿלעכלעך איז דער חשבון געװען דער פֿאָלגנדיקער:
דורכשניטלעך האָט נאָך יענעם סטרײַק יעדער שנײַדער געאַרבעט מיט זיבן שטונדן אַ װאָך װײניקער װי פֿאַרן סטרײַק. די גרױסע מאַסן שנײַדער, װאָס האָבן געאַרבעט פֿאַר קאָנטראַקטאָרס בײַ קאָוטס, פּאַנטס און װעסטן, האָבן פֿאַר דעם סטרײַק געאַרבעט 58, 62 און מער שטונדן אַ װאָך. אין די אינסײַד־שעפּער האָט מען אױך געאַרבעט 57, 56 און 54 שטונדן אַ װאָך. די טשילדרען־דזשעקעט־מאַכער, געבײסטע און אומגעבײסטע, װי אױך אַ קלײנע צאָל „לײַבל־אַרבעטער“ פֿלעגן דאַן אַרבעטן 53 שטונדן אַ װאָך. און צום שלוס פֿון יענעם גענעראַל־סטרײַק האָבן די גרעסטע צאָל שנײַדער געאַרבעט בלױז 50 שטונדן אַ װאָך. אױף 53 שטונדן אַ װאָך האָט מען געסעטלט פֿאַר אַ קלענערער צאָל אַרבעטער. װען מיר האָבן גענומען אױסרעכענען די צאָל שטונדן, װאָס די שנײַדער־אַרבעטער האָבן דאַן געװוּנען, איז אױסגעקומען, אַז אַלע שנײַדער־אַרבעטער אין ניו־יאָרק האָבן נאָכן סטרײַק פֿון 1913 געאַרבעט אין דורכשניט מיט 7 שטונדן אױף יעדן אַרבעטער אין יעדער װאָך װײניקער װי פֿאַרן סטרײַק. און װען מען האָט אַרונטערגערעכנט צו 7 שטונדן פֿון הונדערט און דרײַסיק טױזנט אַרבעטער, האָט עס באַטראָפֿן 910 טױזנט געװוּנענע שטונדן.

די שנײַדער־בעלי־הבתּים, װעלכע האָבן געספּענדט אַזױ פֿיל מיליאָנען דאָלאַרס אום צו צעברעכן דעם גרױסן שנײַדערסטרײַק, פֿלעגן דאַן אָפּרײַסן די טעלעפֿאָן פֿון די פֿאַרשיידענע שנײַדער־לאָקאַלס, בעטנדיק מען זאָל זײ שיקן אַרבעטער, און דװקא יוניאָנלײַט האָבן זײ געפֿאָדערט. אַ ברירה האָבן זײ געהאַט?

די שנײַדער־בעלי־הבתּים, סײַ די קלענערע און סײַ די גרױסע מאַנופֿעקטשורערס האָבן דורך דער צײַט פֿון סטרײַק אױסגעגעבן אוצרות מיט געלט, כּדי זײ זאָלן קענען אױספֿירן, אַז זײ זאָלן ניט דאַרפֿן אָנערקענען די יוניאָן, אָבער נאָך יענעם סטרײַק, װען עס האָט געטראָפֿן בײַ זײ אין שאַפּ דער קלענסטער טראָבל, האָבן זיי זיך געשראָקן, אַז די אַרבעטער װעלן װידער אַרונטער פֿון דער אַרבעט און זײ פֿלעגן גלײַך טעלעפֿאָנירן אין דער יוניאָן: „פּליז, שיקט אונדז אַ פֿאַרטרעטער פֿון דער יוניאָן. שיקט אונדז די גאַנצע יוניאָן, אַבי גלײַכט אױס בײַ מיר דעם טראָבל“ (סיכסוך).

איך בין געװען אָנװעזנד בײַ אַ גוט באַזוכטן געשעפֿטס־מיטינג פֿון אַ שנײַדער־לאָקאַל־יוניאָן. דער טשערמאַן האָט אױסגערופֿן יעדן מעמבער באַזונדער און האָט בײַ יעדן, אין מײַן אָנװעזנהײט, געפֿרעגט: „װיפֿל באַטרעפֿט אײַער רײַז פֿון װײדזשעס?“ אײניקע האָבן געענטפֿערט, אַז זײ באַקומען מיט 4 דאָלאַר אַ װאָך מער; אײניקע מיט 6 דאָלאַר אַ װאָך; אײניקע מיט 8 דאָלאַר, און עס האָבן זיך געפֿונען זאָגאַר אַזעלכע אַרבעטער, װאָס האָבן פֿאַרן סטרײַק באַקומען 18 דאָלאַר אַ װאָך און נאָכן סטרײַק – 28 דאָלאַר אַ װאָך.

„עס איז ניט געװען קײן פֿראַגע פֿון שׂכירות, עס איז געװען אַ פֿראַגע פֿון שטונדן“ – האָט דער טשערמאַן פֿון דער פֿאַרזאַמלונג דערקלערט.

נאָך אַ װיכטיקן געװינס פֿאַר די שנײַדער־אַרבעטער איז דאַן געװען װאָס דער סטרײַק האָט אָפּגעשאַפֿט די סאָב־ און אינסײַד־קאָנטראַקטאָרס. דאָס איז געװען אַן אַלטע מכּה, װאָס האָט עקזיסטירט אין אַלע ניט־אָרגאַניזירטע טרײדס. דער באָס אָדער דער קאָנטראַקטאָר פֿלעגט אַרױסגעבן צו אַרבעטער אַ גאַנצן פּאָדריאַד אַרבעט, און דיזער אַרבעטער פֿלעגט נעמען פֿון זײַן האַנט אַרױסהעלפֿערס, מײנסטנס לערנערס, װעמען ער פֿלעגט צאָלן די קלענסטע װײדזשעס און אַרױסטרײַבן די קישקעס פֿון די אומגליקלעכע װאָס פֿלעגן געצװוּנגען װערן אָנצוקומען אױף אַזעלכע דזשאַבס.

דאָס זײַנען געװען די געװינסן פֿון אַ סטרײַק, װעלכער איז ניט פֿולשטענדיק געװוּנען געװאָרן. דאָס איז געװען נאָר דער אָנפֿאַנג פֿון אַ פֿאַרלײַכטערונג פֿאַר די אַרבעטער, װײַל דאָס ריכטיקע איז ערשט געקומען שפּעטער.

The general strike officially ended on March 8, 1913. It had taken three months till it was won. That gigantic industrial strike of the garment workers had roared from January through March.

Then there arose new trades waiting to be organized, new Jewish unions, new struggles, new strikes. There was a tide of new trades demanding to be organized.

The Jewish labor movement reached its highest peak of success. Union membership surged, as did the number of local unions. The movement brought great benefits to the working masses, and it was respected by all.

Our influence grew. Many workers who had ignored the unions before flocked to us after that great struggle, swelling our ranks.

That strike was a shining example of what workers could achieve if they were united and fought bravely.

The garment strike cost the rich manufacturers $33,000,000. The owners lost the profits of the busy season, and then some. But the workers won so much that it was difficult to calculate.

The following is a superficial account of their gains: Coats, pants, and vest makers had worked fifty-eight or more hours for contractors. Those working in “inside shops” had worked at least fifty-four. Children’s jacket makers—basted and unbasted—as well as “label workers” had worked fifty-three. The majority of garment workers had a 50-hour week by the end of the strike.

On average they were working seven hours less per week than before the strike. With 130,000 workers, that comes to 910,000 hours less.

The bosses, who had spent so many millions trying to break the strike, had to call up the union locals to ask them to send workers, union men at that. What choice did they have?

The manufacturers, big and small, had wasted huge sums just so as not to have to recognize the union. But after the strike, any hint of trouble terrified them that a new strike was brewing, and they would call the union right away: “Please send a representative! Send the whole union, just calm things down.”

I was present at a well-attended business meeting of a local.

The chairman called on each member and asked, “How much of a raise did you get?”

Some had gotten $4, others $6 or $8. Still others had earned $18 a week before the strike who were now making $28.

The chairman explained, “It wasn’t just a matter of wages, it was also a matter of hours.”

Another victory was the end of the sub- and inside-contractors, who had long been a plague.

They used to send the work out from the factories and subdivide it among the workers, who would then hire “assistants,” mostly apprentices, drive them mercilessly, and pay next to nothing to miserable workers who felt compelled to do those jobs.

Those were the gains of that strike which was not a complete victory. It was only the beginning of relief for the workers. Real improvement was to come later.

Weinstein, Bernard. “The Jewish Unions in America.” In geveb, June 2017: Trans. Maurice Wolfthal. https://ingeveb.org/texts-and-translations/jewish-unions-in-america.
Weinstein, Bernard. “The Jewish Unions in America.” Translated by Maurice Wolfthal. In geveb (June 2017): Accessed Apr 22, 2024.


Bernard Weinstein


Maurice Wolfthal

Maurice Wolfthal was a public school teacher in the Bronx and Arizona, and is a member of the Houston Yidish Vinkl.