Text & Translation

די ייִדיש־אַנאַרכיסטישע באַוועגונג אין אַמעריקע

The Jewish Anarchist Movement in America

Joseph Cohen

Translation by Emil Kerenji

INTRODUCTION

“My First Years in Philadelphia” is one of the first chapters in the second part of Joseph Cohen’s memoir, Di yidish-anarkhistishe bavegung in Amerike: Historisher iberblik un perzenlakhe iberlebungen [The Jewish Anarchist Movement in America: A Historical Overview and Personal Reminiscences], published in Philadelphia by the Radical Library (Workmen’s Circle Branch 273) in 1945.

Cohen (1878-1953) was one of the leading Yiddish-speaking anarchist activists in Philadelphia at the turn of the twentieth century. Along with Chaim Weinberg’s memoir, which was published in English in 2008 (Forty Years in the Struggle: The Memoirs of a Jewish Anarchist, Litwin Books), Cohen’s memoir is one of the most important documents speaking to the history of American anarchism in Yiddish. While there is a significant treatment of the Jewish labor movement and the history of Jewish socialism in the United States in the academic field of American Jewish history, fewer scholars have looked specifically at the history of the Yiddish-speaking anarchist movement.

Apart from being invaluable as a primary source in that respect, Cohen’s memoir is a lively personal narrative that spans the remarkably dynamic historical period between the assassination of the Russian tsar in 1881 and the early aftermath of the Holocaust. Cohen’s prose documents the fundamental social, cultural, and political transformations that Jews faced in this period, and speaks to all major themes of Jewish modernity: migration, assimilation, antisemitism, as well as many others. “My First Years in Philadelphia” is an especially rich chapter, as it provides a colorful introduction to the world of Yiddish-speaking radical activism in a major North American city at the turn of the twentieth century.

This piece and the views expressed in it do not represent those of the United States Holocaust Memorial Museum.

In memory of Motl Rosenbush (1937-2014)

מײַנע ערשטע יאָרן אין פֿילאַדעלפֿיע

אין פֿרילינג 1903, בין איך מגולגל געוואָרן קיין פֿילאַדעלפֿיע. דער קרײַז אין וועלכן איך בין אַרײַנגעפֿאַלן איז געווען אַ קאָנסערוואַטיווער, געשפּײַזט פֿון כּתריאל שׂרהזאָנס „טאַגעבלאַט“, וועלכע איז מיר פֿון ערשטן טאָג אָן געווען שטאַרק דערווידער.

מיט צוועלף־דרײַצן יאָר פֿאַר דעם האָב איך אַ פּאָר יאָר צײַט געלעבט אין אַ רעוואָלוציאָנערן קרײַז אין מינסק. בין באַקאַנט געוואָרן מיט דער אידעע פֿון סאָציאַליזם, ווי עס איז יענע יאָרן פֿאַרשטאַנען געוואָרן אין רוסלאַנד. האָב דערנאָך פֿון אַ פֿאַרוואָרפֿן ווינקל אין די פּאָליעסער וועלדער נאָכגעפֿאָלגט די אַנטשטייונג און אַנטוויקלונג פֿון „בונד“, און דעם וווּקס פֿון דער רעוואָלוציאָנערער באַוועגונג צווישן די ייִדישע מאַסן.

דרײַ ווערק, גאַנץ פֿאַרשיידענע אין זייער כאַראַקטער, האָבן אין מײַנע יונגע יאָרן אויסגעאיבט אַ שטאַרקן אײַנפֿלוס אויף מײַן אַנטוויקלונג: נאָך אַלס ייִנגל אין דער גרויסער מירער ישיבֿה האָט קלמן שולמאַנס שילדערונג פֿון דער פּאַריזער קאָמונע אין זײַן צענבענדיקער וועלט־געשיכטע (דבֿרי ימי עולם) אין מיר אַרויסגערופֿן אַ העכסט סימפּאַטישע באַציִונג צו די קאָמונאַרן. וואָס מער דער מחבר האָט געזוכט זיי אַרויסצושטעלן אין אַ שלעכטער ליכט, אַלץ מער אָנציִענד זײַנען זיי מיר געוואָרן. איך האָב געפֿילט אַ נאָענטע קרבֿהשאַפֿט צו זייערע באַגערן און אַ פּערזענלעכן מיטגעפֿיל אין זייער מאַרטירערטום.

אין אַ פּאָליעסער וואַלד איז מיר נאָכדעם צום האַנט געקומען אַ געבונדענער יאָרגאַנג „המליץ“ פֿון 1881, אין וועלכן עס זײַנען איבערגעגעבן געוואָרן אַלע איינצלהייטן פֿון דעם היסטאָרישן פּראָצעס קעגן זשעליאַבאָוו, פּעראָווסקאַיאַ און זייערע חבֿרים פֿאַר הינריכטן דעם צאַר אַלעקסאַנדער דעם צווייטן. די צײַטונג, ווי מ׳קאָן זיך פֿאָרשטעלן, האָט די אָנגעקלאָגטע אַרויסגעשטעלט אין ערגסטן ליכט – „צאַרע אובעיצי“, אַ קלייניקייט! מענטשן וואָס האָבן געוואַגט אויפֿצוהייבן אַ האַנט אויף דעם גאָט־געזאַלבטן הערשער איבער אַלע רוסן! מײַנע סימפּאַטיעס זײַנען אָבער דורכויס געווען אויף זייער זײַט. איך האָב מיטן גרעסטן אינטערעס נאָכגעפֿאָלגט די פֿאַרהאַנדלונגען, געשלונגען יעדן וואָרט און איבערגעלעבט אַלע זייערע דערפֿאַרונגען.

דאָס דריטע ווערק איז אין אַ וועג געווען נאָך אַ מער אינטערעסאַנטע: אַ געבונדענע אַלטע בײַלאַגע צו דער „נאָוואָיע וורעמיאַ“, אין וועלכער עס זײַנען אין פֿאָרזעצונגען געדרוקט געוואָרן עדוואַרד בעלאַמיס גרויסע אוטאָפּיסטישע ווערק „לֹוקינג בעקוואָרד“. דאָס האָט פּאַסירט פֿריִער איידער די „נאָוואָיע וורעמיאַ“ איז געוואָרן אַ פֿאַרביסענע רעאַקציאָנערע און אַנטיסעמיטישע צײַטונג. מיר אין האַנט איז די בײַלאַגע אַרײַנגעפֿאַלן אין מיטן די נײַנציקער יאָרן און בעלאַמיס קריטיק פֿון דער איצטיקער אָרדענונג אין דער פֿאָררעדע, מיט דעם משל פֿון די מענטשן אײַנגעשפּאַנט אין אַ קאַרעטע, האָט אויף מיר געמאַכט אַ געוואַלדיקע ווירקונג.

My First Years in Philadelphia

In the spring of 1903, I found myself in Philadelphia. I stumbled into a conservative circle, one nourished by Kasriel Sarasohn’s Tageblat, which I found repugnant from the very first day. 1 1 Kasriel Sarasohn (1835–1905) was a pioneering Yiddish newspaper publisher in New York. Having immigrated to the United States from Poland in 1866, he launched both the first Yiddish weekly in America (Di nyu yorker yidishe tsaytung, 1872) and New York’s first Yiddish daily (Yidishes tageblat). See Bernard Martin, “Yiddish Literature in the United States,” American Jewish Archives 33:2 (November, 1981), 184–209; Tony Michels, “‘Speaking to Moyshe’: The early socialist Yiddish press and its readers,” Jewish History 14 (2000), 51–82.

Some twelve or thirteen years earlier, I had belonged to a revolutionary circle in Minsk for a couple of years. I had become acquainted with the idea of socialism as it was understood in Russia in those years. I had then followed, from the backwater of Polesia, the rise and development of the Bund, and the growth of the revolutionary movement among the Jewish masses. 2 2 The General Jewish Workers’ Bund of Lithuania, Poland, and Russia (Der algemeyner yidisher arbeter bund fun Lite, Poyln, un Rusland). Founded in 1897 in Vilna (today, Vilnius, Lithuania), the party was an influential part of the Russian Social Democratic Labor Party and the 1905 revolution, and it became the largest Jewish political party in Eastern Europe before the revolution of 1917. See Daniel Blatman, “Bund,” in The YIVO Encyclopedia of Jews in Eastern Europe (http://www.yivoencyclopedia.org/article.aspx/Bund).

Three works, quite different in character, strongly influenced my development in those early years. Kalman Schulman’s account of the Paris Commune in his ten-volume world history (Divre yeme ‘olam) elicited in me, still a youngster in the great Mir yeshiva, the highest sympathy for the Communards. 3 3 Kalman Schulman (1819-1899) was a maskil from Belarus who eventually settled in Vilna. Among his many works—including Hebrew translations of major works of Josephus—is the general history of the world, based on Allgemeine Weltgeschichte by Georg Weber, published under the above title. See Avner Holtzman, “Schulman, Kalman,” in The YIVO Encyclopedia of Jews in Eastern Europe (http://www.yivoencyclopedia.org/article.aspx/Schulman_Kalman). The more the author sought to portray them in a bad light, the more appealing they became to me. I felt a close kinship with their yearnings and personal compassion for their martyrdom.

I then stumbled upon, in the woods of Polesia, a bound volume of Ha-Melits from 1881, which provided all the details of the historic trial against Zhelyabov, Perovskaya, and their comrades, for assassinating Tsar Alexander II. 4 4Ha-Melits was the first Hebrew weekly in the Russian Empire, the mouthpiece of the Russian maskilim. See Avner Holtzman, “Melits, Ha-,” in The YIVO Encyclopedia of Jews in Eastern Europe (http://www.yivoencyclopedia.org/article.aspx/Melits_Ha-). Alexander II was assassinated on March 1, 1881, by members of the radical left organization Narodnaya volya (Will of the People); Andrei Ivanovich Zhelyabov (1851–1881) and Sophia Lvovna Perovskaya (1853–1881), along with other members of Narodnaya volya, were put on trial and executed as organizers. See Edvard Radzinsky, Alexander II: The Last Great Tsar (New York: Free Press, 2006). The newspaper, as one can imagine, portrayed the accused in the worst possible light—“tsare ubytsi,” a mere trifle! 5 5 Russian, regicides. People who dared raise their hand against the God-anointed ruler of all Russians! My sympathies, however, were absolutely on their side. I followed the proceedings with greatest interest, swallowed every word, and lived through all their tribulations.

The third work was, in a way, even more interesting: a bound old supplement to the Novoe vremya, which serialized Edward Bellamy’s great utopian work, Looking Backward. 6 6Novoe vremya (“The New Time”) was a Russian daily published from 1860 to 1917. Originally liberal, it became a reactionary and antisemitic publication. See Radzinsky, Alexander II, 2006. Edward Bellamy (1850–1898) was an American socialist whose groundbreaking utopian novel, Looking Backward: 2000–1887, was published in 1887. In Looking Backward, Bellamy imagined a postcapitalist society based on solidarity and egalitarianism. See Edward Bellamy, Looking Backward: 2000-1887, ed. Alex MacDonald (Buffalo: Broadview Press, 2003). This had happened before Novoe vremya became a dogged reactionary and antisemitic newspaper. I came across the supplement in the mid-1890s; Bellamy’s critique of the current order in the foreword, and his example of people harnessed into a carriage, had a violent effect on me.

די לעצטע עטלעכע יאָר פֿאַר מײַן קומען אַהער האָב איך פֿאַרבראַכט אין דער אַרמיי אין גראָדנע, וווּ איך האָב געהאַט אַ גוטע געלעגנהייט צו לערנען, לייענען אָן אויפֿהער טאָג און נאַכט די בעסטע רוסישע קלאַסיקער אין דער אָרטיקער ביבליאָטעק. עס איז מיר אַפֿילו געלונגען צו אָרגאַניזירן אַ רעוואָלוציאָנערן קרײַז אין דער אַרמיי וועגן וועלכן איך וועל האָבן עטוואָס מער צו זאָגן בײַ אַ שפּעטערער געלעגנהייט.

דאָ וועל איך נאָר פֿאַרצייכענען, אַז בײַ מײַן אָנקומען אין פֿילאַדעלפֿיע, אין פֿרילינג 1903, איז מיר דער סאָציאַליזם געווען גוט באַקאַנט. איך האָב זיך באַטראַכט אַלס סאָציאַליסט און רעוואָלוציאָנער. פֿון אַנאַרכיזם האָב איך קיין אַנונג ניט געהאַט, דעם וואָרט אין ערגעץ קיין מאָל ניט באַגעגנט. מיט אַ פּאָר יאָר פֿאַר דעם האָב איך געלייענט עטלעכע אַרטיקלען פֿון ש. צ. זעצער אין „הדור“, דוכט זיך, וועגן שטירנערס לערע, אָבער קיין טיפֿן אָפּקלאַנג האָט זײַן עקסטרעמער אינדיווידואַליזם, אָדער עגאָיִזם, אין מײַן האַרצן ניט געפֿונען.

דער אָפּגעשטאַנענער גײַסטיקער קרײַז אין וועלכן איך בין דאָ אַרײַנגעפֿאַלן האָט מיך שטאַרק שאָקירט. דעם „טאַגעבלאַט“ האָב איך אין האַנט ניט געקענט נעמען און אין „פֿאָרווערטס“ האָב איך אויך ניט געפֿונען דאָס וואָס איך האָב דערוואַרט צו זען געדרוקט אין אַ סאָציאַליסטישער צײַטונג.

באַלד נאָך דעם האָט זיך אַהער דערטראָגן די נײַעס וועגן דעם גרויזאַמען פּאָגראָם אין קעשענעוו. די ייִדישע צײַטונגען זײַנען פֿול געוואָרן מיט שוידערלעכע באַשרײַבונגען. עס האָט זיך זייער שטאַרק געוואָרפֿן אין די אויגן, אַז דער „פֿאָרווערטס“ און דער „טאַגעבלאַט“ פֿירן אַ קאָנקורענץ איבערצושטײַגן איינע די אַנדערע אין פֿונאַנדערקראַצן די טיפֿע וווּנדן פֿון פֿאָלק, כּדי צו געווינען מער לייענער. דער „פֿאָרווערטס“ האָט דעם „רייס“ געוווּנען, ער האָט דאַן אייגנטלעך אָנגעהויבן זײַן פֿענאָמענאַלן וווּקס אין וועלכן קיין אַנדער ייִדישע צײַטונג האָט אים מער קיין מאָל ניט געקענט דעריאָגן. אָבער מיר איז די צײַטונג געוואָרן נאָך מער דערווידער איידער שׂרהזאָנס אָפֿיציעלע כּל־ישׂראל־בלאַט.

די אַנאַרכיסטישע באַוועגונג אין פֿילאַדעלפֿיע איז נאָך דער דערמאָרדונג פֿון פּרעזידענט מעק־קינלי (1901) און דעם פֿאַרזוך אויף דעם לעבן פֿון וואָלטערין דע קלייר (1902) געווען שטאַרק פֿאַרנאַכלעסיקט. ה. ווײַנבערג איז געווען פֿאַרנומען מיט קאָאָפּעראַטיווער טעטיקייט אין דער סטאָר אין סאַוט־סטריט, ווי אויך מיט אַ קאָמוניסטישער הויז, אין וועלכער אַ צאָל יונגע גענאָסן – ב. אַקסלער און י. קאַץ צווישן זיי – האָבן געלעבט, געשפּאָרט געלט און געחלומט וועגן אַ קאָמוניסטישער פֿאַרם־קאָלאָניע.

אַ פֿאַרזוך צו טאָן אַנאַרכיסטישע אויפֿקלערונגס־אַרבעט איז יענעם יאָר געמאַכט געוואָרן פֿון אַ גרופּע „פֿרײַהייט“ פֿון וועלכער ל. לאַנדוי (א. וואָלינער) איז געווען סעקרעטאַר און הויפּטטוער. קיין דערפֿאָלג האָט די גרופּע אין איר אַרבעט ניט געהאַט. די מיטינגען און לעקציעס האָבן קיין עולם ניט געצויגן. פֿון די אַנאָנסן אין דער „פֿאַ״ש“ איז קלאָר, אַז די גרופּע האָט אַליין קיין גרויסן צוטרויען צו איר אַרבעט ניט געהאַט.

מײַן צײַט איז דעם ערשטן יאָר געווען אויסגעפֿילט מיט שווערער אַרבעט בײַם טאָג אַלס לייבאָרער אין אַ „בילדינג סופּלײַ הויף“ אין וועלכן די קוואַליפֿיצירטע אַרבעטער זײַנען כּמעט אַלע געווען דײַטשן, פֿאַכלײַט, וווּ מ׳האָט געאַרבעט אַכט שעה, ניט מער. אין די אָוונטן האָב איך זיך געלערנט אַ פֿאַך, ציגאַרן־מאַכן, אין באַראָן הירש סקול, אין דער צענטער און קאַרפּענטער, און די איבעריקע צײַט, בײַם פֿאָרן צו און פֿון דער אַרבעט, און אין די ווייניקע פֿרײַע טעג, האָב איך זיך פֿאַרנומען מיט לערנען די לאַנדשפּראַך. קיין צײַט פֿאַר געזעלשאַפֿטלעכער טעטיקייט איז פּשוט ניט געווען.

לאַנג האָט עס אָבער ניט געקענט אָנהאַלטן. דער דראַנג צו קומען צווישן מענטשן, אָנהייבן „עטוואָס“ טאָן, איז אין מיר געווען זייער גרויס. איין טאָג איז מיר אין די הענט אַרײַנגעפֿאַלן אַ הענד־ביל וואָס האָט גערופֿן צו אַ מיטינג פֿון דער קאָאָפּעראַטיווער געזעלשאַפֿט אין סאַוט־סטריט. דאָס האָט מיר שטאַרק פֿאַראינטערעסירט. איך בין צו דער אָנגעוויזענער צײַט אַוועק צום מיטינג, האָב דאָרט געפֿונען אַן אינטעליגענטן קרײַז מענטשן און בין אַליין געוואָרן אַ מיטגליד, אײַנצאָלנדיק פֿינף דאָלער פֿון מײַנע קליינע פֿאַרדינסטן.

איך האָב זיך ביסלעכווײַז באַקאַנט מיט דער טעטיקייט פֿון דער געזעלשאַפֿט, מיט אירע טוער און פֿירער, צווישן וועלכע ה. ווײַנבערג איז געווען דער אָנפֿירער. ער האָט מיר מקרבֿ

געווען, פֿלעגט מיט מיר פֿאַרברענגען יעדע פֿרײַע מינוט פֿאַר און נאָך די מיטינגען, און האָט מיך באַקאַנט מיט זײַן גאַנצער טעטיקייט אין דער אַנאַרכיסטישער באַוועגונג. פֿון אים האָב איך זיך דערוווּסט די געשיכטע פֿון אונדזער באַוועגונג, איר גלאָררײַכע טעטיקייט צווישן די אַרבעטער, און דעם גרויסן אידעאַל צו וועלכן די אַנאַרכיסטן שטרעבן. אונטער זײַן אײַנפֿלוס און מיט דער הילף פֿון דער „פֿאַ״ש“ בין איך ביסלעכווײַז באַקערט געוואָרן צום אַנאַרכיזם און אָנגעהויבן אָפּגעבן אַלץ מער און מער צײַט צו שטודירן די אַנאַרכיסטישע ליטעראַטור.

I spent the last several years before coming over to America in the army in Grodno, where I had a good opportunity to read and study the best Russian classics for days and nights on end at the local library. I even succeeded in organizing a revolutionary circle in the army, about which I will have a little more to say at a later occasion.

Here I merely wish to point out that at the time of my arrival in Philadelphia in the spring of 1903, I was well acquainted with socialism. I considered myself a socialist and a revolutionary. Of anarchism I knew nothing— I had never even encountered the word. A few years before, I had read several articles by Samuel Hirsch Setzer in Ha-Dor, I think, about Stirner’s teachings, but his extreme individualism, even egoism, found no deep resonance in my heart. 7 7 Samuel Hirsch Setzer (1882–1962) was an American Jewish journalist, originally from Poland, who wrote in Yiddish and Hebrew. Ha-Dor was an elitist weekly in Warsaw, which folded a mere three years after its founding in 1901. See Avner Holtzman, “Dor, Ha-,” in The YIVO Encyclopedia of Jews in Eastern Europe (http://www.yivoencyclopedia.org/article.aspx/Dor_Ha-). Max Stirner (180–-1856) was a German thinker whose work, The Ego and Its Own (1844), is considered an early foundation of anarchist thought. See “Max Stirner,” Stanford Encyclopedia of Philosophy (http://plato.stanford.edu/entries/max-stirner/).

The reactionary spiritual circle into which I had fallen shocked me profoundly. I could not bring myself to touch the Tageblat, and I did not find in the Forverts what I expected to be published in a socialist newspaper, either. 8 8Forverts began as a Yiddish daily newspaper published in New York since 1897 and achieved unrivaled influence among the Yiddish-speaking masses in New York in the early twentieth century. See Tony Michels, A Fire in Their Hearts: Yiddish Socialists in New York (Cambridge: Harvard University Press, 2005).

Soon thereafter, news reached these shores of the savage pogrom in Kishinev. 9 9 The pogrom in Kishinev was a violent anti-Jewish popular riot that took place over three days in early April 1903. About fifty Jews were murdered, with many hundreds wounded, and much Jewish property destroyed. See Wolf Moskovich, “Kishinev,” in The Yivo Encyclopedia of Jews in Eastern Europe (http://www.yivoencyclopedia.org/article.aspx/Kishinev). Jewish newspapers were full of horrible accounts. It became pretty obvious that the Forverts and the Tageblat were competing with one another in scratching the deep wounds of the people in order to win more readership. Forverts won the race; 10 10 The word “race” appears in English in the original; Cohen uses many Anglicisms throughout his writing. it was actually at this point that it began its phenomenal rise, which no other Jewish newspaper could ever match. But in my eyes this made it even more obnoxious than Sarasohn’s overtly nationalist rag.

After the assassination of President McKinley in 1901 and the attempted murder of Voltairine de Cleyre in 1902, the anarchist movement in Philadelphia was all but abandoned. 11 11 President William McKinley was shot in Buffalo, New York, on September 6, 1901, by Leon Czolgosz, a self-proclaimed anarchist. McKinley succumbed to his wounds eight days later, and Czolgosz was put on trial and executed. See Scott Miller, The President and the Assassin: McKinley, Terror, and Empire at the Dawn of the American Century (New York: Random House, 2011). Voltairine de Cleyre (1866–1912) was an American feminist and anarchist. She was a well-known activist, writer, and orator on many topics, including female sexuality, the institution of marriage, and opposition to the state. Between 1889 and 1910, she lived and worked in Philadelphia. On December 19, 1902, one of her former students attempted to assassinate her; de Cleyre survived. See Paul Avrich, An American Anarchist: The Life of Voltairine de Cleyre (Princeton: Princeton University Press, 1978). C. Weinberg was busy developing the cooperative store on South Street, as well as the communist house, in which a number of young comrades lived—B. Axler and Y. Katz among them—and in which they were saving money and dreaming of an agricultural communist colony. 12 12 Chaim Weinberg (1861–1939) was one of the most important activists in the Jewish labor movement, and one of the earliest advocates, in Yiddish, of workers’ cooperatives. Weinberg was one of Cohen’s closest collaborators in the cooperative movement; in his memoirs, however, Weinberg never mentions Cohen, due to their falling-out in the 1930s. See Chaim Leib Weinberg, Forty Years in the Struggle: The Memoirs of a Jewish Anarchist (Duluth: Litwin Books, 2008). On the “communist house,” better known as the cooperative house, see Weinberg, Forty Years in the Struggle, 65–69. For Benjamin Axler and all other lesser anarchist personalities henceforth, consult Paul Avrich, Anarchist Voices: An Oral History of Anarchism in America (Princeton: Princeton University Press, 1995), and Paul Avrich, Anarchist Portraits (Princeton: Princeton University Press, 1988).

A group called Frayhayt (Freedom), in which L. Landau (A. Voliner) was the secretary and leading activist, tried to do some anarchist educational work that year. They were not successful in their efforts. Their rallies and lectures drew no audience. It is clear from the ads in the Fraye arbeter shtime that the group had no confidence in its own work. 13 13Fraye arbeter shtime (The Free Voice of Labor) was the Yiddish anarchist newspaper that was published from 1890 until 1977. See Michels, A Fire in Their Hearts.

That first year, I worked hard during the day as a laborer in the Building Supplies Warehouse, in which almost all skilled workers were Germans, professionals, and where one worked only eight hours. In the evenings, I learned the craft of cigar making at Baron de Hirsch School on Tenth and Carpenter. 14 14 The Baron de Hirsch Fund supported, among other causes, the establishment of Jewish agricultural societies. In the late 1890s, The Hebrew Education Society of Philadelphia allowed the Baron de Hirsch Fund and several other Jewish organizations the free use of its building on the southwest corner of Tenth and Carpenter Streets, known as “Hebrew School No. 1” or “Touro Hall.” See Fifty Years of Work of the Hebrew Education Society (Philadelphia, 1898). I spent the rest of my time traveling to and from work. In the few free days I had, I was busy learning English. I simply had no time for any social activities.

This, however, could not last long. My urge to be with people, to start “doing something,” was very strong. One day, I came across a handbill announcing a meeting of the cooperative society on South Street. This got me very interested. I went to the meeting at the appointed hour, found there an intelligent group of people, and became a member myself, having paid five dollars from my meager earnings.

I gradually became familiar with the activities of the society and got to know its activists and leaders, chiefly their head, C. Weinberg. He took me under his wing; he would spend every free minute before and after the meetings with me. He introduced me to all of his activities in the anarchist movement. It is from him that I learned the history of our movement, its glorious activity among the workers, and the great ideal toward which anarchists strive. Under his influence, and with the help of the Fraye arbeter shtime, I gradually turned to anarchism and began dedicating more and more time to the study of anarchist literature.

די קאָאָפּעראַטיווע סטאָר, אין וועלכער מ׳האָט פֿאַרקויפֿט העטס און שיך – זאַכן וועלכע אַרבעטער קויפֿן ניט מער ווי איין מאָל אַ יאָר און האָבן, פֿאָלגלעך, כּמעט קיין פֿאַרבינדונג ניט מיט דער אונטערנעמונג – איז שוין דאַן געגאַנגען באַרג אַראָפּ. די קאָאָפּעראַטיווע בעקערײַ, וואָס זיי האָבן עטאַבלירט מיט אַ שטיקל צײַט פֿריִער, איז שוין געווען אַ שוכן־עפֿר. ווײַנבערג פֿלעגט מיט גרויס באַגײַסטערונג דערציילן וועגן דעם ריזיקן פּאַראַד וואָס זיי האָבן דורכגעפֿירט בײַ דער דערעפֿענונג פֿון דער בעקערײַ, אין וועלכן עס האָבן זיך באַטייליקט טויזנטער מענטשן, אַלע ייִדישע יוניאָנס און פֿאַראיינען. די בעקער, אין ריינע ווײַסע פֿאַרטעכער, האָבן מאַרשירט פֿאָרויס, געפֿירט אויף אַ וואָגן אַ חלה וואָס איז געווען ווי אַ הויז די גרויס. די אַנדערע יוניאָנס מיט קאַפּעליעס מוזיק האָבן נאָכגעמאַרשירט הינטער זיי. געלט איז געזאַמלט געוואָרן אין גרויסע לײַלעכער צווישן די צושויער און האָט אויסגעזען צו זײַן אַ גאַנצער באַרג, אָבער ווען מ׳האָט איבערגעציילט די קופּערנע מטבעות האָט זיך אַרויסגעוויזן, אַז עס איז ניט גענוג אויף צו דעקן די אויסגאַבע פֿון פּאַראַד.

די בעקערײַ האָט אין איין הינזיכט דערגרייכט איר ציל: דער סטרײַק און לאַק־אַוט, צוליב וועלכן זי איז געגרינדעט געוואָרן, איז באַלד געסעטלט געוואָרן. און ערשט דאַן האָבן זיך אָנגעהויבן די צרות אין דער אונטערנעמונג גופֿא. אַלס פֿאַרוואַלטער אין דער בעקערײַ האָט מען אָנגעשטעלט טאַקע ווײַנבערגן גופֿא, וועלכער איז געווען אַ ציגאַרן־מאַכער און האָט ניט געהאַט די מינדסטע אַנונג וועגן בעקערײַ. די אַרבעטער זײַנען ניט געווען די בעסטע אין פֿאַך און זײַענדיק מיטגלידער פֿון קאָאָפּעראַטיוו האָבן זיי זיך באַטראַכט אַלס די באַלעבאַטים פֿון דער אונטערנעמונג, אויף אַזוי ווײַט ווייניקסטנס, אַז קיינער האָט זיי ניט געקענט זאָגן קיין דעה ווען און ווי צו אַרבעטן. איז זייער געבעקס שטענדיק אַרויסגעקומען צו שפּעט און איז ניט אַלע מאָל געווען דאָס בעסטע וואָס דער פּובליקום דערוואַרט. דער רעזולטאַט איז געווען אומפֿאַרמײַדלעך – נאָך עטלעכע חדשים מאַטערניש איז מען געווען געצוווּנגען אויפֿצוגעבן די אונטערנעמונג און זיך זאָרגן ווי צו באַצאָלן די חובֿות.

אין דער שוך־ און העט־סטאָר איז עס אויך געגאַנגען אויפֿן זעלביקן וועג. דער ערשטער פֿאַרוואַלטער איז געווען גענאָסע עדעלשטיין, אויך אַ ציגאַרן־מאַכער, אַן אַנאַרכיסט־נאַציאָנאַליסט, איינער פֿון די ערשטע גרינדער פֿון די פּועלי־ציון – אַ גוטער רעדנער, אָבער אָן קיין דערפֿאַרונג אין געשעפֿטזאַכן. ווען ער האָט זיך אַ ביסל אויסגעלערנט די נײַע תּורה האָט מען אים באַזײַטיקט און אָנגעשטעלט אַן אַנדער אומדערפֿאַרענעם מענטשן, גענאָסע סאָקאָלאָוו. מ׳האָט אומגעביטן ניט נאָר דעם פֿאַרוואַלטער נאָר אויך דעם פּלאַץ, אַריבערגעפֿירט דעם געשעפֿט אין דער פֿינפֿטער און סאַוט, אַ געגנט אין וועלכער פּריוואַטע קרעמער האָבן געטאָן גוטע געשעפֿטן, אָבער וועלכע איז ניט געווען צוגעפּאַסט פֿאַר קיין קאָאָפּעראַטיווער סטאָר. די פּריוואַטע געשעפֿטסלײַט אין יענער גאַס האָבן געמאַכט זייערע פּראָפֿיטן פֿון באַשווינדלען די ניגערס אין יענער געגנט – אַ קוואַל פֿון אײַנקונפֿט מיט וועלכן אַ קאָאָפּעראַטיווער געשעפֿט האָט זיך ניט געקענט באַנוצן. בײַם איבערציִען זיך אין דער אייגענער הויז האָט מען ווידער דורכגעפֿירט אַ גרויסן פּאַראַד, געפֿירט פֿון יאָזעף באַראָנדעס אויף אַ ווײַסן פֿערד. אַלץ איז געטאָן געוואָרן מיט אַ ברייטן שוווּנג און גרויסן פֿאַרנעם, נאָר קיין מזל־ברכה איז אין דעם אַלעמען ניט געווען.

פֿאַרבײַגייענדיק: עדעלשטיין, דער פֿריִערדיקער פֿאַרוואַלטער פֿון סטאָר, האָט געעפֿנט אַן אייגן שוכגעשעפֿט אין צווייטער סטריט, אויף דעם אַלטן פּלאַץ פֿון קאָאָפּעראַטיוו, און האָט געטאָן גוטע ביזנעס. ער איז געווען אַ העכסט באַגאַבטער מענטש און אַן אינטערעסאַנטע פּערזענלעכקייט, האָט געטרוימט און אַגיטירט פֿאַר דער אָרגאַניזירונג פֿון אַ טעראָריסטישער באַוועגונג פֿון ייִדישע יונגע־לײַט אין דער גאַנצער וועלט פֿאַר דעם צוועק צו פֿאָדערן אַן אייגענע היים פֿאַר ייִדן און די פֿאָדערונג אונטערשטיצן מיט טעראָריסטישע אַקטן. אַ פֿריצײַטיקער טויט דורך אַן אומגליקספֿאַל בײַם באָדן זיך האָט געמאַכט אַ סוף צו זײַנע טרוימען און פּלענער.


אונדזער באַוועגונג איז צו יענער צײַט אויפֿגעטרייסלט געוואָרן דורך דעם אַרעסט פֿון דזשאַן טוירנער, אַן ענגלישער אַנאַרכיסט, וועלכער איז אַהער געקומען פֿאַר אַ קורצן לעקציעטור. טוירנער איז אין לאָנדאָן געווען דער אָרגאַנײַזער און סעקרעטאַר פֿון דער שאָפּ־אַסיסטענטס (קלוירקס)־יוניאָן. ער איז, ווי פֿיל אַנדערע, צום אַנאַרכיזם באַקערט געוואָרן דורך דער שיקאַגער טראַגעדיע פֿון 1887. אין די נײַנציקער יאָרן האָט ער באַזוכט אַמעריקע און געהאַלטן לעקציעס אין אַלע גרויסע שטעט אָן קיין שטערונג. איצט, אונטער דעם נײַעם אַנטיאַנאַרכיסטן־געזעץ, איז ער אַרעסטירט געוואָרן בײַ זײַן ערשטן אויפֿטריט אין ניו־יאָרק. עס איז געשאַפֿן געוואָרן אַ „פֿרי ספּיטש ליג“, אין וועלכער עס זײַנען אַרײַנגעטראָטן אַ גרויסע צאָל ליבעראַלן, און מיט גרויס שוועריקייט איז געלונגען אים צו באַפֿרײַען אויף בייל פֿאַר דער צײַט וואָס זײַן קייס האָט געדאַרפֿט פֿאָרקומען פֿאַרן העכסטן געריכט פֿון לאַנד. ער האָט באַזוכט פֿילאַדעלפֿיע, וווּ ער האָט אַדרעסירט אַ ריזיק גרויסע פֿאַרזאַמלונג און געמאַכט אַ וווּנדערבאַר גוטן אײַנדרוק. ער האָט אויך געהאַלטן פֿאָרטראַגן אין פֿיל אַנדערע שטעט און האָט אַרויסגערופֿן גרויס אינטערעס אין דער פֿראַגע פֿון פֿרײַער רעדע און דעם צוים וואָס די געזעץ־געבער האָבן אַרויפֿגעלייגט אויף אויסלענדישע אַנאַרכיסטן פֿאַרבאָטנדיק זיי אַרײַנצוקומען אין לאַנד.

The cooperative store, which sold hats and shoes, was already going downhill. Workers did not buy those items more than once a year, and thus had almost no connection to the enterprise. The cooperative bakery, which had started a little earlier, was already dead. With great enthusiasm, Weinberg would talk about the grand parade they had organized for the opening of the bakery, in which thousands of people took part, including all of the Jewish unions and associations. Donning clean white aprons, the bakers marched at the front, carrying on their float a challah the size of a house. Other unions marched behind them with bands playing. Money was collected in large bedsheets passed among the spectators, and it seemed like a mountain; but when the copper coins were counted, it turned out that the sum was not even enough to cover the expenses of the parade.

In one respect, the bakery did accomplish its goal: the strike and lockout that gave birth to it were settled soon thereafter. Only then did trouble in the establishment itself begin. Weinberg himself became the manager of the bakery; he was a cigar maker and did not have the slightest clue about the baking business. The workers’ skills were not the best; and beyond that, being members of the cooperative, the workers considered themselves owners of the enterprise, so nobody could tell them when and how to work. Their baked goods constantly arrived late, and were not always as good as customers had come to expect. The result was inevitable: after several months of hardship, the enterprise had to be given up and debts paid off.

In the shoe and hat store, things went the same way. The first manager was comrade Edelstein, also a cigar maker, an anarchist-nationalist, one of the founders of Po’ale Tsiyon. 15 15 Po’ale Tsiyon is a Labor Zionist party, founded in 1906 in Russia by Ber Borokhov, though it was formed by the joining of many existing Labor Zionist groups. See Samuel Kassow, “Po’ale Tsiyon,” The YIVO Encyclopedia of Jews in Eastern Europe (http://www.yivoencyclopedia.org/article.aspx/Poale_Tsiyon) He was a good orator, but without any experience in business matters. When he got into his role a little bit, he was removed, and another inexperienced man was installed, comrade Sokolov. In addition to the manager, the store’s location was changed as well: the business was moved to Fifth and South, a neighborhood in which private shops had done well, but which was not suitable for a cooperative store. Private shop owners in that area had made their profits by swindling the neighborhood blacks [nigers]—a source of income of which a cooperative business could not avail itself. On the occasion of the move to their new place, another great parade was organized, led by Joseph Barondes on a white horse. Everything was done enthusiastically and on a grand scale, but to no avail.

Incidentally, Edelstein, the previous manager of the store, opened his own shoe shop on Second Street, in the cooperative’s old location, and did well. He was a highly gifted man and an interesting personality. He advocated the forging of a worldwide Jewish youth movement that would demand a homeland for the Jews and back this demand with terrorist acts. An early death, the result of a bathtub accident, cut short his dreams and plans.

Our movement was shaken up at that time by the arrest of John Turner, the English anarchist who had come here for a short lecture tour. 16 16 John Turner (1865–1934) was an English anarchist, the founder of Shop Assistants’ Union, and the first person deported from the United States under the 1903 Immigration Act, also known as the Anarchist Exclusion Act. See John Chalberg, Emma Goldman: American Individualist (New York: HarperCollins, 1991).
In London, Turner was an organizer, and the secretary of the Shop Assistants’ (Clerks’) Union. Like many others, he was drawn to anarchism after the Chicago tragedy of 1887. 17 17 On May 4, 1886, while the police were dispersing a massive but peaceful workers’ rally in support of the eight-hour workday at Haymarket Square in Chicago, someone threw a bomb, which, along with the ensuing mayhem, killed seven policemen and four civilians, and wounded many others. In the aftermath of the bombing, eight anarchists were convicted on conspiracy charges, and four were executed by hanging on November 11, 1887. See Timothy Messer-Kruse, The Haymarket Conspiracy: Transatlantic Anarchist Networks (Urbana: University of Illinois Press, 2012); also, Paul Avrich, The Haymarket Tragedy (Princeton: Princeton University Press, 1984). In the 1890s, he had visited America and given lectures in all major cities without any trouble. Now, under the new anti-anarchist law, he was arrested at his first appearance in New York. 18 18 The already mentioned Immigration Act of 1903. See Edward Hutchinson, Legislative History of American Immigration Policy, 1798–1965 (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1981), 133–134. This brought into existence a Free Speech League, joined by a large number of liberals who managed, with great difficulty, to have him released on bail until his case was reviewed before the highest court in the land. 19 19 The Free Speech League, founded in 1902, was an organization combating the government curbing of political and other forms of speech. See David Rabban, Free Speech in Its Forgotten Years, 1870-1920 (New York: Cambridge University Press, 1997). He visited Philadelphia, where he addressed a huge crowd and made a wonderful impression. He also gave talks in many other cities and elicited great interest in the question of free speech and the roadblocks that legislators had put down in order to prevent foreign anarchists from coming into the country.

דער אורטייל פֿון סופּרים קאָורט, ווי מ׳האָט געקענט דערוואַרטן, איז געווען אַז געזעץ איז געזעץ: דער קאָנגרעס האָט געהאַט אַ רעכט אָנצונעמען אַזאַ געזעץ, כאָטש ער איז אויסדריקלעך קעגן דעם גײַסט פֿון דער קאָנסטיטוציע און די גאַראַנטירטע פֿרײַהייטן.

דעם צענטן אַפּריל, 1904, זײַנען מיר געגאַנגען צום ערשטן מאָל זען און הערן עמאַ גאָלדמאַן. די פֿאַרזאַמלונג האָט געזאָלט געהאַלטן ווערן אין אָדד פֿעלאָוס טעמפּל, בראָד און אַרטש, ניט ווײַט פֿון סיטי־האָל. צוגעקומען דאָרט האָבן מיר געפֿונען אַ קאָרדאָן פּאָליציסטן אויסגעשטעלט אויף די טרעפּ אַרום דער גאַנצער געבײַדע. די גאַס איז געווען פֿול מיט מענטשן, וועלכע מ׳האָט ניט דערלויבט צו שטיין אויף איין אָרט. רײַטנדיקע פּאָליציסטן האָבן מיט די פֿערד אויף די טראָטואַרן געשטופּט און געטריבן דעם עולם, ווי די קאָזאַקן פֿלעגן עס טאָן אין הייליקן רוסלאַנד. איך בין געשטאַנען ווי אַ געפּלעפֿטער, האָב צו ערשט ניט געקענט באַנעמען, וואָס דאָ קומט פֿאָר. דאָ אין אַמעריקע, אין דעם פֿרײַען לאַנד, זאָל מען פֿרידלעכע בירגער ניט דערלויבן פֿאַרזאַמלען זיך אין אַ זאַל אויסצוהערן אַ רעדנער – איך האָב פּשוט די אויגן ניט געקענט גלייבן! נאָר מײַן פֿולשטענדיקע אומבאַקאַנטשאַפֿט מיט דער שפּראַך האָט מיך צוריקגעהאַלטן פֿון מאַכן אַ פֿאַרזוך צו אַדרעסירן די פֿאַרזאַמלטע, און זיי אויפֿפֿאָדערן צו אַ ווידערשטאַנד. איך בין אַוועק אַ דערשלאָגענער, אַן אויפֿגערעגטער, אַנטשלאָסן צו טאָן וואָס איך וועל נאָר קענען צו באַקעמפֿן די באַרבאַרישע טיראַנײַ.

אין דער קאָאָפּעראַטיווער סטאָר האָבן מיר זיך דעם גאַנצן יאָר 1904 געראַנגלט מיט פּראָבלעמען וועלכע מיר האָבן ניט געקענט לייזן. די חובֿות זײַנען געוואַקסן און די אויסזיכטן זײַנען וואָס ווײַטער געוואָרן אַלץ שלימער. מיר האָבן געזוכט צו פֿאַראינטערעסירן מער מענטשן מיט אונדזער אונטערנעמונג דורך אַראַנזשירן לעקציעס און פֿאַרזאַמלונגען. צו איינער פֿון די לעקציעס האָבן מיר אַראָפּגעבראַכט יאַנאָווסקין, וועלכער איז ניט געווען קיין גרויסער מאמין אין קאָאָפּעראַציע, האָט אָבער אײַנגעוויליקט צו קומען אונדז אַרויסהעלפֿן. נאָך דער לעקציע האָט אונדז ווײַנבערג באַקאַנט און מיר זײַנען צוזאַמען אַוועק צו דער קאָאָפּעראַטיווער הויז. אויפֿן וועג האָט זיך יאַנאָווסקי באַקלאָגט, אַז די גענאָסן אין פֿילאַדעלפֿיע פֿאַרנאַכלעסיקן די „פֿאַ״ש“. אַבאָנענטן זײַנען דאָ ווייניק, און זיי צאָלן ניט. דער איינצל־פֿאַרקויף אויף די סטענדס איז זייער קליין. ווייניק מענטשן ווייסן, אַז עס איז גאָר דאָ אַזאַ צײַטונג. גענאָסע לאַווראָוו, דער אָפֿיציעלער פֿאָרשטייער פֿון דער „פֿאַ״ש“ איז אַ גאַנץ וווילער מענטש, אָבער קיין ייִדיש קאָן ער ניט און ווייס ניט וואָס אין דער צײַטונג טוט זיך. דער רעזולטאַט פֿון געשפּרעך איז געווען, אַז איך האָב זיך אָנגעבאָטן איבערצונעמען די פֿאַרטרעטערשאַפֿט פֿון דער „פֿאַ״ש“ אין פֿילאַדעלפֿיע.

יאַנאָווסקי האָט זיך שטאַרק דערפֿרייט מיט מײַן אָנבאָט. דאָס אייגנטלעך האָט ער באַצוועקט מיט דעם גאַנצן געשפּרעך. מײַן נאָמען איז אים געווען באַקאַנט פֿון די אָפֿטע קאָרעספּאָנדענצן וואָס איך פֿלעג אים צושיקן. איצט האָט ער מיך געמאַכט פֿאַר זײַן לייטענאַנט. אין היסטאָרישן בריווקאַסטן פֿון קומענדיקן נומער האָט ער אַרײַנגעשטעלט אַזאַ מאמר:

„ל. לאַווראָוו, פֿילאַ. – איר וועט זײַן אַזוי גוט און האַנדלען לויט דעם באַשלוס פֿון מיטינג. גיט איבער אַלע ליסטן, געלטער און רעכענונגען צו יוסף קאַהאַן, וועלכער, ווי מיר האָפֿן, וועט טאָן זײַן בעסטעס, אַז אויך פֿילאַדעלפֿיע זאָל טאָן איר טייל פֿאַר דער ׳פֿאַ״ש׳״

דאָס האָט מיר געקלונגען אַ ביסל טשיקאַווע. קיין מיטינג איז דאָך ניט געווען און דעם באַשלוס האָט קיינער אויסער אים ניט אָנגענומען. קיין געלטער און רעכענונגען האָט לאַווראָוו ניט געהאַט מיר איבערצוגעבן. די גאַנצע מעשׂה איז געווען אַ צו פֿיל געקינצלטע, אָבער – פֿאַרפֿאַלן! איך האָב אונטערנומען אַן אַרבעט, דאַרף מען זי דורכפֿירן.


איך בין געוואָרן אַ גאָר אָפֿטער קאָרעספּאָנדענט אין דער צײַטונג. צו די וואַלן יענעם יאָר האָב איך אָנגעשריבן אַ מעשׂה, ווי ספּעציעל פֿאַר דעם צוועק אויפֿגעהאָדעוועטע אָקסן העלפֿן פֿירן די סטאַדע צום טויט אין די שלאַכטהײַזער אין שיקאַגאָ, און האָב עס פֿאַרגליכן מיט דער טעטיקייט פֿון די סאָציאַליסטישע פּאָליטישנס צווישן די אַרבעטער. יאַנאָווסקי האָט עס אָפּגעדרוקט אין די ערשטע צוויי קאָלומס פֿון דער ערשטער זײַט און דערמיט געצויגן גרויס אויפֿמערקזאַמקייט אויף דעם אינהאַלט. מײַן שפּעטערדיקער פֿרײַנד וויליאַם צוקערמאַן האָט אין דעם דערזען אַן אומפֿאַרדינטן אָנגריף אויף די סאָציאַליסטן און אויפֿגעהויבן אַן אינטערעסאַנטע דיסקוסיע וועגן דער גאַנצער אָנגעלעגנהייט.

The Supreme Court ruling, as could have been expected, upheld the law: Congress had the right to pass this law, despite it being expressly against the spirit of the Constitution and guaranteed freedoms.

On April 10, 1904, we went to see and hear Emma Goldman for the first time. 20 20 Emma Goldman (1869–1940) was a well-known anarchist thinker and a feminist who greatly influenced anarchist political philosophy in the West in the first half of the twentieth century. See Candace Falk et al. (eds.), Emma Goldman: A Documentary History of the American Years, vols. 1-2 (Berkeley: University of California Press, 2003 and 2004), and Vivian Gornick, Emma Goldman: Revolution as a Way of Life (New Haven: Yale University Press, 2011). The event was to be held at the Odd Fellows Temple on Broad and Arch, not far from City Hall. When we came there, we saw a cordon of policemen encircling the entire building. The street was full of people who were forbidden from standing there. Mounted policemen drove the crowd from the sidewalks, like Cossacks had done in holy Russia. I stood there dumbfounded; at first I could not comprehend what was going on. That here, in America, in a free country, peaceful citizens should not be allowed to gather in a venue to hear a speaker—I simply could not believe my eyes! Only my complete ineptitude with the language prevented me from attempting to address the people in the crowd, and call them to resist. I left the scene beaten down and upset, resolved to do whatever I could to combat this barbaric tyranny.

During the entire year of 1904, the cooperative store wrestled with problems we could not solve. We went deeper into debt, and the outlook was becoming ever worse. We sought to get more people interested in our enterprise by organizing lectures and gatherings. We brought Yanovsky, who was no great believer in the cooperative movement, to give one of the lectures; he was willing to come and help us out. 21 21 Saul Yanovsky (1864-1939) was a well-known anarchist and editor of the Fraye Arbeter Shtime. See Avrich, Anarchist Portraits, 191. After the talk, Weinberg introduced us to one another, and we went together to the cooperative house. On the way, Yanovsky complained that the comrades in Philadelphia were ignoring the Fraye arbeter shtime. Subscribers were few, and they were not paying their dues. Individual sales at the newsstands were very low. Few people were aware that the newspaper even existed. Comrade Lavrov, the official representative of the Fraye arbeter shtime, was a very fine man, but he didn’t know Yiddish, and had no idea about what went on in the paper. The result of the conversation was that I offered to take over the representation of the Fraye arbeter shtime in Philadelphia.

My offer made Yanovsky very happy. This was what he was actually aiming for with the entire conversation. My name was familiar to him from the frequent notes that I used to send him. Now he made me his lieutenant. In the letters from the editor in the following historic issue, he arranged for the publication of the following text:

L. Lavrov, Phila. – You will be so kind and act in accordance with the resolution of the meeting. Surrender all lists, monies, and receipts to Joseph Cohen, who, we hope, will do his best so that Philadelphia also pulls its weight for the “F. A. Sh.” [Fraye arbeter shtime].

This sounded a bit curious to me. There had been no meeting, and nobody other than Yanovsky had made any resolutions. Lavrov had no monies or receipts to surrender to me. The whole affair was artificial, but—what was done was done! I took the job, and now I had to do it.

I became a frequent contributor to the newspaper. Covering the elections that year, I wrote a story about how oxen were raised especially to help lead the herd to the slaughterhouses of Chicago, and compared this to the activities of socialist politicians among the workers. Yanovsky printed the story in the first two columns on the front page, thereby attracting great attention to it. William Zuckerman, who later became a friend, saw it as an unprovoked attack on the socialists and started an interesting discussion about the whole matter.

די אָפֿיציעלע פֿאַרטרעטערשאַפֿט האָט מיר צוזאַמענגעבראַכט מיט אַלע גענאָסן אין שטאָט. יעדן זונטיק פֿלעג איך באַזוכן אַ צאָל פֿון זיי, זיך באַקענט מיט די מערסטע און אָנגעבונדן אינטימע באַציִונגען מיט די טעטיקערע. דער צושטאַנד פֿון דער באַוועגונג איז געווען ניט קיין גלענצנדיקער. אַלע האָבן דערציילט, אַז אַ מאָל איז פֿילאַדעלפֿיע געווען אַן אַנאַרכיסטישע פֿעסטונג, האָט פֿאַרמאָגט אַ גאַנצע רייע פֿון גוטע רעדנער אין ייִדיש און ענגליש. די גענאָסן זײַנען געווען טעטיק. האָבן געבויט יוניאָנס פֿון קלאָוקמאַכער, בעקער, וועסטן־מאַכער און אַנדערע פֿאַכן. זיי פֿלעגן אָפּהאַלטן אַנאַרכיסטישע פֿאַרזאַמלונגען לעבן סיטי־האָל יעדן זונטיק צו וועלכע עס פֿלעגן קומען מאַסן צוהערער. די ייִדישע פֿאַרזאַמלונגען פֿלעגן אויך זײַן אַלע גוט באַזוכט. אָבער דאָס איז אַלץ געווען אַ מאָל – איצט איז פֿון דעם אַלעמען קיין זכר ניט געווען. אַ פּאָר פֿון די רעדנער זײַנען געשטאָרבן (ווילסאָן און גראַטש), אַנדערע האָבן זיך דערווײַטערט פֿון דער אַנאַרכיסטישער באַוועגונג, אַוועק אין אַנדערע דרכים (ש. פּרענער און ד״ר גאָרדאָן), נאָך אַנדערע זײַנען געוואָרן דאָקטוירים, דראָגיסטן (ד״ר מאַקס שטאַלער, ד״ר באַרבער, ד״ר גאַרטמאַן, ד״ר סיגעל, זעלדעס, יאַפֿע, נאַטאַשאַ נאָטקין א״אַ). זיי זײַנען געוואָרן פֿאַרנומענע מענטשן, האָבן אָנגעהויבן פֿירן אַ סטאַטעטשנעם לעבן און זיך געהאַלטן מער אָדער ווייניקער פֿון דער ווײַטנס. די איינציקע רעדנער וואָס זײַנען געבליבן אין דער באַוועגונג זײַנען געווען ה. ווײַנבערג און דער אַלטער לעווין. אין פֿאַרגלײַך מיט די פֿריִעדיקע יאָרן איז אונדזער באַוועגונג געווען אויסגעשפּילט.

דאָס איז געווען דער צושטאַנד וואָס איך האָב געפֿונען ווען איך בין געוואָרן דער אָפֿיציעלער פֿאַרטרעטער פֿון דער „פֿאַ״ש“ סוף 1904. באַזוכנדיק די אַבאָנענטן און זיך באַקענענדיק מיט זיי פּערזענלעך האָב איך געפֿונען אַז זיי קענען פֿאַרטיילט ווערן אין באַשטימטע קאַטעגאָריעס: אַ טייל פֿון דער אַלטער גוואַרדיע, די עטלעכע דאָקטוירים, די פֿריִערדיקע רעדנער, זײַנען געווען טויט פֿאַר דער באַוועגונג. דאָס העכסטע וואָס מ׳האָט פֿון זיי געקענט דערוואַרטן איז געווען אַ פּאָר גראָשן און אַ באַזוך בײַ אַ יום־טובֿדיקער אונטערנעמונג. די דראָגיסטן, איבער הויפּט יאַפֿע און נאַטאַשאַ נאָטקין, זײַנען דאַקעגן, מיט לײַב און לעבן געווען דאַן איבערגעבן דער באַוועגונג. בײַ יאַפֿען אין דראָג־סטאָר, אין דער דריטער און בענברידזש, איז געווען אונדזער הויפּט־זאַמלפּונקט. דאַן זײַנען געווען אַ צאָל איינצלנע אַלטע־גוואַרדיסטן צעוואָרפֿן איבערן גאַנצן שטאָט, ווי ה. ווײַנבערג, לעווין, עדעלסאָן, אַב. ברענדשײַן, ש. פּרענאָוויץ, עוזר סמאָלענסקין, דוד אַפּטייקער, ל. וווּלפֿסאָן – די לעצטע פֿיר מענטשן מיט אַ פּען אין דער האַנט, פּאָעטן און שרײַבער.

עס זײַנען געווען אַ צאָל באַלעבאַטישע ייִדן, קרעמער, וואָס האָבן זיך געהאַלטן נאָענט צו אונדזער באַוועגונג: ריקלין, לובאַרסקי, שטאָפֿמאַן, דובין, די אַגורסקי־ברידער א״אַ. אויך אַ הײַפֿל אַרבעטער און האַלב־אינטעליגענטן, ווי מענקין, מײער ראָזען, ליפֿשיץ, די ברידער צאַן – מענטשן וואָס האָבן שטאַרק געבענקט נאָך אַמאָליקע גוטע יאָרן און געוואָלט זען אַ נײַע ברייטע טעטיקייט, ווען עמעצער זאָל נאָר נעמען די איניציאַטיוו אָנצוהײבן די אַרבעט.

איך האָב צווישן די לייענער געפֿונען אויך אַ קליינעם קרײַז פֿון יונגע, לעבנספֿולע אַרבעטער וואָס האָבן זיך געריסן צו טעטיקייט. י. קאַץ, ב. אַקסלער, י. וואַשקאָוויץ, סעמבאַט, און איבער הויפּט ל. לאַנדוי (א. וואָלינער), וועלכער איז דאַן געווען אַ תּושבֿ אין פֿילאַדעלפֿיע, האָט געאַרבעט בײַ העמדער אין פֿייגינס היסטאָרישן שאַפּ און זיך אַלץ געקליבן שרײַבן פֿעליעטאָנען אין דער „פֿאַ״ש“. מיר זײַנען געוואָרן אינטים באַפֿרײַנדט, פֿלעגן פֿאַרברענגען אונדזער גאַנצע צײַט צוזאַמען און בויען פּלענער פֿאַר אַ ברייטער טעטיקייט.

די קאָאָפּעראַטיווע סטאָר האָט לאַנגזאַם פֿאַרענדיקט איר אַגאָניע און איז אויסגעגאַנגען. אַ צאָל פֿון די מיטגלידער האָבן געגרינדעט אַ ברענטש פֿון אַרבעטער־רינג און אים אַ נאָמען געגעבן „קאָאָפּעראַטיווער ברענטש 81“. מײַן ווייניקייט איז געווען צווישן די ערשטע מיטגלידער. דער ברענטש עקזיסטירט נאָך הײַנט צו טאָג און טראָגט דעם זעלביקן נאָמען, כאָטש ווייניק מיטגלידער ווייסן איצט פֿון וואַנען דער נאָמען האָט זיך צו זיי גענומען.

בײַם אָפּשליסן דעם געשעפֿט האָב איך מיטגעאַרבעט אין אַ קאָמיטע נאָכצוזען די חשבונות. דאָרט האָב איך געפֿונען צוויי אינטערעסאַנטע זאַכן: די אָרגאַניזאַציע האָט געהאַט הונדערטער מיטגלידער, אָבער דער גאַנצער אײַנגעצאָלטער קאַפּיטאַל אויף די שערס האָט באַטראָפֿן ווייניקער ווי דרײַ הונדערט דאָלער. די מערסטע האָבן אײַנגעצאָלט 25 אָדער 50 סענט, ניט מער. בלויז צוויי גרינע – איך און אַ פֿרוי – האָבן אײַנגעצאָלט די פֿולע סומע פֿון פֿינף דאָלער. פֿון דער אַנדער זײַט זײַנען די לייטנדיקע גײַסטער פֿון דער אונטערנעמונג, די מיטגלידער פֿון דער באָרד אָוו דירעקטאָרס, געווען שולדיק דעם געשעפֿט 226 דאָלער, וועלכע זיי האָבן קיין מאָל ניט באַצאָלט. דער געשעפֿט איז געבויט און געפֿירט געוואָרן אָן קיין אייגענעם קאַפּיטאַל. ער איז פֿון אָנהייב אָן געווען פֿאַראורטיילט צום אונטערגאַנג.

די ליקווידאַציע פֿון דער קאָאָפּעראַטיווער אונטערנעמונג האָט מיר געגעבן די מעגלעכקייט אָפּצוגעבן מײַן גאַנצע פֿרײַע צײַט דער אַרבעט פֿאַר דער „פֿאַ״ש“ און דער באַוועגונג, וואָס האָט מיר צוגעגעבן באַדײַטנדיקע צופֿרידנשטעלונג.

אַ היפּשע דערמוטיקונג און הילף האָב איך אויך געקראָגן פֿון צוויי עלטערע גענאָסן, אַקטיווע טוער פֿון די פֿריִערדיקע גוטע יאָרן: ה. וווּלף, וועלכער פֿלעגט איין טאָג יעדע וואָך אָפּגעבן אויף צו פֿאַרשפּרייטן דעם לאָנדאָנער „אַרבייטער פֿרײַנד.“ יעדן פֿרײַטיק פֿלעגט ער פֿון זײַן וווינונג און געשעפֿט אין ווײַטן מענעיאָנק קומען אין שטאָט צו פֿאַרקויפֿן עטלעכע קאָפּיעס פֿון לאָנדאָנער „אַרבייטער פֿרײַנד“ צווישן די בעקער בײַ זייער יוניאָן־מיטינג, און צו באַזוכן די עטלעכע שטענדיקע קויפֿער וואָס ער האָט געהאַט פֿאַר יענער צײַטונג. דער צווייטער איז געווען גענ׳ י. ב. מור, צו יענער צײַט אַ מאַנופֿעקטשורער פֿון פֿרויענקליידער, וועלכער איז אַלע מאָל געווען גרייט איבערצולאָזן דעם שאַפּ און גיין טאָן וואָס עס איז נייטיק פֿאַר דער באַוועגונג.

די הויפּטאַרבעט איז אָבער פֿון דאַן אָן געטאָן געוואָרן פֿון די דרײַ מוסקעטירן – איך, אַקסלער און י. קאַץ, וועלכע זײַנען פֿאַר אַ צײַט נאָך דעם געווען אומצעשיידבאַר אין אונדזער אַרבעט און פֿרײַנדשאַפֿט.

אונדזער טעטיקייט יענעם ווינטער איז באַשטאַנען אין דורכפֿירן עטלעכע פֿאַרזאַמלונגען, לעקציעס און אַ טראַדיציאָנעלן „בויערן־באָל“, פֿאַר וועלכן מיר האָבן אַרויסגעגעבן אַ „בויערן־צײַטונג.“ די לעצטע איז אויסגעפֿילט און צוזאַמענגעשטעלט געוואָרן פֿון ל. לאַנדוי און דוד אַפּטייקער.

דער בויערן־באָל איז געווען אַ גרויסער דערפֿאָלג אונטער די אומשטענדן, האָט אַרײַנגעבראַכט איבער צוויי הונדערט דאָלער ריינעם פּראָפֿיט פֿאַר דער „פֿאַ״ש“ און געשאַפֿן אַ גוטע שטימונג צווישן די גענאָסן.

צווישן אונדזערע טעטיקייטן יענעם יאָר דאַרף פֿאַרצייכנט ווערן אונדזער אַקטיווע באַטייליקונג אין דעם קבלת־פּנים פֿאַר דער „באַבושקאַ“, יעקאַטערינאַ ברעשקאָווסקאַיאַ, ווען זי איז אין באַגלייטונג פֿון ד״ר ח. זשיטלאָווסקי געקומען אַהער קיין אַמעריקע. אַ פֿאַרזאַמלונג איז אַראַנזשירט געוואָרן אין וואָלנאָט־סטריט־טעאַטער פֿאַר אַ זונטיק נאָך מיטאָג. ווען איך בין צוגעגאַנגען צום פּלאַץ האָב איך געפֿונען דעם טעאַטער אָנגעפֿילט און אין דרויסן אַ ריזיקע מאַסע מענטשן וועלכע האָבן ניט געקענט אַרײַנגיין. האָב איך זיך צוזאַמענגערעדט מיט גענ׳ מור, אים געשיקט אָפּזוכן אַ צווייטן זאַל אין דער נאַכבאַרשאַפֿט, און אַליין אַוועק איבעררעדן מיט די רעדנער וועגן אַדרעסירן די צווייטע פֿאַרזאַמלונג. אין עטלעכע מינוט צײַט איז דאָס אַלץ דורכגעפֿירט געוואָרן ווי געהעריק. דער עולם האָט אָנגעפֿילט די גרויסע זאַל אין דער אַכטער און לאָמבאַרד, ניט ווײַט דערבײַ, און די רעדנער זײַנען איינער נאָכן אַנדערן געקומען אַהין פֿון טעאַטער אַדרעסירן די פֿאַרזאַמלונג. ווײַנבערגס רעדע אין וואָלנאָט־סטריט־טעאַטער יענעם נאָכמיטאָג האָט איבערשטיגן אַלץ וואָס איך האָב ווען עס איז פֿריִער אָדער שפּעטער געהערט פֿון דער פּלאַטפֿאָרם.

פֿון די פֿאַרזאַמלונגען זײַנען מיר, אַ קליינער קרײַז נאָענטע גענאָסן, אַוועק אין דער אַנאַרכיסטישער קאָמוניסטישער הויז, וווּ די באַבושקאַ איז אײַנגעשטאַנען. דאָרט האָבן מיר פֿאַרבראַכט דעם אָוונט אין וווּנדערבאַרער אינטימער באַגײַסטערונג. די באַבושקאַ, צום טראָץ איר הויכן עלטער און גרויזאַם שווערן לעבן אין דער רוסישער קאַטאָרגע, איז געווען יונג און מונטער אין גײַסט. זי האָט מיט אונדז מיטגעזונגען רוסישע רעוואָלוציאָנערע לידער, געטאַנצט און זיך געקושט מיט די יונגע גענאָסן, וועמענס אָנוועזנקייט עס האָט אין איר אַרויסגערופֿן נײַעם גלויבן אין דער צוקונפֿט פֿון אונדזער אידעאַל.

בײַ אַן אַנדער געלעגנהייט האָבן מיר אין פֿילאַדעלפֿיע אויפֿגענומען דעם גרײַז גרויען פֿירער פֿון די רוסישע סאָציאַליסטן־רעוואָלוציאָנערן, ניקאָלײַ טשײַקאָווסקי. ער איז געווען איינער פֿון די עלטסטע טוער אין דער רוסישער רעוואָלוציאָנערער באַוועגונג. ווען פּעטער קראָפּאָטקין איז, אין 1872, געקומען צוריק פֿון אייראָפּע, וווּ ער איז געוואָרן אַ מיטגליד פֿון ערשטן אינטערנאַציאָנאַל, האָט ער אין ס״ט־פּעטערבורג זיך אָנגעשלאָסן אָן טשײַקאָווסקיס קרײַז. מיר האָבן דעם גרויסן גאַסט אויפֿגענומען בײַ יאַפֿען אין הויז, וווּ מיר האָבן פֿאַרבראַכט די גאַנצע נאַכט רעדנדיק וועגן די אויסזיכטן פֿאַר דער באַלד אָנקומענדיקער רעוואָלוציע אין רוסלאַנד.


טשײַקאָווסקיס מיסיע איז אָפֿיציעל באַשטאַנען אין זאַמלען געלט פֿאַר דער באַוועגונג. זײַן ווירקלעכע אויפֿגאַבע איז אָבער געווען אײַנצוקויפֿן און אַריבערשיקן געווער פֿאַר דעם געברויך פֿון די רעוואָלוציאָנערן אין אונדזער אַלטער היימלאַנד.

Being the official representative of the paper brought me into contact with all the comrades in town. I visited a number of them every Sunday. I became acquainted with most of them, and developed close relationships with the more active ones. The state of the movement was not great. Everyone said that Philadelphia had once been a fortress of anarchism, having had a whole range of good orators in Yiddish and English. Comrades had been active. They had organized unions of cloak makers, bakers, vest makers, and other trades. They had held anarchist rallies close to City Hall every Sunday, attended by masses of people. Yiddish gatherings had been well attended. But that had all been a long time ago—now there was not a trace of any of it. A couple of speakers died (Wilson and Gratsh); others became estranged from the anarchist movement and went their separate ways (Sh. Prener and Dr. Gordon); still others became doctors and pharmacists (Dr. Max Staler, Dr. Barber, Dr. Gartman, Dr. Segal, Seldes, Joffe, Natasha Notkin, and others). They had become busy people living respectable lives, and more or less kept a distance. The only speakers who remained in the movement were C. Weinberg and old Levin. Compared to years past, our movement was spent.

That was the situation I encountered when I became the official representative of the Fraye arbeter shtime at the end of 1904. After visiting the subscribers and getting to know them, I realized they could be divided into distinct categories. A part of the old guard—a handful of doctors, former speakers—had become dead to the movement. The best we could expect from them was a few pennies and a visit on a festive occasion. On the other hand, the pharmacists, especially Joffe and Natasha Notkin, put their heart and soul into the movement. Joffe’s drugstore, on Third and Bainbridge, was our main meeting place. Then there were the individuals of the old guard, scattered all over town, such as C. Weinberg, Levin, Edelson, Ab. Brandschain, J. S. Prenowitz, Ozer Smolenskin, David Apotheker, L. Wolfson—the latter four being poets and writers, pen in hand.

There were also a number of respectable Jews, shopkeepers, who kept themselves close to our movement: Riklin, Lubarski, Stoffman, Dubin, the brothers Agursky, and others. Also, a bunch of workers and quasi-intellectuals, such as Menkin, Mayer Rozen, Lifshits, the brothers Tsan—people who longed for the good old years, and wanted to see a broad renewal, should somebody take the initiative and start the work.

Among the readers, I also found a small circle of young, energetic workers who were dying for action. Among them were Y. Katz, B. Axler, Y. Vashkovits, Sembat, and especially L. Landau (A. Voliner), who lived in Philadelphia at the time, sewing shirts in Faigin’s historic shop; and wanted to write feuilletons in the Fraye arbeter shtime. We became close friends, and used to spend all our time together, planning a wide range of activities.

The cooperative store gradually ended its agony and folded. A number of its members founded a branch of the Workmen’s Circle and named it Cooperative Branch 81. 22 22 The Workmen’s Circle (Arbeter-ring) is a Jewish fraternal organization, founded in 1900, working for social justice, workers’ rights, and Yiddish culture. In the early twentieth century, Arbeter-ring was the dominant organization of the Jewish labor movement. See Michels, A Fire in Their Hearts, 179–216. Among its first members was my humble self. The branch exists under the same name to this day, though few members today are aware of its origins.

During the store’s liquidation, I worked on the committee tasked with closing the accounts. There I discovered two interesting things. The organization had hundreds of members, but the entire capital from membership dues amounted to less than 300 dollars. Most members paid not more than twenty-five or fifty cents. Only two greenhorns—myself and one lady—paid the entire amount of five dollars. On the other hand, the leading spirits of the enterprise, members of the board of directors, owed the store 226 dollars, which they never paid back. The store was built and run without its own capital. It was sentenced to collapse from the very beginning.

The liquidation of the cooperative enterprise gave me the opportunity to dedicate all my free time to work for the Fraye arbeter shtime and the movement, which I found meaningful and fulfilling.

Two older comrades, involved activists from good times past, encouraged me and helped me substantially. H. Wolf would give up one day every week to distribute the London Arbeter fraynd. 23 23Arbeter fraynd (The Workers’ Friend) was a London-based Yiddish weekly founded in 1885. Although originally socialist, it became primarily an anarchist mouthpiece in the late 1890s. It ceased publication after World War I. See Todd Endelman, The Jews of Britain, 1656 to 2000 (Berkeley: University of California Press, 2002), 139-140. Every Friday he would come to town from his residence and business in faraway Manayunk to sell some copies at the bakers’union meeting and visit several regular buyers of the paper. 24 24 Manayunk is a historically working-class neighborhood in northwest Philadelphia. The second one was comrade Y. B. Moore, then a manufacturer of women’s clothing, who was always ready to leave the shop and do whatever was necessary for the movement.

The main work, however, was done from then on by the three musketeers—myself, Axler, and Y. Katz. For a good while, we were inseparable in work and friendship.

That winter, our job was to organize several gatherings, lectures, and a traditional “farmers’ ball,” for which we published a “farmer newspaper.” The latter was put together by L. Landau and David Apotheker.

The farmers’ ball was a great success, under the circumstances. It brought in over 200 dollars net profit for the Fraye arbeter shtime, and created a good mood among comrades.

Among the activities that year, I should note our active participation in welcoming “Babushka,” Yekaterina Breshkovskaya, when she came to America accompanied by Dr. C. Zhitlowsky. 25 25 Yekaterina Konstantinovna Breshko-Breshkovskaya (1844–1934), known as “Babushka” or “the grandmother of the Russian Revolution,” was a well-known Russian socialist, who visited the United States with Zhitlowsky on a fundraising trip on behalf of the Russian socialists. Chaim Zhitlowsky (1865–1943) was a Russian Jewish socialist, political philosopher, and an advocate for forging a transnational modern Yiddish culture. See Michels, A Fire in Their Hearts, 125–178. A gathering was arranged at the Walnut Street Theater for a Sunday afternoon. When I arrived there, I found a packed theater and a huge mass of people outside who could not get in. I consulted with comrade Moore, sent him off to find another venue in the neighborhood, and went to discuss with the speakers a possibility of them addressing a second crowd. Within several minutes, everything was organized thus. People filled the large auditorium on Eighth and Lombard, not far from there, and speakers, one after another, came in from the original theater to address the crowd. Weinberg’s speech at the Walnut Street Theater that afternoon surpassed every other he gave, before or since.

After the rally, a small circle of us close comrades went to the anarchist communist house, where Babushka was staying. There we spent the evening in an atmosphere of wonderful enthusiasm. Babushka, despite her advanced age and a horribly difficult time in the Russian katorga, was young and cheerful in spirit. 26 26Katorga was a system of punitive labor detention in tsarist Russia. See Steven Barnes, Death and Redemption: The Gulag and the Shaping of Soviet Society (Princeton: Princeton University Press, 2011), 20–21 and passim. We sang Russian revolutionary songs together, she danced and kissed young comrades, whose presence inspired in her a new belief in the future of our ideal.

On another occasion, we welcomed in Philadelphia the elder gray-haired leader of the Russian socialist revolutionaries, Nikolai Tchaikovsky. 27 27 Nikolai Vasilyevich Tchaikovsky (1851–1926) was a famous Russian revolutionary. See Murray Bookchin, The Third Revolution: Popular Movements in the Revolutionary Era, Vol. 3 (New York: Continuum, 2004), 28. He was one of the most seasoned activists in the Russian revolutionary movement. When Peter Kropotkin returned from Europe in 1872, where he had become a member of the First International, he joined Tchaikovsky’s circle in St. Petersburg. 28 28 Prince Peter Alexeyevich Kropotkin (1842–1921) was a Russian thinker who profoundly influenced anarchist theory. See Brian Morris, Kropotkin: The Politics of Community (Amherst: Humanity Books, 2004). We welcomed the eminent guest at Joffe’s house, where we spent the whole night talking about the prospects for the impending revolution in Russia.

Officially, Tchaikovsky’s mission was to raise money for the movement. His true task, however, was to buy and send arms for revolutionaries to use in our old homeland.

MLA STYLE
Cohen , Joseph. “The Jewish Anarchist Movement in America.” In geveb, September 2015: Trans. Emil Kerenji. https://ingeveb.org/texts-and-translations/the-jewish-anarchist-movement-in-america-my-first-years-in-philadelphia.
CHICAGO STYLE
Cohen , Joseph. “The Jewish Anarchist Movement in America.” Translated by Emil Kerenji. In geveb (September 2015): Accessed Oct 21, 2019.

ABOUT THE AUTHOR

Joseph Cohen

ABOUT THE TRANSLATOR

Emil Kerenji

Emil Kerenji is Applied Research Scholar at the Jack, Joseph and Morton Mandel Center for Advanced Holocaust Studies, United States Holocaust Memorial Museum.