Text & Translation

אורי צבֿי פֿאַרן צלם

Uri Zvi Before the Cross

Uri Zvi Grinberg

Translation by James Adam Redfield


Uri Zvi Grinberg (1896–1981) was one of his century’s most important Jewish poets; he remains the only writer to have received the Bialik Prize three times. He was also a public figure who served briefly in the Israeli Parliament, beginning on the right wing of the Zionist movement and drifting even further to the right at the end of his life. While some have tried to separate Grinberg’s widely admired writing from his politics, both emerged from his personal experiences of the battlefield and pogroms, and premonitions of what he would call the urban (Destruction) of European Jews. Grinberg integrated traditional Jewish motifs and forms with a wealth of expressionist and modernist stylistic innovations. Several of his poems reflect a fascination with Christian symbols common to other Jewish intellectuals of his milieu. This concrete prose-poem, “Uri Zvi Before the Cross” (1922), published in Berlin in his journal Albatros (a nod to Baudelaire), reflects all of those tendencies. It stands near the end of his Yiddish decade, a year before he emigrated to Israel and began to write poems almost exclusively in Hebrew.

אורי צבֿי פֿאַרן צלם

— — למאי בין איך איינער פֿון דער שיירה צעווייטיקטע, װאָס הענגט נישט אין שכנות מיט דיר אויף אַ דאָרפֿישן סלופּ בײַ אַ צלם־וועג, זון טריקנט מיך, נאַכט לייגט זיך אויף מיר?

דײַן ברודער, זע, די ביינער פֿון מײַן גוף. די חוט־השדרה פֿון מיר: איך בין אין ליכט־ פֿון־אַ־װעלט־אין־באַגינען דורכזיכטיק. יסורים לײַטערן.

טאָג איז בראָנדז. נאַכט איז טינט. שטום ווי דו בין איך בײַ טאָג. (איך קען די משׂא בראָנדז אויף קאָפּ און אויגן נישט טראָגן). אָבער בײַ נאַכט ציט מיך די סוגעסטיע פֿון טיפֿע װאַסערן: אַרונטערגײן, אַ — — ביז איבערן קאָפּ. אַרום זענען ווענט. אַ דרײַ־גאָרנדיקע מויער און טױטע גאַסן פֿון אַ קלױסטערשטאָט.

קאָרטשע איך מיך, ברודער ישו, ס׳קאָרטשעט זיך אַ ייִדיש הויט־און־ביין (אַ צוויי טויזנט יאָר נאָך דיר. אַלט!) און מײַנע ליפּן ווערן אױפֿגעריסן : רויטע װוּנד אינעם פֿינצטערניש — — ס׳גייט מײַן קול שלאַנגענאַרטיק, אױפֿבליצנדיק: װײ! פֿונעם בלוט אַרױס — —

Uri Zvi Before the Cross

––Oh why am I among this tormented herd, not hanging by your side on a post at a village crossroads shriveled by sun, suffocated by night?

Your brother. See me. The bones in my body. My spinal cord. I am light-of-a-world-at-dawn transparent. Afflictions scrub me clean.

Day is bronze. Night is ink. By day I am mute like you (my head and eyes cannot bear bronze weight). But by night the temptation of deep waters lures me to go down––ah––in over my head. Walls all around. A fort three stories high and dead alleys of an old church town. I writhe, brother Yeshu. A skin-and-bone Jew (two thousand years after you, so old) writhes. And my lips are torn apart: red woundפ4 in the void. –– Flashing snakelike (Woe!) my voice thunders from my blood. ––

דו, רײַסט זיך פֿונעם סלופּ, ווען זינגענדיקער רעגן גייט, ביימער װאַרפֿן בלעטער אָפּ. יאָמערסט אױפֿן קול. וועלדער שרײַען אויף. װעלט הענגט זיך פֿאַר דיר — און דו — פֿאַר אַלעמענס ווייעננעכט — שרײַסט, שרײַסט, ייִדיש־אומגליק־געשריי — —

געדענקסטו ברודער, ס׳הייליקע בית־לחם־דאָרף ? געדענקסטו דײַן באַגעגעניש מיט מרים אױפֿן גלילער פֿעלדערװעג: אַ קריגעלע. זאַלבונגסאײל. אירע לאָקן אױיף דײַנע פֿיס. אַ װײַסער העברעער־איבערװאַרף אויף דײַן גוף און אַ גאַרטל פֿון תּכלת אויף דײַנע לענדן געגאָרט? עך־עך. ס׳קען זײַן: דו געדענקסט שוין נישט. אַזױ פֿיל טויזנטער גלאָקן־גלאָקן קלינגען. אַזױ פֿיל װאַנזיניקע געבעטער־קולות — און אַ בלוטיק לאַטײַניש INRI איבערן מוח. — — אָבער פֿאַר װאָס איז דײַן בליק אַלץ נאָך צום הימל געווענדט און קרעכככצן װילסטו: אלי אלי; למח עזבֿתּני? —

אַ מאָל אָבער שטיי איך אין רויזנדיקער מנחה־צײַט, שקיעת החמח. עך, דער טאַטע מײַנער ציטערט דעמאָלט אינעם כאַלאַט ציטער שבקדושה און שעפּט מיט די דורשטיקע אויגן דעם צער פֿון אַ פֿאַרגײענדיקן טאָג וועלט. טאַטע מײַנער װאַרט אָבער אויף שטערן־אױפֿגאַנג. אויף קידוש־לבֿנה. איך — נישט. איך שטיי : אַ װאָלקן, מיט שקיעה אין לײַב, טראַכט איך שקיעהדיק אין װויינענדיקן בלוט אַרײַן, בשעת עס רינט אַזױ: ביסט אַ דומם געװאָרן.

ברודער ישו. האָסט צוויי טויזנט יאָר שלווה אױפֿן קרייץ. אַרום דיר איז אויס װעלט. עך, האָסט פֿאַרגעסן אַלץ. פֿאַרגליװערטער מוח דײַנער טראַכט נישט: דיר צוקאָפּנס אַ מגן־דוד, איבערן מגז־דוד — דוכנדיקע הענט. אונטער זי פּאַלמען־זיתים, און אתרוגים־גערטנער.

You tear yourself from the post as rain begins to sing and trees shed their leaves. Lift your voice and weep: forests cry out. The whole earth hangs itself before you. And how do you answer all its woe? You cry, you cry, a cursed-Jew-howl. ––

Brother, do you remember little Holy Bethlehem? Do you remember meeting Miriam on a country road in Galilee? A jug of scented oil. Her curls brush your bare feet. A white Hebrew-shawl across your shoulders, around your loins a belt of royal purple-blue. Ach, ach––perhaps memory fails you already. So many thousands of bells jangling, so many frenzied voices praying, a bloody Latin INRI 1 1INRI: Iesus Nazarenus, Rex Iudaeorum (“Jesus of Nazareth, King of the Jews”). Inscription at the head of the cross in all four canonical gospels. stretched over your head… Why are your eyes still fixed on heaven? Why must you sob again and again: Eli, Eli, lamah azavtani? 2 2Eli, Eli, lamah azavtani: “My God, my God, oh why have you forsaken me?” Psalm 22 (21):2. According to Matthew 27:46 and Mark 14:34, Jesus spoke these words in Aramaic as he was dying on the cross.

I, once I stood for afternoon prayer at sunset as the sky grew red. Ach–– there’s my father, trembling in his robe. Holy, Holy, Holy. Another day of this world passes and he drinks its pain with parched eyes. My father waits for stars to rise, he waits to bless the new moon. Not I. I stand still. Stormcloud, sunset in my flesh, I reflect like sunset on weeping blood. When it runs out you turn to stone.

Brother Yeshu. Two thousand years you’ve had your peace and quiet on the cross. Around you the world is ending. Ach, don’t you remember a thing? Why doesn’t it enter your numb brain to set a Star of David at your pillow, blessed by upraised hands, sheltered by olive branches and groves of esreg 3 3esreg: the yellow citrus used during sukkot, a holiday focused on the theme of (temporary) shelter. trees?

פֿאַרגליווערטע אױגן זעען נישט: דיר צופֿוסנס: אַ קופּע אָפּגעשניטענע ייִדנקעפּ. צעריסענע טליתים. צעשטאָכענע פּאַרמעטן. װײַסע לײַװנטן מיט בלוטפֿלעקן. און איבער זיי — אַ שיכּור מיט אַ שיכּורטע, פֿױלע גומענס האָבן זיי. פֿאַרסלינעטע מײַלער — עקל מיט עקלטום. שניי. פֿראָסט. שטאַר. פֿאַרגליווערטער העברעער־צער. אורייִדן־װײ. גלגלתּא, ברודער, זעסטו נישט. גלגלתּא איז דאָ: אַרום־אַרום. פּילאַטוס לעבט. און אין רוים תּהילימט מען אין די קלויסטערעס — —

כ׳װאָלט דיר געבראַכט גליענדיקע קוילן אין אַ פֿײַערפֿאַן: אין אַן אױסגעלײדיקטן שאַרבן פֿון אַ ייִדנקאָפּ. כּדי צו װאַרעמען דײַנע פֿיס, די פֿאַרפֿרױרענע — — גיב איך אָבער אַ טראַכט: כ׳האָב ברידער געקוילעטע. כ׳האָב ברידער אין דער רויטער בריונים־אַרמײ. און כ׳האָב ברידער יינגערע, װאָס פֿלאַנצן אין חדרהס זומפּן עקאַליפּטוסן. קדחת פֿרעסט זיי. שאַקאַלנקלאָג. אָבער אַ ים האָבן זיי. בערג האָבן זי און דער כּנרת איז דאָך — כּנרת. נישט װײַסל — —

עך־עך. כ׳האָב ברידער בײַם װײַסל ... װאָס זאָל איך דערציילן פֿון זיי? לבֿנה אױפֿן װײַסל. לאָדקעס שטייען געאַנקערט צום ברעג. שיפֿן גײען אפּ. נישט מײַנע שיפֿן גייען — — — אויף אַלע װאַסערן אין דער וועלט פֿירן שיפֿן מײַנע בֿרידער אום — —

שניי. פֿראָסט. שטאַר. פֿאַרגליווערטער העברעער־צער. אורייִדן־וויי. דו ביסט אַ דומם געװאָרן, דו האָסט שלווה אױפֿן קרייץ. איך, — נישט. איך נישט — —

Eyes too numb to see what lies at your feet. A heap of severed Jew-heads. Prayershawls ripped to shreds. Stabbed scrolls. Blood-spattered white linens. And standing over them, a drunk peasant and his wife, all rotten gums and drooling maws. Horror of horrors. Snow. Frost. Ice. Numb Hebrew-pain. Primordial Jew-woe. Golgotha, 4 4 Golgotha: “The skull” (also called Calvary). The site of Jesus’ crucifixion in all four canonical gospels. brother: the one you cannot see. Golgotha is here. Everywhere. Pilate lives. While in Rome they chant psalms in cathedrals. ––

If only I could bring you live coals in a censer, in a hollowed-out Jew-skull, to warm your frozen feet–– and then I think again. I have slaughtered brothers. I have brothers in the red-Biryonim-Army. 5 5 The original biryonim (zealots, sicarii) were a radical faction of Jewish rebels who resisted the first-century Roman occupation of Jerusalem. Their identity was reclaimed by Zionists like Grinberg and other modern Jewish writers (already in an 1892 essay by Micah Joseph Berdichevsky). Grinberg later threw down the gauntlet of “blood stained biryonim poets” to Bialik (in his 1928 poem “Bialik”), and used the name “The League of Biryonim” for a secret militia that he co-founded in 1930. I have younger brothers planting eucalyptus in Hadera’s 6 6 Hadera: City in northern Israel. Planting eucalyptus to purify the malarial air and mark the boundaries of settlements was a symbol of the early Zionist movement. swamps. Fever devours them. Jackals scream. Yet they have the great sea and the mountains. They have the Sea of Galilee. Not the Vistula 7 7 Vistula: Largest river in Poland. —the Sea of Galilee! ––

Ach, ach. I still have brothers on the Vistula. What shall I tell of them? Moonlight on the Vistula. Canoes tied fast to the bank. Ships set sail. Not mine. Ships bear my brothers across all the waters of the earth.––

Snow. Frost. Ice. Numb Hebrew-pain. Primordial Jew-woe. You turn to stone. You have your peace and quiet on the cross. Not I. Not I. ––

— — — — — — — — — — — — — —

למאי. בין איך איינער פֿון יענע צעווייטיקטע מתבודדים,. װאָס הענגט נישט אין שכנות מיט דיר אויף אַ דאָרפֿישן סלופּ בײַ אַ צלם־וועג — —

למאי איז קיין ליקוי־חמה נישט? — —

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Oh why am I one of these tormented stragglers, not hanging by your side on a post at a village crossroads? ––

Oh why is there no eclipse of the sun? ––

Uri Zvi Grinberg. “Uri Zvi Before the Cross.” In geveb, July 2020: Trans. James Adam Redfield . https://ingeveb.org/texts-and-translations/uri-tsvi-before-the-cross.
Uri Zvi Grinberg. “Uri Zvi Before the Cross.” Translated by James Adam Redfield . In geveb (July 2020): Accessed Aug 05, 2020.


Uri Zvi Grinberg


James Adam Redfield

James Adam Redfield is Assistant Professor of Biblical and Talmudic Literatures at St. Louis University