Texts & Translation

װאָס י.י.זינגער האָט געזען אין די נעגער קאַבאַרעיס אין האַרלעם

What I. J. Singer Saw in the Black Cabarets in Harlem

Israel Joshua Singer

Translation by Jacob Morrow-Spitzer


In this piece of obser­va­tion­al jour­nal­ism, pub­lished in the Forverts in Sep­tem­ber of 1932, the Yid­dish lit­er­ary writer and jour­nal­ist Israel Joshua Singer (18931944) describes his ear­ly encoun­ters with Black America. 1 1​I would like to thank Joshua Price and the oth­er mem­bers of Yale’s Read­ing Yid­dish” course, as well as Dalia Wolf­son, Jes­si­ca Kirzane, and the anony­mous review­er, for their feed­back on ear­li­er ver­sions of this trans­la­tion. After trav­el­ing to the Unit­ed States at the request of Forverts edi­tor Abra­ham Cahan, the thir­ty-nine-year-old Singer vis­it­ed one of Harlem’s many cabarets. His arti­cle nar­rates, in high­ly racial­ized and essen­tial­ized terms, the Black­ness of the min­strel per­form­ers, as well as the uni­form white­ness of the audi­ence. Singer reveals that in his home coun­try of Poland, most of the direct expe­ri­ence Jews had with Black peo­ple was in movie the­aters and opera hous­es, where Jew­ish actors rou­tine­ly dressed in deroga­to­ry Black­face cos­tumes. Now, after encoun­ter­ing true” Black peo­ple in Amer­i­ca, Singer jux­ta­pos­es the sup­posed African­ness” of the Black Amer­i­can past, detail­ing it in crude pseu­do-sci­en­tif­ic ways, and dis­cuss­es their sup­posed tran­si­tions into Amer­i­cans,” in and out­side of the cabaret.

Dur­ing his life­time, I. J. Singer was the most famous of the three Singer sib­lings, which includ­ed his younger broth­er, the Nobel Prize-win­ning Isaac Bashe­vis Singer, and his elder sis­ter, the nov­el­ist and short sto­ry writer Esther Singer Kre­it­man. His jour­nal­ism career began in the 1920s when Cahan invit­ed him to pub­lish trav­el­ogue pieces in Forverts. In the sum­mer of 1932, Cahan seri­al­ized Singer’s nov­el Yoshe Kalb, which soon became the writer’s most cel­e­brat­ed Yid­dish nov­el. That fall, it was adapt­ed to become one of the Yid­dish Art Theater’s most suc­cess­ful plays. While in New York to pro­mote Yoshe Kalb, Singer wrote this arti­cle about the Harlem Cabaret as part of a larg­er series of exposés in which he observed neigh­bor­hoods and racial­ized groups across the city. Singer moved to New York per­ma­nent­ly in 1934 and lived there until his death a decade later. 

Although the Yid­dish press offers innu­mer­able exam­ples of Jew­ish empa­thy with Black life in Amer­i­ca — what Tony Michels has called a crit­i­cal Amer­i­can­ism” — at oth­er times, as dis­played in this piece, Yid­dish writ­ers dis­tanced them­selves and per­pet­u­at­ed oppres­sive anti-Black tropes. 2 2 Tony Michels, The Yid­dish Press and Racism in Amer­i­ca, 18801920” Lec­ture with the Yid­dish Book Cen­ter. https://​vimeo​.com/​471399776. This piece offers a lens into the racial­ized frame­works of the inter­war Jew­ish for­eign observ­er in Amer­i­ca, as well as into the real­i­ty of Amer­i­can racism writ large. Toward the end of his arti­cle, Singer offers a crit­i­cal obser­va­tion in this lat­ter regard: You have to be an Amer­i­can to see [Black­ness]” right away.

Some trans­la­tion­al notes: Trans­lat­ing offen­sive or provoca­tive lan­guage — par­tic­u­lar­ly that of a cen­tu­ry ago — is an inher­ent­ly del­i­cate task. The trans­la­tor, like the his­to­ri­an, is stuck in the par­a­digms of moder­ni­ty, and inescapably wants to inter­pret the text to bet­ter under­stand our cur­rent moment. In this piece, Singer com­pli­cates the translator’s task by using a vari­ety of dif­fer­ent words to refer to Black peo­ple and Black­ness. Through­out his arti­cle, he vac­il­lates between negern” [נעגערס] and shvarste” [שוואַרצע], and some­times puts the two words togeth­er, like in the open­ing line of the text (…די שװאַרצע, די נעגערס, האָבן מיך תּמיד אינטריגירט). In most instances, I have cho­sen to trans­late both terms as Black people/​person,” reflect­ing the most stan­dard and accept­able term used today. Where shvartse” appears along with negers,” I leave the term untrans­lat­ed in the Yid­dish to reflect the deroga­to­ry racial empha­sis intend­ed by Singer. Where it appears alone, as it does so often in this piece, I trans­late it to Black people/​person.” Singer’s own racism comes off as appar­ent, I believe, with­out the need to overex­tend the offen­sive term. I dis­cuss the dif­fer­ences between these terms at more length in the accom­pa­ny­ing essay. Oth­er racial-laden terms, includ­ing those refer­ring to white actors dress­ing in black make­up, have been treat­ed on an indi­vid­ual basis. One oth­er fea­ture that stood out in trans­lat­ing Singer’s arti­cle was his some­times incon­sis­tent inter­play between Black peo­ple and his imag­ined” Black­ness and African­ness. In sev­er­al places, I placed quo­ta­tion marks around cer­tain terms to empha­size to the read­er his under­ly­ing racial­ized intention.

Fur­ther­more, a com­par­i­son between Singer’s pub­lished works from this time and this essay in the Forverts leads us to con­clude that the Forverts edi­tor had a par­tic­u­lar­ly heavy hand in Ger­mani­ciz­ing Singer’s lan­guage and tone. For exam­ple, where Singer may have orig­i­nal­ly writ­ten אַרבעטער”, the edi­tor replaced his lan­guage with the Ger­mani­cized אַרבײַטער”. Like­wise, where the pub­lished Forverts arti­cle uses the Ger­mani­cized נעגערען” for Black peo­ple,” it is like­ly that Singer him­self used the Amer­i­can­ized נעגערס”. In most of these cas­es there has been an attempt to recon­struct Singer’s orig­i­nal word­ing, with a num­ber of excep­tions that were par­tic­u­lar­ly dayt­shmer­ish.

The text was orig­i­nal­ly pub­lished in the For­ward and is made dig­i­tal­ly avail­able online through the His­tor­i­cal Jew­ish Press web­site found­ed by the Nation­al Library and Tel Aviv Uni­ver­si­ty.

Click here to down­load a PDF of the text and trans­la­tion. Click here to read Jacob Mor­row-Spitzer’s com­pan­ion essay.

די שװאַרצע, די נעגערס, האָבן מיך תּמיד אינטריגירט, געלאָקט, זינט איך האָב געלעזן ייִנגלװײַז דעם ראָמאַן „אָנקל טאָמס הײַזקע“. װער פֿון אונדז האָט ניט געװײנט קינדװײַז, לעזנדיק דאָס דאָזיקע רירנדיקע בוך פֿון דער אַמעריקאַנער שרײַבערין ביטשער סטאָו? נאָר װוּ זעט מען אין פּױלן אַ שװאַרצן? דאָ קען מען זען סײַדן נאָר אַ גרימירט נעגערל אין דער אָפּערע, װעלכער טראָגט צו אױף אַ זײַדן קישעלע אַ שװערד פֿאַרן סולטאַן, ער זאָל דערמיט קױלענען זײַן אומטרײַע האַרעמװײַב, װײַל זי האָט געכאַפּט אַ בליק אױף אַ װײַלע אױף אַ פֿרעמדן מאַנצביל, װען איר היטער, דער אײנוך, האָט געכאַפּט אַ דרעמל; אָדער אין צירק טרעט אַ מאָל אױף אַ שװאַרצער טענצער. לעצטנס האָט מען אַפֿילו אָנגעהױבן װײַזן בײַ אונדז שװאַרצע אין די טאַנצזאַלן, אָבער מען זאָגט, אַז דאָס זײַנען גאָר אַרבעטסלאָזע ייִדישע יונגע־לײַט, װאָס פֿאַרשטעלן זיך פֿאַר נעגערס, אַבי צו מאַכן אַ לעבן.

יאָ, אין די מוּװיס בײַ אונדז אין פּױלן װײַזט מען נעגערס, אָבער יענע זײַנען פּונקט אַזױ טעאַטראַליש, װי די נעגערס פֿון דער װאַרשעװער אָפּערע. אָדער זײ טאַנצן משוגע־נערװעז און קלאַפּן אין העלצער, אָדער זײ הענגען זיך אָן טשײַניקלעך אין די נעזער, אָדער זײ װערן אױפֿגעפֿרעסן פֿון לײבן און טיגערס, אום אונדז צו פֿאַרשאַפֿן פֿאַרגעניגן.

לעצטנס האָב איך אַפֿילו געזען אין אַ מוּװי, װי אַ שװאַרצער קעניג פֿון אַ שבֿט אין אַפֿריקע האָט זיך אָנגעטאָן אַ נאַכטטאָפּ אױפֿן קאָפּ און איז אַזױ אַנטקעגנגעקומען עטלעכע ענגלישע מיסיאָנערן, װעלכע האָבן אים, דעם קעניג הײסט דאָס, געװאָלט אַרונטערברענגען אונטער די פֿליגל פֿון קריסטנטום. דאָס דאָזיקע שײנע צירונג האָבן דעם קעניגס אונטערטאַנען געפֿונען אין פֿעלד — אַ זכר נאָך אַ מיסיאָנערישן אָנפֿירער, װעלכער איז געקומען פֿאַרשפּרײטן די הימלשע לערע פֿון קריסטוסן און זיך דערבײַ פֿאַרדאָרבן דעם אײדעלן מאָגן. די אונטערטאַנען האָבן עס איבערגעגעבן זײער קעניג, און דער קעניג, װידער, װעמען די מתּנה איז זײער געפֿעלן געװאָרן, האָט באַשלאָסן זי אָנצוטאָן נאָר אין גאַנץ פֿײַערלעכע מאָמענטן, װען עס קומט אַן ענגלישע מיסיאָנערן־דעלעגאַציע...

אַז איך בין אָנגעקומען אין ניו־יאָרק און דערזען אױף די פֿראַכטשיפֿן שװאַרצע אַרבעטער, געװײנלעכע אַרבעטער, װאָס ציִען שטריק, הײבן שװערע לאַסטן און באַגיסן זיך מיט שװײס, האָב איך מײַנע אײגענע אױגן ניט געגלײבט.

„זעט,“ האָב איך געװיזן מײַנע שיף־באַקאַנטע, „שװאַרצע, שװאַרצע אַרבעטער.“

פּונקט אַזױ איז אַ מאָל געװען פֿאַרװוּנדערט אַ דײַטשער זשורנאַליסט אין װאַרשע, װעמען איך האָב געװיזן ייִדישע אַרבעטער.

„מײַן גאָט, זינד זי װירקליך יודען?“ האָט ער געפֿרעגט.

ער האָט געמײנט, אַז ייִדן זײַנען נאָר באַנקירן און אײגנטימער פֿון דעפּאַרטמענט־סטאָרס, אָדער אַניט זײַנען זײ צדיקים, װאָס שפּילן אין דער פּיעסע „דיבוק“.

מײַנע אַמעריקאַנער מיטרײַזנדער האָבן מײַן פֿאַרװוּנדערונג ניט פֿאַרשטאַנען.

„איר װעט זײ זען דאָ אין די מיליאָנען,“ האָבן זײ געזאָגט, „עס װעט זיך אײַך צועסן.“

האָב איך טאַקע גענומען גלײַך נאָך מײַן אָנקומען און בין אַװעק קײן האַרלעם, אין דעם קעניגרײַך פֿון די שװאַרצע. און עס איז מיר ניט מיאוס געװאָרן. פֿאַרקערט, װאָס מער איך קריך דאָרטן אַרום, אין די דאָזיקע גאַסן און געסלעך, װאָס מער איך קוק זיך צו צו די שװאַרצע אײַנװױנער, צו די רײַכע אין די אױטאָמאָבילן און צו די אָרעמע פֿאַר די טירן, צו די אַלטע און יונגע, צו די מענער און צו די פֿרױען, צו די פּראָסטע און צו אינטעליגענטן — אַלץ מער אינטערעסירן זײ מיך, אַלץ מער װיל איך זײ נאָך זען.

גראָד זײער אײנפֿאַכקײט, דאָס זײַן װי אַלע אַנדערע, דאָס אױסװאָרצלען פֿון זיך יעדע שפּור פֿון אַפֿריקע — דאָס אינטערעסירט מיך בײַ זײ. מיך אינטערעסירט מער אַ שװאַרצער אין עלעגאַנטע קלײדער, װײַסע װעש און מיט אַ העלן הוט אױפֿן קאָפּ, אײדער דער שװאַרצער קעניג מיטן נאַכטטאָפּ אױפֿן קאָפּ.

װײ, װײ, װאָס געלערנטע האָבן ניט אָנגעשריבן װעגן ראַסע־אײגנשאַפֿטן, װעגן בלוט, װעגן ייִחוס! האַלטן דאָך די היטלעריסטן, און אַפֿילו אַ סך געלערנטע און פּראָפֿעסאָרן, אַז אַ דײַטש, װאָס אין זײַנע אָדערן פֿליסט נאָר אַ ביסעלע ייִדיש בלוט פֿון אַן עלטער־עלטער־באָבע, קען שױן קײן עכטער דײַטש ניט זײַן, און ער טאָר ניט אױסמישן זיך מיט די מיוחסים, די בלאָנדע און בלױבלוטיקע נאָרדלײַט.

און אָט זע איך פֿאַר זיך שװאַרצע, מענטשן, װאָס זײערע עלטער־זײדעס זײַנען נאָך אַרומגעקראָכן נאַקעטע אױף די הױכע אַפֿריקאַנער בײמער, פּונקט װי די מאַלפּעס. װאָסערע אמתע דזשענטלמענער זײַנען די יונגע־לײַט אין די װײַסע הױזן, װאָס שפּאַצירן אַרום איבער די גאַסן; װאָסערע הונדערט־פּראָצענטיקע לײדיס עס זײַנען די שלאַנקע יונגע שװאַרצע מײדלעך, װאָס טראָגן אַזעלכע פֿאַרביקע קלײדער און גײען מיט אַזאַ גראַציע און װעלטלעכקײט, װי זײ װאָלטן געצױגן זײער ייִחוס פֿון פֿערציק דורות אַריסטאָקראַטן.

עס איז גאָר ניט אָפּצושאַצן דעם כּוח פֿון אונדזער ציװיליזאַציע. װי גיך מען האָט דאָס אױסגעמענטשלט די זין פֿון דער הײסער אַפֿריקע! די מענער, װאָס זײַנען פֿלינק און שלאַנק, גרײט צום קאַמף מיט די געפֿערלעכסטע חיות אין דזשאָנגל, אין די װילדע װעלדער, געשיקט צו שפּרינגען און קלעטערן איבער די גלאַטסטע און העכסטע בײמער, האָבן באַקומען שװערע פֿיס, װאָס לעכצן נאָך רו; מידע הענט, װאָס רײניקן די ליולקע. די װײַטזיכטיקע אױגן, װאָס האָבן געקענט דערזען אַ חיה װי װײַט — זײַנען קורצזיכטיק געװאָרן. מען זעט אַ סך שװאַרצע מיט ברילן.

די שלאַנקע װײַבער, װאָס האָבן געקענט אָפּטאַנצן טעג גאַנצע אַרום די געטער, זײַנען פֿאַרװאַנדלט געװאָרן אין דיקע פֿלײשיקע דאַמען, װאָס טראָגן זיך אַרום מיט אַלערלײ שװאַכקײטן און קרענק; און די שװאַרצע אינטעליגענטע מײדלעך, די לערערינס און סטודענטקעס, זײַנען שװאַך און בלוטאָרעם. די בלוטאָרעמקײט קוקט דורך דורך דער שװאַרצער הױט.

דאָס אײנציקע ביסל אַפֿריקאַנישס, אורשפּרינגלעכס, װאָס איז נאָך פֿאַרבליבן בײַ די שװאַרצע קינדער, איז צו זען אין די האַרלעם־קאַבאַרעטן. דאָרטן טאַנצן נאָך שװאַרצע מײדלעך פֿאַר דאָלערס מיט אַזאַ ברען, מיט אַזױ פֿיל לײַדנשאַפֿט, װי זײערע שװעסטער אין אַפֿריקע. אין יעדן קנײטש מיטן נאַקעטן בױך, אין יעדן דרײ מיט די היפֿטן, אין יעדן שאָקל, איז דאָ אַזױ פֿיל תּאװה, הײסקײט, פֿאַרחלשטע אָפּגעבונג, אַז עס דאַכט זיך אױף אַ װײַל, אַז מען געפֿינט זיך ניט אין קאָכעדיקן באַלױכטענעם טומלדיקן ניו־יאָרק, נאָר ערגעץ אין דער הײסער דרום־אַפֿריקע.

אָבער אין דעם דאָזיקן שװאַרצן קאַבאַרעט זעט מען ניט צװישן די געסט קײן אײן אײנציקן שװאַרצן, בלױז װײַסע דזשענטלמענער און דאַמען. צי די שװאַרצע זײַנען אַזױ אָרעם, אַז זײ קענען זיך ניט דערלױבן אָפּצוצאָלן עטלעכע דאָלער אַרײַנגאַנג, צי מען לאָזט זײ דאָ ניט אַרײַן — דאָס װײס איך ניט. איך בין איבערגעצײַגט, אַז מען זעט זײ דאָ ניט גערן אין דעם עלעגאַנטן קאַבאַרעט אין האַרלעם, װאָס איז געמאַכט פֿאַר די װײַסע גבֿירים, און דעריבער זעט מען דאָ ניט קײן שװאַרצן גאַסט, אַפֿילו פֿון די רײַכע. אַלץ איז שװאַרץ — די דינערשאַפֿט, די קעלנער, די טענצער, די טענצערינס, אָבער קײן גאַסט קײן שװאַרצער װײַזט זיך דאָ ניט.

פּונקט װי אין „אָנקל טאָמס הײַזקע“, װאָס האָט געהאַט די אױפֿגאַבע צו װעקן רחמנות צו די שװאַרצע שקלאַפֿן, איז די הױפּטהעלדין געשילדערט אַלס מולאַטקע, האַלב װײַסע, װײַל אױף גאַנץ שװאַרצע איז שװער געװען אַרױסצוקריגן אַ װײַסע טרער, אַזױ באַמיִען זיך אױך די באַלעבאַטים פֿון די שװאַרצע קאַבאַרעטן אױסצוזוכן די טענצער און טענצערינס צװישן די האַלב שװאַרצע. די מערסטע מײדלעך זײַנען מולאַטקעס, מיט אַ געמיש פֿון װײַס בלוט. בלױז די קאָמיקער, די װאָס מאַכן אַלערלײ קונצן און לעכערלעכקײטן, כּדי פֿרײלעך צו מאַכן דאָס פּובליקום, זײַנען עכט שװאַרצע. פֿאַרקערט, װאָס שװאַרצער זײ זײַנען, אַלץ בעסער איז, אַלץ מער געלעכטער רופֿן זײ אַרױס.

אָט שטײט טאַקע אײנער אַזאַ, אַן אמתער שװאַרצער, װי מען װאָלט אים נאָר װאָס אָפּגעפּוצט אין גאַנצן מיט שוּװאַקס. ער שאָקלט מיט די באַװעגלעכע אױגן, רײַסט די גראָבע נעגערליפּן און רעדט מיאוסע רײד, װאָס רופֿט אַרױס װילדן געלעכטער בײַ די פֿאָרנעמע דאַמען און הערן.

עפּעס באַלײדיקנדיקס, אומגעלומפּערטס איז דאָ אין דעם פֿאַרװאַנדלען אַן עכטן הײסזוניקן לײַדנשאַפֿטלעכן שװאַרצן געזונטן מאַן אין אַ מענטשן אַ ניבול־פּהניק, אַ מענטשן, װאָס רעדט שמוציקע רײד, װאָס װאַרפֿט װײַסע קרענקלעכע צװײדײַטיקײטן דורך זײַנע װײַסע װילדע צײן.

אַן אַנדער שװאַרצער פֿעסט געבױטער מאַן, װאָס װאָלט אפֿשר צוליב זײַן קראַפֿט און געשיקטקײט געװען אַ קעניג אָדער דער בעסטער יעגער אױף לײבן און טיגערס אין אַפֿריקע, װאַרפֿט זיך אױף דער ערד, שאָקלט מיט דער אונטערשטער גראָבער ליפּ, פֿאַרװאַנדלט זײַן פּנים אין דער געשטאַלט פֿון אַ הונט, און מיט דער װוּנדערבאַרסטער געשיקטקײט, װאָס אַ מענטש פֿאַרמאָגט נאָר, דרײט ער זיך און װיקלט זיך אױף דער ערד, כּדי אױפֿצוהײבן די קװאָדערס, װאָס מען װאַרפֿט אים צו.

אָבער די טענצערינס און טענצערס, די ראָמאַנטישע, די אױסגעפּוצטע, זײ זײַנען מערסטנס מולאַטקעס. טײל זײַנען אַזױ װײַס, בלאָנד אַפֿילו, אַז עס איז אין זײ קײן נעגערס ניט צו דערקענען. אָבער מײַן פֿרײַנד ל. קרישטאָל פֿאַרזיכערט מיך, אַז זײ זײַנען שװאַרצע. מען דאַרף זײַן אַן אַמעריקאַנער, מען זאָל עס גלײַך דערזען.

און אין די באַלױכטענע מוּװיס, צו 10 סענט אַרײַנגאַנג, פּאַקן זיך טױזנטער שװאַרצע, מערסטנס יונגע מײדלעך און בחורים. מען קוקט מיט באַװוּנדערונג אױף די ראָמאַנטישע בילדער, אױף די װײַסע שױשפּילער און שױשפּילערינס, מען קושט זיך צוזאַמען מיט די „סטאַרס“ אױפֿן סקרין, מען פֿלירטעװעט און מען קײַט טשויִנגאָם. אין די ביליקע טאַנצהאָלס װיגן זיך שװאַרצע פּאָרלעך צום טאַקט פֿון דער מוזיק, װאָס װײַסע קאָמפּאָזיטאָרן האָבן געמאַכט אַלס אױסדרוק פֿון נעגערטום. אין די רעסטאָראַנדלעך און קאַפֿעטעריעס טרינקען שװאַרצע מײדלעך רױטע געטראַנקען, װישן זיך די אָנגעשמירטע ליפּן, פּױדערן זיך קאָקעטיש. אױף די קאָרנערס האַלטן רעדנער היציקע רעדעס, צו װעלכע קײנער הערט זיך ניט צו. אַ ריזיקער שװאַרצער פּאָליסמאַן גיט אַכטונג אױף דער מאָראַל, װאָס זאָל ניט פֿאַרשװעכט װערן דורך אַ פּאָרל ערגעץ אױף אַ קאָרנער, און איבער דעם אַלעם לײַכט ניו־יאָרק מיט בלענדנדיקער רױטער עלעקטרישער ליכט, און אַ ייִדישער דזשולערי־געשעפֿט שרײַט געװאַלד מיט טױזנט עלעקטרישע אױגן װעגן די דימענטן און בריליאַנטן, מיט װעלכע מען קען דאָ באַצירן די שװאַרצע נעגערשע העלדזער און אױערן.

די לבֿנה, אַ פֿאַרשעמטע, אַ װײַטע, קוקט זיך צו און פֿאַרגײט אין די װאָלקנס. עס זעט אױס, װי זי װאָלט זיך געשעמט צו קוקן אױף דעם, װאָס מען האָט געמאַכט פֿון די קינדער פֿון דער הײסער, פֿרײַער און װילדער אַפֿריקע.

Shvartses, Black people, have always intrigued me, even enticed me, ever since I read the novel Uncle Tom’s Cabin in my childhood. Who among us has not wept as children reading the moving book by the American writer [Harriet] Beecher Stowe? 3 3 Harriet Beecher Stowe’s best-selling 1852 novel was translated into dozens of languages within a decade of its publication, including into Yiddish in 1868 by Isaac Meir Dik. On the transatlantic reception of Uncle Tom’s Cabin, see Sarah Meer, Uncle Tom Mania: Slavery, Minstrelsy, and Transatlantic Culture in the 1850s (Athens: The University of Georgia Press, 2005). For an introduction of Dik’s Yiddish translation, see Isaac Meir Dik, “Slavery or Serfdom,” translated by Eli Rosenblatt, In geveb (November 2015). But where in Poland could one spot a Black person? The most people here 4 4 In the early part of this article, Singer repeatedly reminds us that he is only in America as a short-term visitor. Although he is in New York at the time this article is written, he uses the terms “here” and “our” to refer back to Poland—the point of view to which his readership has become accustomed. can see is a little caked-up “Black” man at the opera, carrying a sword on a silk pillow for a sultan. The sultan will use it to slaughter his unfaithful harem-wife because she had looked for a moment at a different man, when her guard, the eunuch, had taken a quick nap… Or sometimes in the circus there performs a Black dancer. Lately, Black people have been featured in our dance halls, but the audiences say these are actually unemployed Jewish young people who disguise themselves as Black people in order to make a living. 5 5 Singer is likely referring here to actors who dress in Blackface.

Yes, in the movies here in Poland we are shown Black people, but they are just as theatrical as the “Black” actors in the Warsaw opera. Either they dance like a crazy person and bang wooden blocks, or they hang little teapots from their noses. 6 6 It is unclear if Singer’s phrase “klapn in heltser” – literally “clapping against wood”—refers to the literal action or is a way of saying “tapdancing.” Minstrel cabaret shows often had musical elements that were performed in derogatory ways. “Clapping against wood” may have been a reference to the “bones,” a folk instrument played by various African groups that was commonly depicted in minstrel shows. In all likelihood, he is describing a derogatory form of primitive performance. Or they are devoured by lions and tigers, in order to give us pleasure.

Recently I even saw in a movie how a Black king of a tribe in Africa had dressed himself with a chamber pot on his head when he went to meet several English missionaries who wanted to bring the king under the wing of Christianity. This was a beautiful piece of jewelry, which the king’s subjects had found in a field. It was a “souvenir” of a missionary leader who had come to spread the divine teachings of Christ and in the process had gotten indigestion. The subjects gave the chamber pot to their king, and then the king, who grew to like the gift very much, decided he was to put it on only in highly ceremonial moments, such as when a delegation of English missionaries was coming… 7 7 Singer does not offer the title of this film, but depicts what was a common type of primitive racialization in Western movies about Africans and Blackness in the early twentieth century. For more on Western film and the construction of race, see Ed Guerrero, Framing Blackness: The African American Image in Film (Philadelphia: Temple University Press, 2012); Christopher P. Lehman, “Black representation in American short films, 1928-1954” (Doctoral Dissertation, University of Massachusetts-Amherst, 2002); Glenn Reynolds, “Image and empire: Anglo-American cinematic interventions in Sub-Saharan Africa, 1921-1937” South African Historical Journal Vol 48 (2003): 90-108; and Kevin Dunn, “Lights…Camera…Africa: Images of Africa and Africans in Western Popular Films of the 1930s” African Studies Review Vol 39 No 1 (Apr. 1996): 149-175.

When I came to New York and noticed the Black workers on the cargo boats—normal workers that were pulling up ropes and lifting heavy weights and covered in sweat—I couldn’t believe my eyes.

-- “Look” — I showed fellow ship passengers, — “Shvartses, Black workers.”

A German journalist had once had the same exact reaction when I pointed out Jewish workers to him in Warsaw.

-- “My God, are they real Jews?” – He had asked.

He thought that Jews were only bankers and proprietors of department stores, or else mystics in the play “The Dybbuk”.

My American fellow-travelers had not understood my amazement.

-- “You’ll see them here in the millions,” -- they said. –“Eventually, you’ll get bored of them.”

I was quite intrigued, and straight upon my arrival I went to Harlem, the kingdom of Black people. And it was not boring to me. On the contrary, the more I wandered around in those streets and alleys, the more I observed the Black residents: from the wealthy in the automobiles to the poor in the door stoops, from the old to the young, from the men to the women, from the commoners to the intellectuals – the more they interested me, and the more I wanted to see them.

It was in fact their simplicity, their being like all the others, their having uprooted from themselves every trace of Africa – that was what interested me about them. I am more interested in a Black person in elegant, white clothing and a bright hat on their head, than the Black king with the chamber pot on his head.

Woe, woe, when I think about what scholars have written about race-traits, about blood, about pedigree! The Hitlerists, and even many scholars and academics, believe that a German whose veins have even a drop of Jewish blood from a great-great-grandmother can no longer be an authentic German, and he mustn’t mix with men of illustrious descent, the blond and blue-blooded Nordic!

And here I see before myself Black people, whose great-grandfathers had crawled naked up the tall African trees, exactly like monkeys. What true gentlemen they are, the young Black people in white pants that walk around the streets; what hundred-percent ladies they are, these slim young Black girls, who wear such colorful clothing and go with such a grace and worldliness, as though they proudly bear an ancestry of forty generations of aristocrats.

The strength of our civilization is inestimable. How quickly the sons of hot Africa have achieved respectability! The men, who were once quick and slim, ready for battle with the most dangerous beasts in the jungle, in the wild forests, able to jump and climb over the smoothest and tallest trees, now have gotten weary feet that yearn for rest, and tired hands that are now only used for clearing their pipes. The farsighted eyes that were able to catch sight of a distant beast have become nearsighted. You see many Black people now with glasses.

The slim women that could once dance for days on end around the gods have been transformed into fat meaty ladies that carry around with them all kinds of weaknesses and sicknesses; and the Black intelligent girls, the teachers and students, are weak and anemic. The anemia is visible through their Black skin.

The only bit of Africanness, of aboriginality, that remains among Black children can be seen in the Harlem Cabarets. There the young Black women dance for dollars with such fervor, with such passion, just like their sisters in Africa. In each wriggle of the naked stomach, with each turn of the hips, in every nod, there is so much desire, heat, passionate surrender, that it seems one finds oneself not in boiling, bright, noisy New York, but somewhere in hot southern Africa.

However, in this Black cabaret there isn’t a single Black person among the guests, merely white gentlemen and ladies. Whether the Black people are so poor that they cannot pay a few dollars to enter, or whether they are not allowed to be around in the first place – that I don’t know. I am convinced that people are not happy to see them in the elegant cabaret in Harlem, which is created for the white wealthy man, and therefore Black guests are not seen here, even those who are rich. All the workers are Black – the servants, the waiters, the male and female dancers, yet there is not a single Black guest to be seen.

In Uncle Tom’s Cabin, which had the task of eliciting compassion for Black slaves, the protagonist was described as a mulatta, half-white, because fully Black people would have had difficulty obtaining a white tear. So too, the owners of the Black cabarets make a similar effort to select their male and female dancers from among the half-Black people. Most of the girls are mulattos, with a mix of white blood. Only the comedians, who do all kinds of tricks and jokes in order to entertain the public, are authentic Black people. On the contrary, the blacker the comedians are, the better their act, the more laughter they get.

For example, there stood one of them, a “true” Black person, as if he just got polished entirely with shoe wax. He shook with his moving eyes, tore at his thick Black-person-lips and said obscene language, eliciting wild laughter from the respectable ladies and men.

There is something offensive and awkward in this transformation of a real, hot-blooded passionate Black healthy man into a foul-mouthed being, a person who speaks dirty words, who issues white, grotesque double entendres through his wild white teeth

Another sturdy Black man—who would have perhaps become a king or the best hunter of lions and tigers in Africa due to his power and talent—threw himself on the ground, shaking his thick bottom lip, contorted his face into that of a dog’s and, with the most exceptional dexterity known to man, spun and rolled around on the ground to pick up a few quarters that were thrown for him.

But the dancers, romantic and well-dressed—they are mostly mulattos. Some of them are so white, blond even, such that their Blackness is unidentifiable. Yet my friend L. Krishtol assures me that they are, in fact, Black. 8 8 Leon Krishtol (1894-1954) was a journalist from Podolia who immigrated to the United States 1914. Like Singer, he worked as an international correspondent for Forverts starting in the 1920s. He also translated plays for the Yiddish theater, including Tolstoy’s “The Power of Darkness” and Shakespeare’s “The Merchant of Venice,” often under the pen name G. Rivesman. See Berl Cohen, “Krishtol, Leon (1894-August 21, 1954)” Leksikon Fun der Nayer Yidisher Literatur, Congress for Jewish Culture, https://congressforjewishculture.org/lexicon/t/926. You have to be an American to see it.

And in the lit-up movies, it is ten cents to enter, packed with thousands of Black people, mostly young women and men. They look with admiration at the romantic images of the white actors and actresses, they kiss each other like the “stars” on the screen, and they flirt and chew chewing gum. In the cheap dance halls Black couples swing to the beat of the music that white composers have made as an expression of Black culture. In the restaurants and cafeterias Black women drink red drinks, wipe their made-up lips and powder their faces. On the corners are speakers, giving passionate speeches, to which no herd flocks. A towering Black policeman safeguards morality, which ought not be desecrated by a couple kissing somewhere on a corner, and over it all, New York dazzles with blinding electrical red light, and a Jewish jewelry shop brightly flashes a thousand electric eyes, advertising that diamonds and jewels for adorning black necks and ears can be bought there.

The moon, shame-faced and far away, peeks in and hides behind the clouds. It’s as though she’d be ashamed to see what’s become of the children of the hot, free, and wild Africa.

Singer, Israel Joshua. “What I. J. Singer Saw in the Black Cabarets in Harlem.” In geveb, May 2024: Trans. Jacob Morrow-Spitzer. https://ingeveb.org/texts-and-translations/cabarets.
Singer, Israel Joshua. “What I. J. Singer Saw in the Black Cabarets in Harlem.” Translated by Jacob Morrow-Spitzer. In geveb (May 2024): Accessed Jun 16, 2024.


Israel Joshua Singer


Jacob Morrow-Spitzer

Jacob Morrow-Spitzer is a doctoral candidate in history at Yale University. His research interests are at the intersections of modern Jewish history, American politics, political economy and the histories of race and racism. His dissertation, titled “Jewish Citizenship Politics in the Age of American State Transformation, 1850-1933,” studies how Jews in the United States reframed and renegotiated ideas about citizenship from the end of slavery through the early years of the New Deal. His previous scholarship has appeared in American Jewish History and Southern Jewish History. Jacob holds an M.A. from Yale University and a B.A. from Tulane University.